Statistiek

Comments Posted By Spaink

Displaying 1,711 To 1,740 Of 1,883 Comments

Landmark: Letter to the Editor

Pietie: die trackbacks maakt Tess zelf aan, hoor.

» Posted By Spaink On January 03, 2010 @ 18:47

Och Tess toch. Zijn een paar mensen hier het niet met je eens, of vragen ze je om argumenten, zie je plotseling een sekte voor je ogen ontstaan, compleet met leidster: de Spainkologykerk, http://www.tessonome.com/?p=4255 . Wat schattig. En een betere illustratie voor mijn eerdere opmerking dat je kritiek ombuigt naar gepsychologiseer, had je haast niet kunnen geven. Chapeau!

» Posted By Spaink On January 02, 2010 @ 21:22

Tess, ik heb genoeg gezien van sektarisch denken en handelen om te weten dat nadenken over mijn eigen misselijkheid ervan niet ‘interessant is in het kader van mijn eigen ontwikkeling’, maar authentieke afkeer. Je buigt mijn kritiek om en doet een poging ‘m terug te laten slaan op mij: als ik X niet leuk vindt zegt dat een boel over mij. Maar wellicht zegt het ook iets over X…?

Sterker, dat akelige ombuigen hoort bij Landmark en het is precies een van de dingen die me misselijk maken. Op zo’n manier omzeilt zo’n club alle kritiek. Alles wordt teruggegooid en gepsychologiseerd: als jij dit niet leuk vindt moet jij er dus iets mee. De bekritiseerde hoeft er nooit iets mee. Heel handig. Buut vrij!

Als ik mijn vrienden onthaal, krijg ik daar uiteraard een prettig gevoel van. Maar dat is niet de voornaamste reden waarom ik het doe: het gaat er veel meer om hen te onthalen. Zo’n feestje pleziert me omdat het hen pleziert. Dat je dat verschil niet ziet, is zonde.

» Posted By Spaink On January 02, 2010 @ 04:49

Tess, ik heb een Landmark-avond bijgewoond, zoals ik elders schreef – zie http://www.spaink.net/1999/08/01/de-tupperware-handel-in-geluk/ – en ik werd er tamelijk misseljk van.

Wat die avond betreft: die was ter gelegenheid van mijn verjaardag, niet Kerst, en ik vind het leuker om wat geld te besteden om mijn vrienden eens uitgebreid te onthalen dan dat ‘in mezelf’ te stoppen en ondertussen een rare club te subsidiëren.

» Posted By Spaink On December 31, 2009 @ 16:33

Ingezonden brief Landmark

HenK @64: De spijker op z’n kop.

» Posted By Spaink On May 23, 2012 @ 04:21

Och Arjan, je goeft toch zelf geen messias te zijn om bullshit te herkennen?

» Posted By Spaink On May 21, 2012 @ 23:42

Arjan: anders dan je denkt ben ik wel bij een Landmarkbijeenkomst geweest, en ik heb uit de eerste hand verhalen van vrienden geweest. Dat laatste was de aanleiding voor dit stukje: een van mijn beste vriendinnen werd uitgenodigd voor een huiskamerbijeenkomst bij het vriendje van een goede vriend van haar.

Dat laatste had sowieso iets raars. Lies was heel goed met P, een oude, goede vriend. Ze wist dat P’s lief – J – bij Landmark zat. J organiseerde bij hen thuis iets en Lies ging, half om te snappen wat P nu zo aantrok in J en half om te zien hoe resistent zijzelf was tegen sektegedrag. (Lies vertrouwde Landmark voor geen cent.) J vertelde die avond allerlei verhalen waar Lies zo het hare van dacht, en aan het eind van de avond kwam de aap uit de mouw: of alle aanwezigen – vrienden van P, bijeengeroepen door J – niet wilden intekenen. Lies geloofde er ondertussen geen sikkepit van maar wou beleefd wezen, en murmelde haar tegenwerpingen. J kwam full force terug: dat haar aarzeling in te tekenen toch het bewijs was dat ze te weinig om zichzelf gaf. (Vreemd en een sektarisch argument: alleen door een cursus bij hen te doen bewijs je dat je jezelf de moeite waard vindt.)

Lies hield af, J bleef aanhouden. Uiteindelijk zei Lies dat ze geen geld bij zich had. Er moest namelijk, als je zei dat je wel meer wilde weten, meteen betaald worden. ‘Oh geen probleem,’ zei J, ‘ik wil wel meelopen naar de pinautomaat hir in de buurt.’ Waarna Lies vrolijk loog dat ze geen pinkaart bij zich had.

Neem me niet kwalijk, maar dat is rare en nare pressie. Om niet te zegen: misbruik van andermans vriendschap.

Later was ik zelf bij een Landmarkavond. Ik kwam daar omdat een goede vriend, Thijmen, out of the blue een telefoontje had gekregen van een oude kennis met wie-d-ie al jaren geen contact meer had gehad. Dat haar dat zo speet, en dat ze hem miste, en dat ze het contact wilde herstellen. Thijmen had haar niet bar gemist maar vond het wel leuk haar weer ‘s te zien, dus hij zei ja. Waarna bleek dat de oude kennis geen persoonlijk avondje in gedachten had maar Thijmen wilde laten komen opdraven op haar ‘graduation night’ of hoe dat ook heet.

Wat blijkt: bij Landmark doe je een paar dagen achter elkaar cursus en daarna word je geacht ‘oude relaties’ te herstellen. Maar niet onderling – nee, die ode contacten moeten dan komen op jouw terugkomavond, een week na je cursus. En daarna doet Landmark een poging die mensen uit je verleden ook te laten intekenen op hun cursus.

Thijmen heeft die avond kortom niet met haar kunnen spreken. Terwijl de belofte was dat ze spijt had dat het contact kwijt was, wilde ze die hele avond niet met hem praten en was haar enige doel hem getuige te laten zijn van haar overtuiging hoe geweldig Landmark was, en wilde ze hem laten intekenen. Het ging haar helemaal niet om Thijmen. Het ging haar om scoren bij Landmark.

Diezelfde avond – ik was mee met Thijmen – zag ik iets afschuwelijks. Een van de cursisten vertelde in geren en kleuren hoe getormenteerd haar relatie met haar moeder was geweest, en ze vertelde dat ze door Landmark voor het eerst weer contact had met haar moeder. En die had ze nu vanavond voor het eerst weer gezien: moeder zat in de zaal. Ze wees: kijk, dáár. De cursisten joelden: geweldig, wat een doorbraak. En moeder zat in de zaal en jankte. Ze had gehoopt met haar dochter te kunne praten en merkte nu dat ze gebruikt was als toneelstuk. Na afloop heb ik die moeder nog proberen te troosten: dochterlief had geen woord met haar gewisseld nadat bleek dat mams niet ook bij Landmark wilde.

Hoe je het ook wendt of keert: ik vind dat pressie, groepsdruk, en bovenal: vals en vies misbruik.

» Posted By Spaink On October 12, 2008 @ 02:34

Nederlandse spampraktijken

Beste EON
De afzenders zijn vaak vals, en de lijst te verzinnen afzenders is (uiteraard) eindeloos, dus het is een strategie die niet veel oplevert. U bent wellicht beter af met een provider die een goed spamfilter levert.

» Posted By Spaink On July 07, 2009 @ 18:45

Zelfmoord gaat niet op recept I

Janus: omdat deze pagina zo druk werd en mensen er lange onderlinge discussies voerden, heb ik indertijd besloten om op mijn site een forum over zelfmoord op te zetten. (Ook om de rest van mijn website te ontlasten: afgaande op de recente reacties leek mijn site indertijd zowat alleenover zelfmoord te gaan, omdat die discussie alle andere reacties uit het zicht haalde.

Dat betekent echter bepaald niet dat niemand nog op dit stuk mag reageren. Dat mag gerust! Maar iedereen die er dieper op door wil gaan – en vooral mensen die zelf piekeren over zelfmoord – verwijs ik graag naar het forum over zelfmoord op deze site, te vinden op http://www.spaink.net/forum/ .

Sbine: mocht je verder willen praten, meld je daar gerust aan. Als je me een mailtje stuurt – karin@spaink.net – met je gewenste loginnaam, maak ik subiet een account voor je aan.

» Posted By Spaink On October 20, 2011 @ 07:56

Lieve lezers

Deze draad is zo lang geworden (en zo mooi, en zo belangrijk) maar ook onhanteerbaar vol: de pagina moet zo lang laden dat het onhandig wordt, en mijn website eronder kreunt. Ik vezoek iedereen dringend en vriendelijk om op een nieuwe pagina door te gaan, namelijk hier.

Praat vooral verder. Ik vind het een klein en te koesteren wonder wat hier gebeurt, en deze verhuizing is niet bedoeld om iemand af te houden van een reactie maar juist om het gesprek te faciliteren. Vanaf de nieuwe pagina staat een link naar deze oude pagina, zodat iedereen die dat wil nog steeds alle eerdere bijdragen kan lezen – wat ik iedereen overigens aanraad.

Schrijf vooral verder. En doe dat alsjeblieft hier.

» Posted By Spaink On April 01, 2009 @ 21:48

Erik, da’s inderdaad een goed boek.maar veel mensen zoeken online informatie, en daarvoor is de wiki-pagina die ik bovenaan noem bedoeld.

» Posted By Spaink On March 23, 2009 @ 19:36

lenie: insuline is erg onbetrouwbaar als middel om zelfmoord te plegen. Welke dosis werkt is niet duidelijk en is sterk individueel bepaald. Het grote risico van een poging met insuline is dat je lichaam grote schade oploopt maar dat je niet sterft. Dat kan variëren van comateus worden tot hersenbeschadiging oplopen.

» Posted By Spaink On March 13, 2009 @ 02:26

Aurora, ik noem een reëel, moreel en praktisch, bezwaar dat veel mensen zullen hebben, en als antwoord krijg ik een ideologisch verhaal. Dat schiet niet op. En als je hier, bij mensen die niet schrikken van een discussie over zelfmoord, al met zo’n plaatstalen antwoord aan komt zetten, voorspel ik niet veel goeds voor je discussie met mensen die er glad anders over denken.

» Posted By Spaink On March 10, 2009 @ 01:54

Aurora, ik vermoed dat je je voorstel er nooit door krijgt. Ik denk dat je zelfs niet voldoende handtekeningen binnenkrijgt om er daadwerkelijk een volkspetitie van te maken.

Veel mensen zullen redeneren dat je iemand die zelfmoord overweegt, geen argumenten vóór moet geven, omdat hij of zij dan te makkelijk overstag zal gaan. Daarnaast hebben veel artsen al enorme moeite met euthanasie, en is de enige reden dat ze eraan willen meewerken dat zo iemand op korte termijn hoe dna ook zal komen te overlijden. Dat argument hebben ze in jouw voorstel niet, sterker, ze moeten iemand doodmaken die fysiek gezond is. Dat verbiedt hun code ze – en de wet ook, trouwens.

» Posted By Spaink On March 09, 2009 @ 19:40

Karel, dat is familie om trots op te zijn… En ja, het zou makkelijker voor je zijn als het lummels waren, dan werd de lijm zwakker. Tegelijkertijd is dit de mooiste manier om te voelen wat lijm nu echt betekent: iemand die je steunt, juist ook als het voor hen lastig is. Steun die makkelijk is, ja da’s geen steun, da’s het dagelijks gedreutel.

» Posted By Spaink On February 02, 2009 @ 02:23

John, Darella heeft op een aantal van je vragen aan mij een prachtig antwoord gegeven: in je eigen vraagstelling sluit je zelfmoord volkomen uit als acceptabele beslissing, en dat betekent dat iemand die daar serieus over nadenkt het buitengewoon moeilijk, zo niet onmogelijk, zal vinden daar met jou over te spreken. De enige manier om werkelijk in gesprek te komen is immers om te aanvaarden dat zelfmoord voor hem of haar een legitieme optie is – pas vandaaruit kun je verder komen. Als je die mogelijkheid op voorhand uitsluit, is een gesprek verder zinloos.

Verder vraag je: ‘Wat betekent de liefde voor je dierbaren, die je aan de wereld doen kleven, als de liefde voor jezelf je niet eens kan redden. Zou je het kunnen begrijpen als ik me beledigd voel door de doodswens van een dierbare, “zo groot kan zijn genegenheid voor mij dan ook niet zijn” is wat er in mijn gedachten opkomt.’

Ten eerste: sommige mensen houden inderdaad helemaal niet van zichzelf of van hun eigen leven, de liefde voor anderen is wat ze op de been houdt; maar zoals Darella terecht zegt, daarmee red je het lang niet altijd. Soms verandert het bovendien in je aan anderen vastklampen, iets waar diezelfde anderen vaak niet van zijn gediend. Ten tweede: natuurlijk kun je boosheid of wrok voelen dat hun genegenheid voor jou kennelijk niet voldoende was om hen in leven te houden, dat is uiteraard legitiem, maar dat kan – zo lijkt me – hooguit een vliedend gevoel zijn. Was het de crux van je reactie, dan zou ik zeggen: het gáát niet om jou. Betrek nou niet alles op jezelf. Het gaat erom dat zij het leven niet aankunnen. En realiseer je ook dat hun wetenschap dat ze jou pijn zouden berokkenen ze al zo lang van hun daad heeft afgehouden, maar als dat uiteindelijk niet meer helpt, zet jezelf dan in godesnaam niet zo centraal en luister dan alsjeblieft naar hun ellende. Want dat is ook wat je hier uit je reacties laat bliijken: het gaat steeds maar over jouw opties, jouw onbegriip, jouw boosheid, jouw vragen. Je kijkt op de keper beschouwd niet heel erg naar die ander.

Je vraagt naar een citaat uit een stuk van me: ‘In het andere stuk schrijf je: “Niets is zo dodelijk als wanneer iemand zegt dat het heus weer zal bijtrekken, dat het over een tijdje vast wel beter gaat. Niets sluit je zozeer van anderen af als zo’n opmerking. Je bent immers opgesloten in het moment, er bestaat geen morgen meer, geen ander morgen dan dit ene zich voortslepende ogenblik; daar gaat het nu juist om.” Het klinkt een beetje als een staat van psychose wat je beschrijft, zou dat vergelijkbaar zijn?’

Nee, dat is geen psychose. Dat is hoe je je voelt als je depressief bent: opgesloten, vervreemd, onbereikbaar, vol onvermogen. Wanneer je optimistisch tegen zo iemand zegt ‘Oh, het trekt heus wel weer bij’, stoot je ‘m in de praktijk alleen maar verder af. Want die opmerking getuigt van niet willen weten, van niet hebben geluisterd, van negeren van wat iemand je zojuist heeft verteld. je zegt dan immers eigenlijk niet anders dan: hoe je je nu voelt, doet er niet zoveel toe. Wie depressief is en zo’n opmerking terug krijgt, denkt alleen maar: ‘Laat maar. Uitleggen lukt me dus ook al niet meer. Weer een mislukt gesprek. Ik kan ook niks. Ik heb niemand die echt naar me wil luisteren. Praten is zinloos.’ Dus ja, je duwt iemand daarmee alleen maar verder het diepe in.

Wat je wel kunt doen in zo’n geval? Vragen stellen. Hoe denk je dat het komt? Hoe voelt het precies? Zijn alle dagen zo, of zijn er ook momenten met lichtpuntjes? Waar zit ‘m dat licht dan in? Kan ik je helpen meer licht te maken? Wil je misschien maar gewoon tegen me aanhangen, en even niks hoeven uit te leggen? Vind je het misschien prettig om het er even niet over te hebben, of wil je liever wel praten? – zulke vragen.

» Posted By Spaink On February 01, 2009 @ 23:18

Magnani: dat je benauwd bent voor de dagbehandeling is niet zo vreemd, je weet immers niet goed wat je te wachten staat en je bent misschien ook wat bevreesd voor dingen die kunnen bovenkomen. Maar je hebt niet voor niets die stap gezet, en dat is al heel dapper. Ik hoop dat je er verder mee komt, al zal het niet altijd makkelijk zijn…

» Posted By Spaink On February 01, 2009 @ 06:49

Darella, dingen opschrijven is goed. Het helpt vaak om je gedachten te ordenen, en ook al hebben jullie er vaak over gesproken: de daadwerkelijke dood van je vader en de emotionele dreun daarvan is nog vreselijk recent. Nog maar een paar weken geleden, geen wonder dat je je hoofd soms op hol voelt slaan. Daarnaast mis je natuurlijk ook alle dagelijkse uitwisseling en gewoontes, je vader zit niet alleen in je hoofd & hart maar ook in je dagelijkse rituelen, al je routines liggen waarschijnlijk overhoop…

Verder, en vopr de zekerheid: het gaat er niet om wie gelijk heeft, hoor. Mijn opmerking dat je partner verliezen toch anders is dan je vader verliezen, was deels bedoeld om het verschil in positie tussen geliefde enerzijds en ouder anderzijds aan te geven, en misschien helpt je dat. Maar eigenlijk zei ik het meer om iets anders. Ik proef in je verhaal een onderhuidse zorg: ‘Mijn vader miste mijn moeder zo dat hij dood wilde, nu mis ik mijn vader enorm – aard ik naar hem? Kom ik hier wel overheen, of wil ik straks ook zelfmoord plegen?’ Is dat zo? Pieker je ook daarover? Want dan zit je niet alleen met verdriet en boosheid, maar ook met angst. (Maar misschien lees ik er meer in dan je bedoelde.)

Hoe dan ook: wees welkom hier, lees naar hartelust, haal wat je nodig hebt en probeer de stekelige opmerkingen die hier soms ook staan, maar gewoon over te slaan.

» Posted By Spaink On February 01, 2009 @ 06:24

Darella, het is een heftig verhaal dat je vertelt… Dat jullie er altijd over hebben kunnen praten en dat je weet waarom je vader zelfmoord heeft gepleegd, zal zeker helpen. Maar dat wist het verdriet nog niet uit, en dat is denk ik waarmee je zit: mag ik me ellendig – en wellicht ook een beetje boos – voelen dat-ie er nu niet meer is en dat ik hem moet missen? Temeer daar hij bij uitstek weet hoe erg het kan zijn om iemand te missen…

Tegelijkertijd: je vader missen is iets anders dan je geliefde missen, degene met wie je jarenlang lief en leed hebt gedeeld. Bij je geliefde wil je altijd blijven, en kinderen voed je op in de hoop dat ze zelfstandig worden en zich in liefde kunnen losmaken. Ik denk dat je die twee niet zomaar kunt vergelijken – waarmee ik overigens je verdriet bepaald niet wil kleineren.

Je vader is kennelijk zeer weloverwogen te werk gegaaan. Om eigenhandig je hals door te snijden is een flinke dosis koelbloedigheid nodig. (Ik kende iemand die oprecht dood wilde en het heeft geprobeerd; hij kon het gewoon niet, hij kwam niet verder dan een flinke snee. Een paar maanden later is hij alsnog geslaagd, op een andere manier.)

Wat mij vooral dwars zou zitten – en ik weet niet of dat ook voor jou geldt – is dat iermand waarvan ik houd in zijn laatste momenten zo alleen was, dat er niemand was van wie hij afscheid kon nemen, dat er niemand was die hem vast kon houden. Ik heb eerder geschreven over het verlangen (hoe moeilijk ook) om iemand die zover is, zo ver mogelijk te vergezellen, onder meer in http://www.spaink.net/1995/04/01/wees-welkom-bij-mijn-zelfmoord/ en in http://www.spaink.net/boeken/stokken_stenen_lichamen.html . Misschien dat je iets aan die verhalen hebt?

Tegelijkertijd weet ik dat dat een onhaalbaar romantisch verlangen is. Zelfmoord is in de grond een uiterst eenzame daad: jij trekt het niet meer, jij laat de anderen achter, en daar kun je ze niet bij hebben – want als je je intimi in de buurt hebt, kun je het wellicht niet meer, dan breekt je eigen hart bij de gedachte hoe zij dan verder moeten.

Darella, hebben jullie het in je gesprekken wel ‘s over gehad hoe zijn liefde voor jou hem aan de wereld kleefde? Het is iets dat ik heb gehoord van veel mensen die oprecht dood willen: het is hun liefde en zorg voor hun familie en intimi die maakt dat ze de definitieve daad steeds maar weer uitstellen. (In de oudere reacties hierboven vertelt iemand ook zo’n verhaal: hij wacht eigenlijk alleen op zijn vader; als die dood is, valt de laatste belemmering weg.) Je onuitgesproken maar duidelijk voelbare vraag – en pijn – is dat hij je nu in de steek heeft gelaten. Dat is zo. maar hij heeft ook jarenlang doorgeleefd, terwijl hij ook toen al dood wilde, en hij deed dat voor jou. Hij heeft het jarenlang om jou volgehouden, je hebt hem aan de wereld gelijmd. Dat bedoel ik niet als verwijt, integendeel: ik bedoel te zeggen dat het misschien, na een tijdje als de pijn minder scherp is, helpt om te bedenken hoe lang hij juist om jou zijn beslissing steeds maar weer heeft uitgesteld. Anders gezegd: hij heeft je juist jarenlang niet in de steek gelaten.Maar hij hield dat niet meer vol, je niet in de steek laten.

En ik denk dat je trots mag wezen op jullie. Niet veel mensen kunnen dergelijke gesprekken aan, en het siert jullie alletwee dat jullie zo dapper hebben geprobeerd elkaar rond zulke moeilijke vragen te willen begrijpen, met elkaar in gesprek te blijven. Dat je daar nu steun uit put is een geweldig nevenverschijnsel, ook als daarmee niet alle pijn weg is….

Lees hier naar hartelust, en als je meer wilt vragen of vertellen ben je van harte welkom, ook in mijn mailbox.

» Posted By Spaink On February 01, 2009 @ 02:49

John, iemand willen opbeuren die dodelijk ongelukkig is, is vrijwel altijd contra-productief. Die voelt zich dan namelijk onbegrepen, wordt boos, of gaat zitten verdedigen dat-ie echt ongelukkig is – en bijt zich daardoor des te meer vast.

Mijn ervaring is dat het beter werkt vragen te stellen: wat is er gebeurd, hoe kwam dat, hoe voelt het, wat doe je dan, wat denk je daarbij. praat je er wel eens over, hoe gat dat dan? En zeggen dat je je kunt voorstellen dat iemand het niet meer trekt is niet noodzakelijkerwijs het valideren van z’n conclusie – alleen van z’n beleving.

Je kunt wel gaan volhouden dat mensen een boel kunnen hebben, maar degene die je in dit geval tegenover je hebt, trekt het juist *niet* meer. Wat je dan – in mijn ogen – eigenlijk zegt, is dit: ‘Elk ander kan dat wel en jij zou dat ook moeten kunnen.’ Waardoor die ander juist *meer* het gevoel heeft te falen, en je ‘m onbedoeld dieper het gat in trapt.

Kijk eens naar je reactie aan Karel: wat je tegen hem zegt komt erop neer dat-ie niet z’n best heeft gedaan. Eigenlijk zeg je hem dat ‘t z’n eigen schuld is dat-ie niemand heeft. En dan maak je een ‘leuk’ grapje dat een vrouw zoeken hem meteen een nieuw levensdoel geeft. Nou, daar schiet Karel veel mee op…

» Posted By Spaink On January 28, 2009 @ 14:20

John: niemand zegt dat je moet oprotten. En er is geen voorgeschreven manier van denken of schrijven hier. Maar net zoals jij iets mag zeggen over andermens’ bijdragen, mag ik dat.

Verder denk ik niet dat je iemand opgeeft of z’n leven impliciet waardeloos verklaart indien je zegt: ‘ik kan me voorstellen dat je niet verder kunt’. Soms is het accepteren dat iemand zelf zijn leven als zodanig typeert, de enige weg om een echt gesprek te kunnen voeren. Je accepteert dat iemand zelf zijn leven zo kenschetst, en dat is de enige manier om iemand te kunnen begrijpen.

» Posted By Spaink On January 28, 2009 @ 12:08

Henk: wat een slimme, en lieve constatering. Dank daarvoor.

» Posted By Spaink On January 28, 2009 @ 03:33

John: ik ben ooit zover geweest en had alles gereeld. Ik had zelfs al een huurder voor mijn huis. En ik deed er alles aan om vrolijk te zijn, in de hoop dat mijn nabestaanden later zouden weten dat het een weloverwogen beslissing was – in de hoop dat ze er daardoor makkelijker vrede mee zouden vinden.

Of dat hard is? Ik denk het niet. Ik had eerder geprobeerd te vertellen wat me opbrak en kon dat niet. Het enige wat ik nog wel kon, was hopen dat ze zouden snappen dat het geen wilde, ondoordachte ingeving was.

» Posted By Spaink On January 20, 2009 @ 02:49

Dag Silvia – je eerste stukje was inderdaad wat hard, en ik denk ook niet dat je gelooft dat je broer zelfmoord heeft gepleegd om aandacht te trekken… Het gebeurt erg veel dat mensen die serieus nadenken over zelfmoord, dat vor hun omgeving verborgen houden. Ze doen dat vaak uit angst anders tegen hun wil opgenomen te worden. Het betekent ook, helaas, dat je je broer minder goed kende dan je dacht: er was kennelijk een deel dat hij met kracht verborgen wenste te houden.

Ik ken drie sites voor nabestaanden:
http://www.cdenhartog.com/
http://www.zelfmoord.web-log.nl/
http://www.werkgroepverder.be/ (Belgisch)
Misschien heb je daar iets aan?

» Posted By Spaink On January 19, 2009 @ 20:09

John, mijn passage over hardere methoden is gebaseerd op onderzoek van derden. er is inmiddels een redelijke consensus onder wetenschappers dat mensen die in een opwelling besluiten dat ze eigenijk dood willen, onhandige en ‘slechte’ (als in: ineffectieve) methoden gebruiken, zoals hun polsen doorsnijden. Mensen die langer hebben nagedacht en een uitgebreidere afweging hebben gemaakt, hebben doorgaans ook hun methode beter overwogen, en slagen dus vaker.

Waarom mensen die eerder een poging hebben gedaan of die wel eens over zelfmoord hebben nagedacht zo weinig van zich laten horen, vraag je je af. Deels bewijst deze discussie dat dat niet altijd opgaat: als er een goede plek voor is, zijn zulke mensen veel meer bereid erover te spreken dan ze gewoonlijk doen. En deels zit er nog steeds een flink taboe op het uitspreken van zulke dingen, een taboe dat alleen binnen de juiste omstandigheden wat van zijn kracht verliest.

» Posted By Spaink On December 24, 2008 @ 00:09

Henk: wat goed dat de Nachtzusters herhaald werden, dat waren geweldig leuke meiden… Geestig, scherp, serieus, lief & vals, alles tegelijk.

Over Zwagerman en zelfmoord: ja, hij gelooft oprecht dat zelfmoord een schreeuw is om een ander leven, maar het hele idee dat je – met al wie je bent en de hele mikmak – een ander leven tot stand kan brengen, is vrees ik in veel gevallen een fictie. Sommige mensen lukt het om hun leven over een andere boeg te gooien maar die zijn eerder uitzondering dan regel, en het vergt enorm veel moeite en energie om dat tedoen. Dat maakt zijn statement tot een non sequitur: veel mensen die serieus over zelfmoord nadenken willen inderdaad een ander leven en merken dat ze, hoe hard en eerlijk ze dat ook proberen, er niet in slagen dat tot stand te brengen, reden waarom hun verlangen dood te gaan zich verhevigt.

» Posted By Spaink On December 21, 2008 @ 10:32

John, jarenlang depressief zijn is vreselijk. Ik ben het bijwijlen, en ik kom er weliswaar steeds weer uit, maar het zijn zware periodes. En als dat jarenlang doorgaat is dat buitengewoon slopend.

» Posted By Spaink On December 16, 2008 @ 01:04

Anoniem, het stukje over hoeveel je gebruikt heb ik net verwijderd.

» Posted By Spaink On December 14, 2008 @ 14:02

Anoniem, allereerst ben ik blij te horen dat het een stuk beter met je gaat, en wat geweldig dat het gesprek hier daarbij heeft geholpen.

Je vraagt me of ik je stukken wil weghalen, Eh, eigenlijk liever niet… Ik zal uitleggen waarom. Ten eerste schrijf je minder expliciet over medicijnen dan je zelf wellicht vreest. Ten tweede, wanneer ik je bijdrages zou wissen, vallen de reacties van anderen ineens helemaal in het water en is het gesprek niet meer te volgen. Ten derde, en het allerbelangrijkste: het is juist zo mooi om te zien – ook voor anderen die met heltzelfde tobben – dat je door de discussie hier een steuntje in de rug hebt gekregen. Wellicht helpt het anderen ook, en die mogelijkheid zouden we dan kapot maken…

» Posted By Spaink On December 13, 2008 @ 20:29

John – sorry voor de verdwenen berichten, de database was gecrashd en we moesten een oude terugzetten, waarbij een week aan commentaar verloren is gegaan…

» Posted By Spaink On December 03, 2008 @ 23:41

«« Back To Stats Page