JE ZOU SOMS ÉCHT denken dat mensen niet weten waarover ze het hebben. “Als mensen nu een recept vinden in zo’n discussiegroep over zelfmoord, dan is dat misschien het laatste duwtje voor ze. Je maakt het ze te makkelijk.” Zulke argumenten vlogen over tafel toen in januari van dit jaar bekend werd dat er een ‘zelfmoord site’ op het Nederlandse deel van het Internet stond, en worden nu opnieuw aangehaald nu er plannen zijn voor de oprichting van een Nederlandse discussiegroep over zelfmoord.
Zelfmoord is nimmer makkelijk en niemand doet luchthartig een poging daartoe. De betrouwbare middelen zijn meer dan bekend, je hebt geen webpages of farmaceutische repertoria nodig om die te weten te komen. Vrijwel alle effectieve manieren om dood te gaan zijn gruwelijk cru ophanging, verstikking, verdrinking, koolstofvergiftiging, kogels en arsenicum. En alle zachtere middelen, in de vorm van medicijnen, zijn vrijwel onbereikbaar. Aan een overdosis barbituraten gaat haast niemand dood, hoewel je de ongelukkige pubers niet de kost moet geven die denken dat je met moeders valium of een doosje aspirine een heel eind komt.
Ooit, ik was midden twintig en diep en langdurig ongelukkig, wilde ik dood. Ik sprak daar ternauwernood over. De mensen tegenover wie ik daar uiteindelijk voorzichtig iets over losliet, wilden er niet op reageren. “Kop op meid, zo erg is het vast niet,” zeiden ze, of “het gaat wel over, wacht maar af”, of “zelfmoord is egoïstisch, het is een schreeuw om aandacht”. Dan hield ik mijn mond verder maar.
Op een avond besloot ik dat het heus genoeg was geweest. Curieus genoeg gaf die beslissing enorme verlichting ik kon in de paar weken daarna beter doen alsof, en vond tijdelijk de kracht om allerlei dingen te regelen. Ik bezocht mijn vrienden en deed opgewekt (uitsluitend om hun latere gedachte dat het aan hen had gelegen, voor te willen zijn en die in de kiem te smoren). Ik attendeerde een woningzoekende kennis op het feit dat ik binnenkort ging verhuizen, en gaf hem het adres van mijn verhuurder. Ik schreef brieven en legde die klaar. Ik betaalde rekeningen en zegde de huur op.
Op een koude maandagmiddag heb ik bij vijf verschillende apotheken vijf doosjes aspirine gekocht en alle honderd pillen doorgeslikt, waarna ik op bed ging liggen. De nacht ervoor had ik expres niet geslapen, in de hoop dat de uitputting in combinatie met de aspirines zou maken dat ik in slaap viel voordat mijn maag zou gaan opspelen. Ik werd gruwelijk ziek. Binnen een half uur kroop de kots omhoog bij elke beweging die ik maakte, zodat mezelf ijselijk stil hield. De uren kropen voorbij, ik ijlde half, en als ik na een halve dag op de klok keek bleken er hooguit vijf minuten verstreken te zijn.
Zes uur nadat ik die aspirines had geslikt en nog geen spoor van slaperigheid vertoonde, heb ik - verslagen, het was een nederlaag - de telefoon gepakt en een ambulance gewaarschuwd. Waarna het leegpompen der maag volgde, de verplichte gesprekken met een psychiater, de boze reacties van ouders en vrienden. Maar niemand die me vroeg waarom ik nu zo hard dood had gewild en hoe het was om daarin mislukt te zijn.
Toen wist ik niet dat aspirines niet helpen. Nu wel. Later - de gedachte aan zelfmoord blijkt een onvervreemdbaar deel van me - leerde ik over andere, effectiever methodes. Het opmerkelijke is die kennis helpt. De wetenschap dat ik zelfmoord kan plegen als ik dat onontkoombaar acht, heeft me nadien al meermalen door langdurige depressies heen gesleept het kan namelijk altijd nog. Te weten dat er een uitweg is maakt donkere periodes aanzienlijk draaglijker.
WAT IK SINDSDIEN (en daardoor) heb geleerd is dit het helpt immens om te weten dat je doodsdrang serieus wordt genomen en niet onbespreekbaar is of terzijde wordt geschoven. Sterker du moment dat iemand daadwerkelijk weet hoe eventueel een einde aan zijn leven te maken, wordt het relatief makkelijker om onder ogen te zien wat hem dan nog wel aan het leven bindt.
Voor wat betreft informatie die op websites - sinds jaar en dag ook op de mijne - te vinden is en de angst dat die mensen net dat duwtje geeft wat ze zoeken het is nimmer bewezen (hoe graag sommige wetenschappers dat ook zouden willen) dat het voorhanden zijn van adequate informatie tot meer zelfmoorden leidt. Er lijkt eerder sprake van een verschuiving in gekozen methodes mensen die toch al dood wilden kozen een minder pijnlijke of effectiever methode.
Ik overleefde mijn poging, serieus als hij was. Mensen die zelfmoord overleven, zijn vaak later blij dat ze er niet in geslaagd zijn, beweren onderzoekers regelmatig. Echter, zulk onderzoek is niet alleen uit de aard der zaak bevooroordeeld - de doden spreken niet, en zij die opgelucht zijn dat hun poging is gelukt komen per definitie niet in de statistieken voor - ook is het evident dat zij die overtuigd dood wilden, hardere methodes kiezen dan degenen die vooral een signaal willen geven, die willen zeggen dat ze het niet meer aan kunnen, maar wellicht, ergens, in een hoekje van hun geest, niet echt dood willen.
Met andere woorden: de overlevingskans onder de mensen die zich hebben toegelegd op hun dood is kleiner, terwijl die van degenen die in een opwelling of uit ernstige, doch onvoorbereide drang een poging doen, klein is. En ingewikkelder nog had ik toen het loodje gelegd, dan had ik later überhaupt geen spijt kunnen hebben. Ik was dan immers nu dood.
De grootste vergissing van iedereen die zich verzet tegen het verspreiden van informatie over zelfmoord (en over hoe dat vooral niet te doen), is dat ze denken dat potentiële zelfmoordenaars zo labiel zijn dat ze alles aangrijpen. Deden ze dat inderdaad, dan reed er geen trein meer op tijd en waren alle treinmachinisten overspannen.
Aantal reacties: 174
Geachte Karin Spaink,
enige tijd geleden vond ik op uw website via een link een engelstalig stuk met een uitputtende opsomming van methoden om jezelf van het leven te beroven. Ik kan dit nu niet meer vinden. Heeft u enig idee of deze informatie nog voorhanden is en zo ja waar? Alvast vriendelijk dank voor uw reactie, met vriendelije groet, J.R. van ‘t Hag
Beste JR, mijn site heeft zojuist een complete reorganisate ondergaan, en nog niet alle stukken van weleer zijn terug te vinden. Ik maak ze gaandeweg weer beschikbaar, maar dat kan even duren,
Of ik de Methods File terug zet: ik weet het niet. Ik ben het gezeur erover een beetje beu, en als het nu een goed en degelijk stuk was zou ik dat graag voor lief nemen, maar de Methods File is op veel punten onduidelijk of onnauwjkeurig. In de tussentijd kan ik u aanraden http://en.wikipedia.org/wiki/Suicide te raadplegen, waar veel zinnigs over methoden staat.
Websites, forum etc. Het maakt niet uit, als je een einde wilt maken aan je leven vind je de weg die nodig is.
In een diepe depressie heb ik alle dozen die ik in huis zat opgegeten nadat ik me het leplaserus had gezopen, waardoor ik al omviel van de slaap. Ik ben in slaap gevallen en daarna zag de wereld wit, zo wit had ik het nog nooit gezien. Pas later hoorde ik dat de vogeltjes zongen en toen iemand zo slim was mijn bril te geven besefte is dat het mislukt was. Ik ben nooit blij geweest “gered” te zijn. Wel is het een opluchting dat ik nu serieus genomen word als deze gedachten opkomen.
Het is geen hekel hebben aan het leven, de methode is niet van belang.
Niet voor mij in ieder geval.
Aanbevolen is een anti braakmiddel te nemen, al 3 dagen van te voren mee beginnen, dan moet je ook nog eens 10 gram depronal erbij nemen, kan je lekker slapen.
Doe het zelf Karin.
Hm. De methode trein heb ik twee keer overleefd. Bang voor de rommel en vooral het geluid van zo’n kreng dicht bij je. Methode auto tegen boom komt regelmatig in mijn hoofd voorbij maar dat is zo mogelijk nog rommeliger en met de auto’s van tegenwoordig is de slaagkans laag.
Gelukkig komen de gedachten en de methodes nog maar zelden in mijn hoofd. Maar het gevoel zit er wel. Een duiveltje dat als het weer eens ondraaglijk moeilijk is me zegt dat ik het dan ook niet moet dragen maar er beter maar een eind aan kan maken. De belangrijkste rem zijn mijn kids, ze hebben me (nog) nodig. Een andere rem is dat ik eigenlijk juist zo graag leef. De dag na de zwarte gedachten dag krijg ik plannen zo heb ik gemerkt. Wil ik weer van alles. Daar houdt ik me dan maar aan vast. Niet wat ik hoopte een tijdje terug, maar het duiveltje laat zich af en toe toch even zien.
Nadat ik gescheiden was en mijn baan verloor was ik zo de weg kwijt dat ik tegen de verkeerde man op liep. Deze mishandelde mij geestelijk en lichamelijk. Ik was totaal uitgeput. Toen werd ik op een morgen wakker….. voelde me raar, wat ik nooit deed, ik nam 2 glazen drank en raakte in een roes. Ik wilde slapen, zoveel slapen en heb toen mijn kalmeringsmiddelen gepakt en ingenomen. Heb nog een smsje gestuurd en ben gaan liggen.
Ik voelde op een moment dat ik weggetrokken werd en raakte in paniek. Ik zag toen het beeld van mijn kinderen en wilde weer terug. Ik heb toen 112 gebeld en even later werd ik wakker in het ziekenhuis. Wat mij toen bezielde weet ik nu nog niet, maar het voelt aan als een roes waar je in mee getrokken werd.
Ik hoop dit dan ook nooit meer mee te maken.
Wat had ik in godsnaam mijn kinderen aangedaan!
ik snap niet dat jullie dat doen!!! zelfmoord, wat doen jullie andere mensen aan die om je geven! stelletje mongoolen, en wij maar betalen voor de intensive care, dacht het niet
ik snap niet
Ik snap het wel dat mensen zelfmoord plegen. Totaal. Spijtig dat er zo’n negatief gedoe is rond zelfmoord. Waarom niet kiezen voor je einde? Of wil vadertje staat eerst nog wat geld van je innen??
Proberen ze je daarom in leven te houden met inversteringen in zelfmoordsites als deze… dan kunnen we langer betalen…..
Uiteindelijk geeft men geen rode zak om je en beland je gewoon in de statistieken….
Eerst is er de vraag waarom je ambulance belt als je idee krijgt dat het niet lukt. Als het lukt ambulance te bellen, lukt het ook om iets hardere aanpak te gebruiken. Maar als je blij bent dat het niet gelukt is, dan goed dat je ambulance hebt gebeld. Je zegt ook dat mensen die niet echt dood willen, methode kiezen die niet 100% kans op slagen geeft. Oftewel, het is een soort (on)bewuste schreeuw om aandacht. Maar vlak voor een zelfmoord ben je altijd bang, hoe graag je ook dood wilt, want je weet nou eenmaal niet wat er na je dood gebeurt (voor de niet-gelovigen hier, zoals ikzelf), dus zijn er altijd zenuwen en wil je dus niet op laatste moment super panish gevoel krijgen (zoals een trein die op je af komt bijvoorbeeld). Vandaar dat het ook gewoon zijn dat je wel graag doodwilt, maar je wilt je actie niet supergruwelijk.
Verder wil ik even reageren op wat Niko zegt: ik geef je niet meteen de schuld, maar mensen die geen zelfmoordpoging hebben ervaren of met serieuze zelfmoordgedachten rondlopen, moeten geen uitspraken gaan roepen. Ze begrijpen het immers niet. Vooral uitspraken als ”denk aan degene die je achterlaat’. Dat maakt alleen maar erger, doordat je je dan schuldig gaat voelen ten opzichte van je familie en dus nog depressiever. Zo heeft een vriend van me, die het weet, ook gereageerd, dat werkt dus echt niet. Daardoor hou ik het nu gewoon voor me. en de opmerking ‘we betalen mee aan jullie intensive care’.. zo kan ik ook wel verzinnen, dat zelfmoordenaars meebetalen aan jullie AOW.
de gedachte van, als ik eenmaal dood bent, kan ik toch geen spijt meer hebben of schuldig voelen, is een enge gedachte, maar ze komen voor, dat weet ik. Hoewel sommige mensen energie putten uit het geloof, kan ik dat doen door juist er 100% van uit te gaan dat het hierna over is. Dan is het leven meeste waard, het is geen test en belangrijkste dat je dus echt ‘bang’ wordt en toch weer op laatste moment gaat twijfelen. En uitkomt op, dat het altenatief helemaal niets is. En hopen verder dat je ergens kunt denken aan iets waardoor het beter is dan helemaal niets. En negeer het feit dat je dat niet meer ‘bang’ kunt zijn als je het doet.
Echt heel verschrikkelijk lang geleden, ik was toen 26 jaar (nu 58), heb ik ook een - haast geslaagde - zelfmoordpoging gedaan. Ik had het redelijk effectief aangepakt, 200 Tegretol-tabletten die mijn moeder slikte tegen aangezichtspijn, en daarbij flink wat whiskey. Ik was helemaal niet bang toen, dat is eigenlijk wat ik me voornamelijk herinner, dat ik in een soort trance was toen ik die pillen zat te slikken, met steeds een slok whiskey naar binnen spoelde. Ik had er ook niet mee kunnen stoppen toen, handje pillen, slok. Handje pillen, slok. Dat ik nog leef, kwam omdat ik gevonden werd door mijn moeder. Weliswaar woonde ik allang niet meer thuis, maar om de een of andere reden was ik er toen wel, waarschijnlijk omdat ik heel erg depressief was toen en ze het waarschijnlijk veiliger vonden me dan maar even tijdelijk in huis te nemen, dat weet ik niet meer. De redenen waarom ik zo depressief was geraakt weet ik nog wel. In elk geval, mijn moeder was weg gegaan en zou die dag niet terug komen. Ik weet ook nog wel dat in de gemoedstoestand waarin ik toen verkeerde ik absoluut niet heb bedacht wat ik er anderen mee aandeed. Ik voelde me zo totaal niets waard, zo ongewenst, dat ik echt niet had kunnen geloven toen dat het iemand ook maar een fluit zou interesseren. Ik weet niet meer waarom mijn moeder veel eerder thuis kwam dan gepland, ze vond me in elk geval tijdig en heeft direct een ambulance gebeld. Van die rit weet ik nog vaag dat de ambulancebroeder probeerde me wakker te houden, en het uitpompen van mijn maag kan ik me ook nog vaag herinneren. Daarna hebben ze me in bed gelegd, ben een keer wakker geworden en probeerde op te staan, wat absoluut niet lukte, ik was half verlamd en toen ik het toch probeerde ben ik met m’n hoofd op de rand van het nachtkastje gedreund terwijl m’n benen nog in bed lagen, ik weet nog dat ik met m’n hoofd naar beneden hing uit dat bed en dat er drup, drup, drup, bloed uit mijn wenkbrauw op de grond viel (er zit nog steeds een bobbel en littekentje). Daarna hebben ze me vastgebonden in bed en ik heb haast 2 dagen geslapen. Daarna kon ik nog steeds niet lopen, ik moest in een rolstoel gereden worden naar de psychiater die ze in dat ziekenhuis ook hadden. Ik kon ook nauwelijks praten, ook half verlamd. Ik weet nog goed wat de eerste vraag was die de psychiater stelde: “Besef je je wel wat je je ouders hebt aangedaan?”. Ik klapte toen volledig dicht. Heb niets meer gezegd, geen vraag beantwoord. Het duurde daarna nog 9 jaar voordat ik goede en effectieve hulp kreeg. En suicidaliteit, het is wat mij betreft iets uit een vorig leven, dat ik me nog vaag herinner maar niet meer een relatie heeft tot de overwegend gelukkige vrouw die ik al vele jaren ben. Maar hopelijk zijn er inmiddels psychiaters met iets meer inlevingsvermogen, die zo’n wat mij betreft misdadige vraag niet meer stellen aan iemand die zoiets uiteraard niet doet vanuit een opwelling van kom, wat gaan we vandaag eens doen? Zelfmoord plegen? Je bent diep wanhopig voordat je zo’n stap zet. Je ziet geen alternatieven meer. Terwijl die er vrijwel altijd wel zijn.
Het heeft enige tijd en professionele begeleiding gekost voordat ik doorhad dat ik er altijd nog een einde aan kan maken wanneer het echt niet meer gaat. Toen schreef ik ook onderstaand gedichtje.
De laatste Trein
Vastgelopen op vragen
die geen antwoord kennen.
De zin, het doel,
waarheen, waarvoor.
Het halfvolle glas,
jezelf verwennen.
Na fopspeen, de foppil,
het gaat maar door.
En eenzaam voor een ander leven:
‘na regen komt altijd zonneschijn’,
in plaats van kruipen eind’lijk zweven,
op reis gaan met de laatste trein.
Een flauwe bocht is snel gevonden.
De rails, ze glimmen in de zon.
Nog 17 minuten wachten,
gedachtenloos, als dat maar kon.
Je ruikt de bomen, hoort ze praten
met vogels, over ‘t mooie weer.
Herinneringen komen boven,
je hart gaat als een gek te keer.
Waarom vandaag, waarom niet morgen,
trein en bestemming liggen vast.
De dag erop lijkt zonder zorgen,
soms word je door jezelf verrast.
Er zijn andere manieren om om aandacht te vragen… zeg ik nu tegen de bijna 100.000 mensen die in Nederland jaarlijks een poging ondernemen.
Van het verblijf op het gesloten afdeling van psychiatrie word je ook niet vrolijk (weet ik helaas uit ervaring).
Ennuh… het leven is sowieso eindig.
Vaak hoor je over mensen die zelfmoord willen plegen dat ze egoïstische zijn vanwege de pijn die ze andere aandoen
We schijnen mongolen te zijn (28 sep). Ik wil niets liever dan stoppen met mijn leven. Ik ben alleen en verlang erg naar een stukje liefde, tederheid en een arm om me heen als ik het even niet meer zie zitten of moeilijke dingen te verwerken krijg maar ben nu 51 jaar de jaren glippen onder mijn handen weg en zie in de toekomst ook niet meer iemand verschijnen. Ik heb een kleine familie waar ik veel van hou en hun het verdriet aan te doen is ondragelijk ook al weten ze na mijn verleden dat het kan gebeuren (heb in 1993 op een flat gestaan klaar om te springen helaas niet gelukt). Als ik alleen al denk aan de kat en me afvraag wat er met hem gaat gebeuren dan staan de tranen al in mijn ogen. Dus je gaat door, soms helemaal vast tussen willen stoppen en hun verdriet.
Telkens vraag je je af, wat hun verdriet en mijn verdriet dan is het dan niet egoïstische dat ik maar moet blijven doorgaan?
Waarom kan ik niet netjes afscheid nemen en rustig en vredig mijn ogen sluiten? Ik woon 11 hoog en als ik ga zal het hier voor de deur zijn. Rot voor iedereen die het mee maakt maar ik zie geen andere manier en heb dan zeker geen zin om andere te moeten overtuigen of ik verdriet en pijn genoeg heb om er een einde aan te maken. Met deze manier bepaal ik zelf wanneer het zover is.
Zou de liefde van mijn familie niet voldoende moeten zijn om te beseffen dat ze mij rustig moeten laten gaan. Hun verdriet wordt elke dag een beetje minder maar voor mij blijft de pijn elke dag, soms heftig soms minder. En dan het masker dat je op hebt. Collega’s zo sacherijnig nee ik wil stoppen met leven maar dat kan je natuurlijk niet zeggen. Je loopt steeds de boel te belazeren. Één collega weet hoe ik er aan toe ben maar kan het niet begrijpen ik loop toch te zingen en te fluiten. Ik wil niet dood en voor mijn familie en kat graag door leven maar vanbinnen voel ik pijn verdriet en eenzaamheid. Soms wil ik de boel in mijn huis kort en klein slaan maar dat lost niets op. Nu ben ik weer iemand kwijt geraakt. Ik dacht dat we een goede vriendschap hadden maar nu het even moeilijk wordt komt het eruit dat de vriendschap aan de andere kant al een tijdje over was. Een ander angst is dat ik 80 ben en nog steeds zeg was het in 1993 maar gelukt. Natuurlijk heb ik ook veel leuke dingen gedaan eigenlijk heb ik het ook helemaal niet slecht maar een leven zonder partner is voor mij geen leven. 10 jaar lang weet ik niet meer hoe het is om een vrouw tegen mij aan te voelen. hoe een zoen of zelf een kus voelt. en ik mag dan pas een nieuwe auto hebben maar dat is niets bij het missen van vrouwelijke warmte.
Ik heb niets meer om voor te leven, ben helemaal alleen op de wereld en heb al zeer vele jaren een serieuze doodswens. Ik vind er helemaal niets maar dan ook niets meer aan. Ik walg van het bestaan. Ik heb alleen maar ondraaglijk verdriet, veel pijn, angst, en heb ontzettend last van de herrie in deze verziekte wereld.
Kortom: Ik wil niet meer. Elke seconde dat ik wakker ben, crepeer ik.
En psychiaters? Laat me niet lachen! Die lui beweren dat ze iedereen kunnen ‘helpen’ en ‘genezen’. Maar dan moet je natuurlijk wél zelf willen.
Kijk en dáár gaat het nu juist om: ik WIL NIET MEER.
Je kunt een mens niet dwingen om iets te willen dat hij niet wil!
Kan iemand mij zeggen hoe ik aan dodelijke middelen kan komen (via internet)? Alsjeblieft, help me; zelf kan ik het huis niet uit.
@ Karel
Ik zou jou wel eens een keer willen spreken…
Ik begrijp zo goed hoe je je voelt…
Aan alle lompe betweters die zelfdoders veroordelen:
Jullie moesten eens weten hoe vreselijk veel pijn het doet om te lijden aan het leven. Ik zeg toch ook niet dat jullie niet mogen leven? Zeggen jullie dan niet dat wij niet mogen sterven!
Dood moet je tóch een keer; waarom het lijden nog tientallen jaren rekken als het echt niet meer gaat?
Wat mij betreft, komt het tóch nooit meer goed. Het gaat elke dag slechter… Uitzichtloze radeloze wanhoop… Niemand krijgt meer grip op me omdat ik me niet meer thuisvoel in de wereld van de levenden.
Lieden die het naar hun zin hebben, hebben makkelijk praten als ze zeggen dat het leven de moeite waard is! Bah!
Jullie hebben nog nooit in de schoenen gestaan van mensen zoals ik; laat staan er een paar meter mee gelopen!
Oh Bah, stop toch eens met dat domme gepraat en gun iedereen het recht om over zijn eigen leven te beschikken!
Hallo Tristesse
Ga eens kijken op http://www.deeinder.nl/ misschien kunnen zij iets voor je doen. Voor mij is dat niet de weg omdat je het dan echt in werking zet en dat wil ik niet. Bij mij mag het pas als ik het echt niet meer aan kan en dan moet het ook direct zonder iemand te moeten overtuigen. Er is tussen jou en mij denk ik een groot verschil. Jij wilt echt niet meer en ik vecht nog steeds om er uit te komen omdat ik degene die achter blijven het verdriet niet aan wil doen. Mijn vader is 89 en ik denk dat hem dit fataal zou worden. Mijn broer heeft eens gezegd ‘wacht tenminste totdat pa er niet meer is’ maar nu ik weer een flinke klap heb gekregen weet ik niet of ik dat red. En dan is er nog die kat. Hij is zo lief met hem kan ik knuffelen maar dat is gewoon niet genoeg. Als ik op de galerij sta met hem op mijn arm en ik leg mijn oor op hem en hoor hem zo van binnen uit spinnen dan wil ik hem niet in de steek laten maar je kan geen klappen blijven incasseren, het is steeds moeilijker en duurt steeds langer om ze weg te werken en weer te kunnen lachen. Ik ben niet depressief wat ik kan nog steeds van een hoop dingen genieten vooral muziek maar soms is die muziek mijn vijand vooral new age die roept bij mij liefde op en die kan ik niet kwijt. Ik weet niet of de einder nog steeds hulp geeft want Jan Hilarius (oprichter van De Einder) Is eens veroordeeld wegens hulp bij zelfdoding. Heb net even op de site gelezen en ik geloof het van wel maar het is te laat om verder te lezen en zoals ik al schreef het is voor mij niet de weg.
Hallo Karel,
Ik heb al een hele tijd geleden contact gehad met De Einder maar ik heb niets aan die mensen. Ze kunnen immers de juiste middelen niet leveren?
Dus jij vindt nog dingen leuk? Dat is fijn voor je…
Mij interesseert niets meer en muziek kan ik niet verdragen.
Ik woon bovendien in een poel van geluidsoverlast en kom hier niet meer weg.
Ik ben gewoon te moe… Heb teveel klappen gehad en nu is het op…
Ik heb ook huisdieren hoor, maar ik heb een regeling voor die beestjes getroffen… Hopelijk komen ze inderdaad goed terecht…
Hallo Tristesse,
Heb je daar al eens contact gehad met een counselor? Ik heb vroeger op een andere site geschreven (die is opgeheven vanwege het schelden tegen elkaar) daar las ik dat ze wel wat meer doen dan ze op de site schrijven. Die Jan Hilarius is een keer veroordeeld vanwege hulp bij zelfdoding bij een vrouw van 25 jaar en op de site waar ik schreef hebben we eens afscheid genomen van iemand en volgens mij is zij toen ook geholpen door Stichting De Einder. Ze kunnen niet over eventuele middelen op de site schrijven vanwege eventuele juridische gevolgen. Zover ik weet gaan ze wel verder maar er moet natuurlijk wel eerst flink gepraat worden.
Als je nog geen contact hebt gehad moet je zeker eens bellen. Ze hebben ook een Juridisch fonds voor als er iemand van de stichting juridisch wordt vervolgd en dat is er natuurlijk niet voor niets. Iemand wordt niet vervolgd vanwege een gesprek over zelfdoding
Sorry Tristesse ik zie nu dat ik je bericht niet goed gelezen heb en dat je al contact hebt gehad. Toch begrijp ik het niet, ben aan het zoeken op internet en heb weer een bericht gevonden over De einder nu van Ton Vink een bericht uit 2006 en dat ook hij zich bij de rechter moest verantwoorden voor hulp aan een vrouw maar is vrijgesproken en dan denk ik zie je wel ze doen dus meer. Ik merk nu dat ik de site van vroeger erg mis en zoek een soort gelijke site waar mensen schrijven en reageren om zo elkaar te helpen.
Heb daar toen veel aan de reacties gehad. Er werd veel geschreven ook over hoe je het zou kunnen doen maar met al mijn zoeken ben ik niet veel wijzer geworden er is niets te vinden of ik ben nog niet op de juiste plek geweest. Waar ik soms zo boos over word is dat er veel kwaad gesproken wordt over mensen die van de flat af springen of voor de trein en hoe rot het is voor degene die dat zien maar geef dan spullen zodat het netjes gedaan kan worden. Mensen spreken schande over die manieren maar schijnen niet te begrijpen dat door hun starre houding over je mag niet stoppen met leven juist zij degene zijn die al die ellende veroorzaken. Als iemand echt wil vind hij een manier rot of niet rot voor de omgeving. Als ik ga dan is het hier van de elfde verdieping Ben de hoogte nu gewent en vooral niet eerst naar beneden kijken) maar als ik keuze zou hebben zou het rustig in mijn bed zijn zonder dat er iemand last van heeft. Als men nou is gewoon eens zou erkennen dat er mensen zijn die niet meer willen leven, die om wat voor rede dan ook niet gelukkig zijn en niet willen dat een ander gaat bepalen of ze wel het of niet het recht hebben om te sterven en als zij eens niet op de stoel van God gingen zitten maar het oordeel aan hem over zouden laten dan zouden er heel wat minder overspannen treinmachinisten zijn.
Hallo Karel, wat sla jij de spijker toch op zijn kop!
Ik ben het helemaal met je eens! Waarom mogen we niet zélf de baas zijn over ons eigen leven? Waarom mogen alleen psychiatertjes alles over ons weten en wij zelf niet? WIJ alleen kennen onszelf toch het beste?
Waar bemoeien die lui (en andere betweters) zich mee? Wacht maar als ZIJ alles in hun leven verliezen; dan lopen ze de hele dag te janken… En zij kunnen N.B. nog aan de ‘humane’ middelen komen ook!
Ik heb écht geen ‘talent’ om te leven; ik kan niet meer.
Ik schrijf wel eens op dit forum
http://www.zelfmoord.nl/forum/index.php
maar ik heb nog steeds geen lotgenoot/lotgenoeten gevonden die live met mij willen praten…
Ik heet daar ook Tristesse… Misschien is dit forum iets voor jou.
En ik heb al diverse gesprekken met een adviseur van De Einder gehad maar die adviseurs waren beslist niet sympathiek…
Ik heb het niet getroffen met deze stichting…
Ben op die site geweest en berichten geschreven. Later zag ik een stel leeftijden en ben beetje geschrokken erg jong.
Schrijf daar onder andere naam zie eventueel ‘ik ga weg’
Karel, heb je mijn e-mail adres gezien?
Tristesse ik heb daar een bericht naar je pm gestuurd maar weet niet zeker of dit lukt i.v.m. opgezegd.
ik weet nu al niet meer hoe ik op deze site ben gekomen.. veels te uitgeput. maar las alle berichtjes en vind me er erg in. ik weet niet wat ik moet doen.. ik wil niet meer. ik Kan niet meer. Maar ik kan me ook niet voorstellen dat ik er Echt een einde aan maak, ook al denk ik er constant aan. En diep in mn hart wil ik dat ook niet, ik wou dat ik ook kon genieten en me goed voelde. Maar het is niet zo, en blijven doorgaan is zo vooruitzichtloos. Omdat ik weet dat het nog eeuwen gaat duren voordat ik me misschien ooit echt goed ga voelen. 4 dagen geleden ofzo stond ik nog met een mes op m’n pols.. maar hij was niet scherp genoeg haha. En ik voel er niet eens wat bij.. t is 1 grote waas waar ik in zit en niet uit kom. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen.. ook dit.. een bericht neerzetten over zelfmoord.. ik loop wel te huilen maar toch voel ik zo verdomd weinig. Ik weet niet eens waarom ik een bericht schrijf en waar het over gaat maar ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Ik kan er toch niet echt mee stoppen? ik word bijna 18.. ik heb nog een heel leven voor me. Maar dat is juist zown kutgedachte. Ik vind het zo raar.. zo wazig.. ik voel zo weinig.. en wat ik voel is kut. Blughhh
Hallo Joepie,
Ik weet hoe het voelt opgesloten te zitten tussen niet meer willen leven en niet willen dood gaan.
Er is nog zoveel moois in mijn leven maar vanbinnen is het kl*te. Ook ik was 18 (nu 51) toen bij mij de eerste gedachtes over zelfmoord kwamen,ik wist heel goed waarom, maar ben toen nooit echt serieus daarmee bezig geweest dat was pas toen ik 36 was. Toen ik 25 jaar was stopte die gedachte voor z’n 11 jaar maar daarna waren ze er weer volop en vooral de laatste weken is het goed mis. Toch wil ik zeggen doe het niet in een opwelling maar denk er goed over na en doe het netjes. Ik bedoel daar mee te zeggen dat voor degene die achterblijven het zeer moeilijk is zorg dat er tenminste een goeie brief achterblijft met vooral waarom het niet meer ging. Ook zeg ik zelfmoord is niet de best oplossing maar soms zijn er gewoon geen beter alternatieven meer. 18 is erg jong, zijn je problemen echt zo erg dat je ook in de toekomst geen oplossingen meer ziet. Iemand zei eens tegen mij ‘waarom zou je het vandaag doen en niet morgen je kan het maar 1 keer doen en er is geen weg terug’. Het klinkt gek maar dat heeft mij best wel geholpen, het idee van het kan altijd nog. Ik hoop ook nu er weer uit te komen maar ik weet het niet deze keer. Ik denk dat je je bericht hebt geschreven om dezelfde rede waarom ik het meestal doe, je hoopt op iets dat je uit de put trekt.
Groetjes en sterkte Karel
Ik kwam hier eigenlijk helemaal niet voor, ‘t was dat mun oog erop viel. al was het eerlijkheidshalve gezegd, ooit wel ‘first contact’.
En het is herfst, dat beinvloed mijn stemming. ik ken de signalen evenals de rituelen die erop volgen. als ik een zelfdestructie cyclus blijf hangen. getriggered door stress. afgeleid via joy division, adrian borland, pink floyd en veel melancholie. om dan uiteindelijk in de methodsfile te eindigen. Alwaar ik dan mijmerend over de toekomstige definitiefheid van mijn dood, weer met beide benen op de grond kwam.
Zoals met de meeste aan het internet prijsgegeven informatie, is ze nooit echt weg, digitale echo’s zijn er altijd. ze circuleren en steken altijd weer de kop op.
Maar buiten alle, door overheden en goden ingegeven argumenten om zo’n lijst, Niet te plaatsen.
Vind ik het tegen geluid ook heel belangrijk.
Dat je niet alleen maar de eenheidsworst tegenkomt. van mensen aan de andere kant van de balie. verspreid over duizenden aan pharma-marketing onderhevige pagina’s. die je toe lijken te schreeuwen, kom naar ons, met je geld en depressie. En als je daar dan komt met je crisis, begrijpen ze je niet.
Er schuilt ook nog iets anders in, het ongrijpbare gevoel van verbondenheid. De wetenschap dat mensen, die ‘daar’ in een gelijkwaardige positie hebben gestaan, die lijst hebben gemaakt. Dan ben je ineens niet meer zo helemaal alleen.
Als je de lijst met methoden leest, soms gruwelijke dood tot gevolg hebbend, zoals die halve liter chloor.
Dan kan je eigenlijk niets anders dan beseffen, dat het allemaal heel erg definitief gaat zijn. Je kunt niet lezen over doodgaan, zonder daarover te reflecteren.
afwegingen makend tussen wat je bind en wat je afstoot.
Zo zou je al veel impulsieve mensen tot nadenken kunnen stemmen.
Uiteindelijk, als je op dat punt balanceert, doet zo’n lijst er ook niet toe, een mens zijn fantasie is grenzeloos. zonder lijst verzin je ook wel wat. maar om hem daarvoor te verzwijgen. Omdat je leven aan god, de staat, of een moraal behoort. druist in tegen mijn rechtvaardigheidsgevoel.
ik ben raar en trek een parallel ,met het gevoel, dat een verslaafde krijgt, als hij weet, dat hij gaat gebruiken.
De weldadige door autosuggestie opgeroepen rust, die over je heenkomt, als je weet, dat je er mee bezig bent. of gaat zijn. Omdat radeloosheid daar vaak eindigd.
Dat vanzelf het moment gaat komen, dat het je allemaal, ineens niks meer kan schelen. een geweldadige leegheid, die in de fases ervoor zo ontbrak. kan je kracht geven om verder te gaan, naar een dieper dal, waar je dezelfde overweging weer kunt maken. Of naar de hoogste top. weten wij veel.
Hoe banaal ook, het is een overlevings strategie. sommigen moeten heel diep gaan voor ze heel hoog kunnen. Je kunt het sturen, positief of negatief, naar gelang je stemming, halfvol of halfleeg. maar morgen is er een nieuwe dag, met nieuwe kansen en prijzen.
en jezelf dood leven is zo slecht nog niet.
Een vriend met een doodswens heb ik zojuist op z’n flikker gegeven. Ik ben woest. Wat een arrogantie dat het leven niet genoeg te bieden zou hebben. Is het meneer niet bijzonder genoeg om een uniek wezen te zijn, met een ingenieus lichaam? Om iets gemeenschappelijks te hebben met al het leven op deze aardbol. Is dat hem te min? Natuurlijk kun je een geliefde missen, natuurlijk kun je veel pech hebben in het leven, maar je bent nog altijd onderdeel van het (eeuwig veranderende!) leven dat je dient te respecteren. Waarom? Om de simpele reden dat het, ondanks alle imperfectie, niet is na te maken door ons. Daarom.
John, woest worden op iemand die dodelijk ongelukkig is helpt over het algemeen niet, hij zal zich er alleen meer onbegrepen en ellendig door gaan voelen. Daarnaast is hijzelf de enige die kan uitmaken of-ie zijn leven de moeite waard vind. Dat je onderdeel bent van iets groters is soms juist buitengewoon ontmoedigend, zeker als je van mening bent dat de wereld er niet bar best voor staat. En of je het leven onder alle omstandigheden dient te respecteren - ik weet het niet. Ik vind niet alle omstandigheden het leven waard, en zou zeker niet zonder meer tegen een ander zeggen dat-ie zich maar aan de buitenwereld moet optrekken als hij het gevoel heeft dat die buitenwereld hem tegen zit….
Woest worden gaat vanzelf, ik kan het niet helpen. En of dat hem helpt dat kan ik dan alleen maar hopen. In elk geval heb ik een aantal vragen gesteld waar hij wel even over moest nadenken.
Jij vind bijvoorbeeld schrijven de moeite waard omdat je dat goed kan en omdat je je daarmee kan verwezenlijken, mijn vriend heeft een andere kunstzinnige uiting die hij zeer hoog acht, zelf zo hoog dat als hij dat niet meer kan het leven dan voor hem ophoudt. Maar hoe kun je iets dat voortkomt uit ons unieke lichaam belangrijker vinden dan dat levende lichaam zelf?! Begint het niet bij respect daarvoor?
En verder vind ik dodelijk ongelukkige mensen vaak gewoon hebberig en blase, ze willen alles en ze willen het beste, en anders niet, bah, verwend en verwaand.
Okee, nu ik wat bedaard ben komt er wel mededogen. Maar wat kan ik er verder mee, ik heb er niets aan, hij heeft er niets aan. Als een mens niet leert om te accepteren hoe het leven zich aandient en tevreden te zijn met de ‘kleine’ dingen (die weleens heel groot kunnen blijken!). Als je dat niet leert in het leven of niet wilt leren, tja, wat moet je dan. Wat moet hij, wat moet ik als vriend, al mijn effort om hem hoop te geven zal voor niets zijn en als dank krijg ik missichien ook nog een verlies. Wat ik in mijn (moeilijke) leven leerde is dat actie de enige oplossing is, en dan in positieve zin: actie ter verbetering van je eigen situatie, met kleine stapjes vooruit en nooit opgeven. Maar ach, wie ben ik, zelfs op mij en al mijn ideeen kijkt hij neer. Je kunt iemand niet motiveren, dat moet van binnenuit komen. Ik huil vanbinnen, de woede bleek toch wanhoop en verdriet….
John, ik geloof dat je nu een goede vraag stelt: wat als het je vriend niet lukt te accepteren hoe het leven zich aandient? Wat nu, als hij - wat hij ook probeert - diep ongelukig blijft? Die vraag is waarschijnlijk zijn grootste angst. Als je erin slaagt daarover met hem te praten, kom je denk ik een heel eind verder. Wat voor jou daarbij erg moeilijk zal kunnen zijn, is dat je in zo’n geprek moet kunnen accepteren dat voor hem zelfmoord uiteindelijk de enige oplossing is. Pas als-ie er vrij over kan nadenken, kan-ie werkelijk uitmaken wat hij wil. Denk ik.
Sterkte.
Wat herkenbaar wat mensen hier schrijven.
Ik blijf het leven moeilijk vinden. Het valt me zwaar. Soms denk ik: als ik dat en dat (bijv meer vrienden) heb, dan ben ik gelukkig. Maar dan heb ik het en dan ben ik nog steeds ongelukkig. Er blijft een gevoel achter… een gat, in mijn hele wezen.
Ik heb het gevoel dat er niemand is zoals ik. Iedereen met wie ik erover gesproken heb is er sterk tegen, vind het nergens op slaan, zelfmoord. Toen ik op het punt stond dat ik het ging doen, had de partner van mijn vader het door en die zei “dat doe je je vader niet aan”. Sindsdien kan ik het niet over mijn hart verkrijgen echt actie te ondernemen. Het verlangen brand in mij. Wat ik zo hypocriet vind is dat je je leven altijd voor jezelf moet leven, je moet jezelf gelukkig maken enz. Maar als je er niet meer wil zijn, wanneer dat hetgeen is je voor jezelf wil doen… dan blijk je ineens voor je omgeving te leven. Ik had nooit geboren moeten worden denk ik wel eens. Na mijn eerste levensjaren ben ik niets dan een last geweest, voor iedereen die me lief is. Zo voel ik het. Ik weet dat ik een faalhaas ben; ik kan niet met geld omgaan, ik ben dik, lesbisch. Jarenlange depressie heb ik wel overwonnen. Maar deze depressie heeft plaatsgemaakt voor diepe dipjes van tijd tot tijd (soms wekenlang, dan een maand of twee niet.. dan weer wel). Die dalen maken mijn leven zo zwaar. Ondanks dat is mijn wil zo groot wel een succes van mijn leven te maken. Met mijn geschiedenis had ik net zo goed in de goot kunnen belanden.
Soms weet ik niet waar ik de kracht vandaan haal. Het liefst stop ik overal mee. Deze gevoelens voor eeuwig beeindigen. Mijn eenzaamheid, mijn ondergeschiktheid aan de mensheid.
Ik heb wel een paar pogingen achter de rug. De naieve puber, een riem, heel veel aspirines… maar uiteindelijk te schijterig. Te bang. Als ik een pistool zou kunnen bemachtigen zou ik me binnen de kortste keren voor mn kop schieten. Die probeer ik dus maar niet in mijn bezit te krijgen. Soms heb ik op mijn fiets de mogelijkheid me voor een vrachtwagen op snelheid te gooien, dan speel ik met die gedachte. Ik kan het gewoon niet. Ik faal in het falen…?
Ik zou willen dat ik leuker was. Er is niets erger dan niet leuk zijn en je daarvan bewust zijn. Het weerhoudt me ervan mensen op te zoeken. Ik weet dat ze erachter komen. Ik hoef die bevestiging niet meer.
Mijn leven is zo leeg en betekenisloos. Ik heb een huis vol bezittingen, geld op de bank en een carriere voor me, maar mensen om het mee te delen blijven onbereikbaar. Ik ben eenzaam, de mensen die me begrijpen, daar wil ik niet mee omgaan, het zijn mense die er slechter of net zo erg aan toe zijn als ik. Je moet jezelf niet verder in de shit trekken.
Als je zoekt op zelfmoord kom je zoveel tegen. Honderden meningen. Ik snap niet dat fysieke pijn een gegronde reden is om je leven te beeindigen en geestelijke pijn niet. Waarom moet altijd alles wetenschappelijk bewezen worden voor er begrip voor komt. Geestelijke pijn is niet te meten; iedereen ervaart belevenissen anders. Waar halen mensen toch de arrogantie vandaan dat ze denken te mogen besluiten voor anderen.
Volgens mij is begrip de sleutel tot harmonie. Maargoed, daar heb je weinig aan als je toch doodgaat. Eenzaam in het leven, eenzaam in de dood.
Ik heb hele bijzondere mensen mogen kennen, ook hele lelijke mensen. Ik heb de duivel en de heilige gezien in 1 mens. Wat mensen elkaar toch aan kunnen doen. Rechtvaardigheid zou me niet geholpen hebben bij het verwerken, krassen op de ziel helen niet.
Doordat mijn vader leeft, leef ik. Hij heeft mij gemaakt en zonder het te weten houdt hij mij in leven. Hij lachte toen hij begreep dat hij mijn held is. Hij weet niet eens dat ik zo mijn best doe om hem trots te maken. Om hem niet teleur te stellen. Dat het voor mij makkelijker is te leven voor hem, dan voor mezelf.
Ik begin hem te verliezen, hij houdt minder van me dan een jaar geleden. Een jaar geleden hield hij minder van me dan het jaar daarvoor.
Hierom voel ik me steeds ongewenster. Ik moet zelfstandig zijn, maar ik kan het niet alleen. Als ik erover probeer te praten stuit ik op onbegrip en met hulpverleners kan ik niet overweg; ik doorzie gespreksmethode’s en kan ze het succes niet gunnen, godver…
John ik las gisteren je berichten en dacht hoe kan je zo doen, zo reageren. Nu snap ik je woede en zie dat je toch om je vriend geeft. Je schrijft een paar keer over respect maar denk dat je eerst respect voor zijn wens moet hebben. Niet hard tegen hem in gaan maar aangeven dat je zijn wens respecteert maar het wel moeilijk vind. Als hij ziet dat je zijn wens in eerste instantie respecteert is het denk ik makkelijker voor hem om naar je andere argumenten te luisteren ga je er hard tegen in dan erken je zijn lijden niet en is de wil om naar andere argumenten te luisteren er ook niet meer. Als iemand zegt te gaan sterven aan kanker wordt niemand boos maar geestelijk lijden is ook een soort gezwel in je hoofd die maar groter en groter wordt en uiteindelijk niet meer te verdragen is. Ik heb 1 keer klaar gestaan om te springen (1993) en twee keer een afscheidsbrief geschreven (1995). Mijn familie weet dit allemaal en hebben nooit boos of onbegrijpelijk naar mij gereageerd en dat maakt mijn liefde voor hun een stuk groter zij respecteren dat ik het leven niet meer zie zitten en dat maakt dat ik toch harder vecht om te blijven leven. Een broer heeft eens gezegd ‘wacht tenminste dat pa er niet meer is’ maar nu geloof ik na de laatste klappen die ik pas heb gehad dat ik dat niet ga redden. Ik geef weer seintjes af dat ik het niet meer zie zitten en pas geleden zei ik tegen een broer dat het eigenlijk gewoon had moeten lukken in 1993. Ik weet dat ik altijd één van mijn twee broers kan bellen om er over te praten, ik weet dat zij niets kunnen beginnen met een broertje dat zegt niet meer te willen leven maar ze weten ook waarom niet. Er komen dan geen verwijten of boze worden, alleen ideeën en argumenten waarom het niet te doen. Just omdat zij zonder meer accepteren hoe ik mij voel geeft mij kracht. Ik heb dit jaar een nieuwe auto gekocht waar ik erg blij mee ben en genoeg andere mooie spullen maar zij kunnen het gemis aan een vriendin en de klappen die ik gehad heb niet weg poetsen. Juist het missen van een vriendin, de liefde en de tederheid kan het verleden doen vergeten maar die is er niet en in de toekomst zie ik haar ook niet komen. Ik ben 51 jaar en voel de jaren door mijn handen wegglippen. Juist omdat mijn familie mijn gevoel niet meer te willen leven zo respecteert maakt dat ik nog leef zij erkennen daarmee dat ik het moeilijk heb. Zelfmoord is nooit de beste oplossing maar soms is er geen beter alternatief meer. Je vriend ziet je duidelijk als een vriend groot genoeg om je zijn probleem te vertellen en dat is niet makkelijk en nu duw je hem weg door onbegrip voor wat hij voelt en je maakt dat hij geen steun bij je kan vinden die hij waarschijnlijk bij je zocht. Ik gaf in 1993 duidelijk aan niet meer te willen maar nu is het 2008 en ik ben er nog steeds dat komt niet door de mensen die boos reageren vol onbegrip en ook niet door de psychiaters die ik gehad heb maar juist door de mensen om me heen die gewoon erkennen wat ik voel. Nu zullen beide broers wel weer weten dat het slecht met mij gaat en de kans er weer is dat er een brief komt. Buiten mijn twee broers (getrouwd) heb ik nog een zus (getrouwd) mijn ouders en 1 nicht (van mijn broer) en ook nu doe ik mijn best om er weer uit te komen vooral denkend aan de steun die ik heb door hun erkenning. Mijn advies is luister naar je vriend wees een echte vriend, erken zijn wens en geef dat duidelijk aan hoe moeilijk dat ook is en probeer hem te laten zien dat er nog genoeg andere mooie dingen zijn. Echte vrienden zie je pas als je tegen over elkaar staat en de vriendschap blijft. Dat heeft zeker weten meer effect dan hem eens even flink op zijn flikker te geven en begin vooral niet over egoïsme. Ik schrijf dit stukje niet om jou even onderuit te halen maar hoop dat je door een stukje van mij te laten zien je aan dit bericht wat hebt. Ik weet heel goed hoe pijnlijk het is voor beide kanten (zie dit maar al te goed in mijn familie). Heel veel sterkte voor jou en je vriend. groetjes Karel
Als ik begrip zou hebben en zijn doodswens zou goedkeuren of accepteren, dan ben ik bang dat ik net zover heen ben. Want wat doe ik hier dan zelf nog?
Hoe kan ik een goede luisterende vriend zijn, terwijl hij mij en mijn levensvisie en het hele leven ondertussen veracht en afkeurt?
Iedereen is uniek, dus eenzaam. Als ik behoefte heb aan warmte ga ik naar de sauna. En ik koop een nieuw dekbed dat als prettige aanraking voelt op mijn huid. En liefde kun je ook geven aan een medemens, dat is net zo fijn als het ontvangen ervan. Iedereen snakt ernaar.
Meisje schrijft zich ondergeschikt te voelen aan de mensheid. Maar is dat niet net zo erg als je te goed of te bijzonder voelen voor dit leven?
Ik voel me verbonden met alles wat leeft, je bent immers onderdeel ervan, leuk of niet, succesvol of niet, dik of dun, getrouwd of vrijgezel. In plaats van gesprekken met hulpverleners kun je ook de natuur in gaan, net zo lang totdat je je weer verbonden voelt met een boom. Bomen voelen zich namelijk nooit dodelijk ongelukkig, ook al worden ze gruwelijk gekortwiekt door mensenhanden.
Wat ik wil is dat hij geïnspireerd raakt, dat hij wakker geschud wordt, desnoods geshockeerd door mijn heftige uitspraken, en hem daarmee redden…
John, je hoeft zijn wens niet goed te keuren, helemaal niet. Je hoeft je eigen mening ook niet onder tafel te schuiven. Wat ik zeg is dat het, om een goed gesprek met hem te beginnen, niet helpt om zelfmoord categorisch af te wijzen. Met heftige uitspraken loop je eerder de kans dat-ie verder op slot slaat dan dat je ‘m open krijgt.
Ik weet het ergens wel, (huil!), stop liever mijn oren dicht.
Maar ik wil mijn best gaan doen, en dat gaat lukken.
Dank Karin, en Karel en Meisje voor het reageren!
Ik kan toch niet helpen me nog een ding af te vragen. Is het niet zo dat door het voortdurend openlaten van de mogelijkheid, je dan ook niet echt een beroep doet op die kwaliteiten die je nodig hebt om er iets van te maken? Zoals immigranten pas echt integreren als ze voor zichzelf het besluit hebben gemaakt: ik blijf!
John: je kunt pas echt beslissen dat je blijft als je de voor- en nadelen van weggaan ook overweegt…..
Ik weet niet hoelang ik het nog vol hou. Ik moet iets afsluiten maar dat wil niet lukken omdat ik daarvoor ook afhankelijk ben van een ander en afhankelijk hoe dat gaat weet ik niet hoe ik dan nog over het leven denk.
Ik ben het leven meer dan zat maar nog steeds aan het vechten. Niet alleen de dingen die tegen zitten heb ik problemen mee maar sinds een paar weken begin ik ook behoorlijk last te krijgen (heb ik nog nooit eerder gehad) van de strijd in mij tussen leven en niet meer willen leven. Steeds bezig met afwegen van goeie redens om te stoppen en goeie redens om door te gaan. Vooral de liefde voor de mensen om me heen en die kat die hier rond loopt wegen zwaar. Ondertussen gaat mijn leven gewoon door alsof er niets aan de hand is. Ben bezig om van provider te veranderen daarna veranderen van telefoon aansluiting. Maak leuke dingen op mijn werk om het werk leuker en makkelijker te maken kortom steeds bezig met dingen voor de toekomst. Er is één ding dat niet lukt. De ramen moeten nodig geschilderd worden en ik heb nog nooit geschilderd en dat stel ik dus al een paar jaar uit met het idee misschien hoef ik dat niet meer te doen. Ook het omgaan met geld is op de toekomst gericht, sparen voor een nieuwe auto, die ik nu heb heb ik dit jaar gekocht dus een ver toekomst plan. Steeds zoeken hoe kan ik uit de put komen. Het lijkt zo simpel na 12 jaar weer een vriendin maar 12 jaar lang is dat niet gelukt. Ga naar een café, ga op een vereniging, ga op dansen en al dat soort dingen heb ik al gehoord maar niet alles past bij mij en iets doen alleen om eventueel een vriendin te vinden gaat niet werken en de dingen die ik gedaan heb daar heb ik ook niemand gevonden. Nu heel voorzichtig kijk ik op het internet maar de eerste sites gaven gelijk 0900 nummers (er is goed te verdienen aan eenzaamheid) en flink chatten is ook niets voor mij (trouwens al dit schrijven ook niet). Voor mezelf denk ik als de toekomst niet meer telt dan is de beslissing gevallen maar zolang die er niet is ga ik gewoon door alsof er een volgende week , een volgende maand, een volgend jaar is en dat doe ik al vanaf 1993 hoewel het een paar keer bijna over was. Zo werkt het voor mij maar zeker niet voor iedereen die het leven zat is. Uitspraken die mij ook hielpen waren: Waarom vandaag als het ook morgen kan, je kan het maar 1 keer doen er is geen weg terug en altijd neem het besluit zorgvuldig, het is geen besluit dat alleen jezelf aangaat maar ik zeg ook, het verdriet van die andere slijt in de loop der jaren voor mij is het er altijd, soms heftig soms even weg. Groetjes Karel
Ik wil na ruim 10 jaar nadenken hierover zelfdoding plegen.
Ik zil dit doen op een prettige manier zodat ik gewoon in slaapval.
Ik wil niet onder een trein en wil ook geen gifbeker maken van zwaar giftige palnten tenzij me dat onmiddelijk zou doden maar volgens de literatuur is dat niet echt mogelij.
Dus het enige dat ik vinden kon: Barbituraten.
Welke heb ik nodig, hoeveel (ik ben een mega benzogebruiker) en des te belanrijker, waar krijg ik het.
Andere werkelijk bruibare zelfdodingstips zijn welkom mits ze dius niet vallen onder trein springen ed..
Dit is een serieus bericht..
Anoniem.
oja, ik weet 99 procent zeker dat mijn artsen mij toch geen barbituraren willen voorschrijven alhoewel ik een poging wagen kan. maar mijn behandelaars kennende staan zij niet open voor dit soort dingen, ik wel: ik vind dat ik zelf bepalen mag te leven of niet te leven, zeker nu ik volwassen ben en 10 jaar dit heb kunnen overwegen.
anoniem
Anoniem: aan medicijnen die geschikt zijn om zelfmoord te pleggen (en zeker aan barbituraten) kom je niet zo makkelijk. En als je, zoals je zelf zegt, ‘een mega benzogebruiker’ bent, is de dosering mogelijk een stuk ingewikkelder.
De gedachte dat je ‘op een prettige manier’ zelfmoord kunt plegen, is een illusie. Zelfmoord is echt geen euthanasie. Wie zelfmoord plleegt, moet zijn eigen lichaam doden, en daar komt altijd geweld aan te pas…
Mij is altijd gezegd, Karel gebruik geen medicijnen wie weet wat er van je over is als het niet lukt. Aangetaste hersens of organen die geheel of deels uitvallen en dan heb je een nog groter probleem. Medicijnen kopen via internet is ook niet aan te raden hebben ze mij verteld omdat je er niet zeker van kan zijn dat ze doen wat ze zouden moeten doen. Er zijn een hoop sites over zelfmoord maar tot nu toe nog niet één gevonden waar je een mooie en betrouwbare manier vind hoe je het kan doen. Wel zie je als er serieus ernaar gevraagd wordt men gelijk roept die deze site is niet voor die informatie je kan hier je verhaal kwijt.
Ik ben een nabestaande door zelfmoord. Misschien een beetje een vreemde eend in de bijt op deze site. Ik probeer te begrijpen wat er misschien in mijn vader om ging.
Laat ik voorop stellen dat ik niet boos ben om mijn vaders keuze, maar als ik hem had kunnen redden/stoppen het ik het gedaan. Ik heb het ook altijd vreemd gevonden dat je bij zware lichamelijke ziekte een arts in kan schakelen om je uit je leiden te verlossen. Maar mijn pa leed geestelijk, het was letterlijk ondragelijk leiden.
Maar zinnen als ‘uit eindelijk kan het toch niemand wat schelen’ vind ik kwetsend. Prima als dat zo voor jou voelt, maar wij zijn echt achter gebleven in veel pijn en verdriet. Ik gun mijn vader alle rust, maar ik mis hem iedere dag.
Elk mens laat een gat achter als hij/zij vertrekt. Zelfgekozen of niet.
Ik kan het lijden van iemand niet beoordelen natuurlijk. Maar met het sterven van een ander sterft er ook een stukje van ons. En zelfs met het uitsterven van elke diersoort of plant sterft er een stukje van ons. Ik ben bang dat we het besef van de waarde van leven (met alle ongemakken inbegrepen) pas krijgen als de mensheid en de natuur zeldzaam is geworden. Doodzonde.
Hier ben ik (Anoniem) weer:
Dit begrijp ik dus niet: iedereen die echt dood wil, is verplicht een vreselijke methode te doen (trein/gebouw afspringen/lichamelijk jezelf doden etc met een mes ofzo). Waarom is er toch niet een humane en beschikbare methode?
Dat is voor alle partijen toch het prettigst? Dan doet de zelfdoder een ander geen vreselijke taferelen aan (denk aan de trein ed) en heeft de zelfdoder zelf ook geen last van vreselijke taferelen.
Het is toch absurd: ik mag wel (misschhien moet ik zeggen kan, ik ken niet elke wet) voor een trein springen of van een gebouw af met alle vervelende op zn zachtst gezegd consequensies maar ik mag het niet doen met de juiste dosis medicatie/pilen/stoffen die je gewoon zonder dat je het door hebt doen inslapen (maar dan permanent dus).
Ik heb het hier tamelijk moeilijk mee.
Je hebt helemaal gelijk het is absurd dat het niet netjes kan, dat zou ook veel beter zijn voor de nabestaanden. (nu ga ik mijn eigen glazen ingooien). Laten we het even regelen dat het kan en even een paar kleine probleempjes oplossen. Waar of hoe zou je aan die medicijnen moeten komen. Wie gaat ze je geven. Ik schrijf ook op een andere site en daar kom ik mensen van 14 jaar tegen die er een einde aan wil maken. Wat wordt de minimum leeftijd maar als je een getal neerzet ontken je gelijk dat mensen onder die leeftijd niet zulke erge dingen meemaken als dat je een maand ouder ben. Wat doe je met mensen die de medicijnen niet kunnen halen of innemen, hulp bij zelfdoding is in ieder geval verboden. We gaan nog even erger. Iemand verzorgd iemand die niet meer helemaal zelfstandig is en die is het zat en die begint tegen die persoon je zou er beter een einde aan kunnen maken moet ik de middelen regelen voor je. Of iemand is niet meer zelfstandig maar wil wel blijven leven maar omdat zij/hij afhankelijk is van andere voelt hij/zij het als een soort verplichting om er maar een einde aan te maken. Dan zeg je er moet een soort controle komen maar dan krijg je weer dat een ander gaat bepalen of je leven zo erg is dat het is toegestaan om te sterven. Ik loop ook altijd hard te brullen dat netjes sterven zou moeten kunnen maar deze vragen geven mij toch altijd kortsluiting in de hersenen.
‘Zomaar’ wat jaarcijfers… 300.000 mensen denken over zelfdoding, bijna 100.000 mensen doen een poging en minder dan 1.500 mensen ’slagen’.
Zou dat laatste cijfer hoger zijn wanneer iedereen de beschikking kreeg over de zogenaamde “pil van Drion” ?
Dat zou nog wel eens mee (of tegen. Afhankelijk van hoe je ertegenover staat) kunnen vallen.
De zin van het leven is de zin die je er zelf aan geeft/kunt geven.
Onsterfelijkheid is een door bange mensen verzonnen uitweg voor hun sterfelijkheid.
En je weet nooit wat de nabije toekomst brengt… de dood blijft een zekerheid, waar je op kunt bouwen. Voor wie daar echt niet op wil wachten: Sterkte !
Gisteren heb ik te horen gekregen dat ik waarschijnlijk de rest van mijn leven (ben pas 24) zal moeten leven met chronische pijn. Ik heb het idee dat dit na 2 jaar heel veel pijn en teleurstellingen een soort van spreekwoordelijke druppel is geweest. Als mijn ouders en vriendin er niet waren, was ik waarschijnlijk al lang overgegaan tot een poging. Ik ben bang dat ik het op deze manier niet meer vol ga houden, maar voordat ik zover ga wil ik eerst hulp zoeken om mij te helpen met zowel mijn fysieke als psychische problemen; doodgaan kan altijd nog. Ik vind deze discussie in iedergeval heel interessant en nuttig.
Waarschijnlijk een totaal overbodige opmerking, Nicolas, maar ik neem aan dat je wel bekend bent met de pijnpoli die bij redelijk wat ziekenhuizen zijn ingesteld om chronische pijn te bestrijden? En verder veel sterkte gewenst, ik hoop dat je de hulp vindt die je zoekt.
En een tweede, waarschijnlijk even overbodige, tip: Stichting Pijn-Hoop ( http://www.pijn-hoop.nl/index.html ).
“Waarschijnlijk”. Dat woordje in je eerste zin moet je zo lang als je kunt voor ogen blijven houden, Nicolas.
En vergeet nooit zelf na te blijven denken bij je zoektocht naar hulp.
“Doodgaan kan altijd nog”… zo is het !
Sterkte !
Ik ben 21 en ik wil er jaren lang al heel graag een einde aan maken en de enige reden dat ik nog leef is dat ik geen humane methodes tot mijn beschikking heb. Ik heb nu echter een punt bereikt waarop ik zeker weet dat ik binnenkort mijn leven ga beeindigen, dan moet het maar op een gruwelijkere manier, zoals ophangen of gifgas.
Als er iemand wil praten over zelfmoord kunnen ze mij e-mailen: ncnlcss@gmail.com of op msn: ncnlcss@live.com
Iemand je kan lezen dat ik er ook druk mee bezig ben maar nog steeds vecht om eruit te komen. Een paar keer heb ik mensen gesproken die het ook van plan waren en ik heb altijd dezelfde vraag. Weet je echt zeker dat er geen betere opties meer zijn, is er echt niets meer wat je kan doen om eruit te komen. Bedenk je kan het maar één keer doen en er is geen weg terug. Je laat altijd mensen achter met veel verdriet. Als het dan toch zover is zorg dan in ieder geval voor een goeie brief zodat zij weten waarom en bedenk ook dat zij veel moeten regelen, zorg dat papieren die zij nodig hebben klaar liggen en een lijst met adressen van bekende en adressen die zij moeten informeren (huisarts tandarts lidmaatschap enz.). Toch hoop ik dat er nog een uitweg voor je is ik vind zelfmoord nooit de beste oplossing maar soms is er gewoon geen beter alternatief meer. Heel veel sterkte met welke keus je ook maakt groetjes Karel
@iemand, wat is er in jouw leven gebeurd dat je nu denkt aan zelfmoord? Heb je iets meegemaakt wat moeilijk te verwerken is, of zit je momenteel in een gigantische depressie? Is je toekomstvisie heel verschrikkelijk zonder enkel lichtpuntje? Waar komt je wens vandaan? En heb je er ooit aan gedacht om hulp te vragen?
Het is een lang verhaal maar het komt er op neer dat ik het leven het niet waard vind. Het is niet een enkele catastrofale (subjectief) gebeurtenis die mij hiertoe heeft gebracht maar het zijn een hoop gebeurtenissen vooral tijdens mijn tienerleven die mij getekend hebben, en mijn onvermogen om mijn behoeftes te bevredigen.
Nee ik heb niet alle opties uitgeput om in leven te blijven, als ik alles op alles zou zetten dan zou ik wellicht uit deze put kunnen komen en vervolgens moeten werken om een gemiddeld prut leven te kunnen onderhouden maar waarom? Zelfmoord lijkt mij een veel betere optie, dan hoef ik nooit meer problemen op te lossen en met domme mensen te leven. In een klap zijn al mijn problemen en potentiele problemen weg omdat ik ze niet meer waar kan nemen.
Iemand, als je om te beginnen eens gaat slapen en afwacht hoe het er morgen voorstaat? Dingen zijn nooit eeuwig. Depressieve gevoelend niet, gevoelens van vreugde en voorspoed ook niet. Het hoort bij een gemiddeld mensenleven (en dat hoeft helemaal niet ‘prut’ te zijn) dat je hoogte- en dieptepunten beleeft. Als je 21 jaar bent kun je in principe nog alle kanten op. Zelf heb ik mijn twintiger jaren vroeger als de moeilijkste tijd van m’n leven ervaren, zeker niet als de leukste, zoals je mensen wel eens hoort zeggen. Je weet nog helemaal niet wie je zelf bent, wat je wilt met je leven, met welke mensen je je thuis voelt. Vaak ben je nog heel onzeker over jezelf en over wat je kan en niet kan. En het lijkt eindeloos, ik weet nog dat ik in m’n twintiger jaren vooral echt verschrikkelijk bang was voor wat me allemaal wel niet zou kunnen overkomen, nog niet zozeer bewust, maar ik zag de toekomst wel als een groot bedreigend gat waarbij ik in elk geval nooit goed genoeg zou zijn. Ik weet helemaal niet of je dat herkenbaar voorkomt want elk mens heeft z’n eigen verhaal. Bovendien was ik zo gesloten als een oester, waardoor behoorlijk wat akelige dingen konden gebeuren want ik hield toch m’n lippen stijf op elkaar. En ik dronk stevig, waar ik ook niet vrolijker van werd. Toch ben ik het leven uiteindelijk als echt heel waardevol gaan ervaren. Natuurlijk nog steeds wel eens heel pijnlijk, maar toch zeker ook met heel gelukkige periodes. Ik ben blij dat ik leef en vind het echt heel jammer inmiddels dat daar op een gegeven moment op een natuurlijke manier een einde aan zal komen, vooral omdat ik nogal erg nieuwsgierig ben hoe het verder zal gaan, ik heb inmiddels minder toekomst dan ik verleden heb en dat vind ik jammer. Schrijf dit niet om te proberen je op te kikkeren, maar als iemand die vroeger ook vaak dood wilde en dat al jaren helemaal niet meer wil. Ik weet nog vroeger, dat ik gigantisch veel methoden had bedacht waarbij je dood zou kunnen gaan terwijl het op een ongeluk leek. Want ik wilde anderen geen pijn doen, althans niet de pijn dat ze me kennelijk zo ongelukkig hadden gemaakt dat ik geen andere uitweg meer zag dan zelfmoord. Ik weet nog dat ik me regelmatig zat te verbazen hoe het al die anderen nou lukte, om gewoon te leven en het schijnbaar naar hun zin te hebben, en mij steeds maar niet. Zelf ben ik blijven zoeken, en zoeken, en zoeken, totdat ik goede hulp kreeg. Was ook eigenwijs genoeg om weg te lopen als ik me niet goed voelde bij een hulpverlener, ook al kreeg ik dan natuurlijk steeds te horen dat het aan mezelf lag, dat ik helemaal geen hulp wilde, dat ik mijn problemen niet onder ogen wilde zien. Nou waren hulpverleners in die tijd een slag apart, vaak creeps. Dat is tegenwoordig vaak een heel stuk beter. Zou je het niet in elk geval proberen? Want dood is maar dood. Ik bedoel, je komt niet terug. Je laat de kans dan schieten om de vele goede en waardevolle dingen die het leven echt gegarandeerd ook in petto heeft te beleven. En dat is echt jammer. Kan ik je als ervaringsdeskundige verzekeren. Dus probeer je beslissing in elk geval nog een tijdje uit te stellen, alsjeblieft. Sterkte, en ik zou gewoon gaan slapen nu als ik jou was.
Afwachten hoe het er morgen voorstaat… hm. Ik ben nu 20, en wacht al sinds m’n 8e op een dag dat het beter gaat. Sinds m’n 10e officieel depressief en licht autistisch (waardoor niemand begrijpt waarom ik soms ‘raar’ reageer. Dit is echt heel zwaar
Begrijp me goed, ik ben niet iemand die met duvel en geweld dood wil, maar als ik m’n leven zou kunnen beëindigen zonder dood te gaan zou ik het direct doen (jullie snappen vast wat ik bedoel).
Soms is het heel moeilijk om te geloven dat het ook daadwerkelijk beter zal gaan. Ongeveer 98% van de tijd voel ik me diep ongelukkig, 2% van de tijd maak ik dingen mee die nog wel redelijk leuk (of eerder: te doen) zijn.
Ik hoop op een gemiddeld prutleven met hier en daar een piekje (alleen tegenover elk piekje staan diepe, diepe dalen). Ik hoop ook nog steeds dat mensen die kleine piekjes steeds meer kunnen waarderen, en niet op de laatste plaats ikzelf.
zucht joan ik zit hier mijn halve leven al mee. even slapen en dan een andere koers varen zit er niet in. ik heb totaal geen zin meer in mijn leven. ik wacht nu alleen nog maar voor het goede moment
Veel goede berichten zijn hier weg helaas. Maar wie weet brengen de nieuwe weer andere gezichtspunten…
Als je 20 bent wat heb je dan zelf al kunnen doen om je leven vorm te geven? Tot nu toe ben je misschien geleefd, maar nu begint het pas, nu mag jij zelf keuzes gaan maken, het kan toch alleen maar steeds beter worden dan? Ik ben over de 40 en heb nu wel het gevoel dat ik eindelijk midden in mijn eigen leven sta.
Er zijn cursussen assertiviteit, communicatie etc., daar leer je om jouw ideeen vorm te geven. Het is gratis bij de afdeling preventie bij GGZ instellingen te volgen, en je ontmoet nog gelijkgestemde mensen ook.
John - sorry voor de verdwenen berichten, de database was gecrashd en we moesten een oude terugzetten, waarbij een week aan commentaar verloren is gegaan…
also john wat jij bedoelt is.ik moet voor jou leven,voor,mijn moeder ,voor mijn vrienden,mijn sus,voor iederen.wat ik erbij voel,doet er niet toe.ook is het alleen maar een kwelling.een gefecht.iedere ochtend weer.
en warom moet ik leven.omdat jullie er zo verdirietig om worden.omdat jullie hart ervan breekt.en wat is met mijn hart .wat is met mijn pijn.mijn verdriet.tel ik er niet me .besta ik alleen,om het jullie makkeliker te maaken.en kom astbl. niet met ,morgen is alles anders.dat laat allen maar zien dat jij van niets,van niets weet.ik ben ook 36j oud heb drie kinderen.heb mijn hele leven gewerkt en gedaan wat van mij werd verwacht.
als dochter, als vrouw ,en nu als moeder.en allen voor mijn drie kinderen lef ik verder.omdat hun er niet om gevraagt hebben.en ik gaa naar een psychater.en ik probier van alles om er nog iets van te maaken.voor mijn kinderen.maar van binnen ,ben ik verwoest.gebroken.leeg.het vreet me van binnen op.en er is niets dat ik er an doen kan.toch?omdat jullie er dan zo verdrietig om worden.nee dat maag niet gebeuren.also, als iemand me de volgende keer vraagt,hoe het met me gaat,dan zeg ik narurlijk weer .prima …….
Magnani, ik kan niet voor John spreken, maar ik heb niet het gevoel dat hij dat bedoelde.
Zelf heb ik destijds (er zijn inderdaad veel reacties weg) “iemand” aangeraden om gewoon te gaan slapen en te kijken hoe het er de volgende dag voorstond, omdat hij/zij om 4.30 uur een reactie plaatste. Dat is meestal niet een tijdstip waarop het goed is met suicidale gedachten te kampen, natuurlijk zijn problemen niet met een nachtje slapen opgelost, maar ik heb echt geen zin te herhalen wat ik daarna nog allemaal geschreven heb.
Dat kan kort samengevat worden met “zoek goede hulp”. Dat advies lijkt me ook voor jou op te gaan. Als jij je verschrikkelijk voelt en dood wilt en toch als iemand aan je vraagt hoe het met je is antwoordt “prima”, dan lijkt het me dat je hulp moet gaan zoeken. John noemde al wat opties, een assertiviteitstraining bijvoorbeeld, zodat je kunt leren te zeggen hoe je je werkelijk voelt. Dan ben je al een stukje op weg naar een oplossing.
“zoek goede hulp”mmmmmh……..
dat ik er niet zelf op gekomen ben.wat een goede raad.ga ik meteen doen.
sorry. ik weet je bedoelt het zeker goed,maar ….. ach,laat maar.
voor alle lotgenoten,
ondanks alle goeie bedoelingen van andere, blijf ook ik iedere keer kampen met zelfmoord neigingen.
en dat te bedenken dat ik hulp heb, maar mijn gedachtes blijven van mij. ik kan zoveel van me af praten, en men praat met mij, het komt toch niet binnen.
tuurlijk vraag ik me af wat ik andere aandoe, en het maakt het idd erger, alsof ik al niet genoeg schuldgevoelens heb.
maar de gedachte dat die nabestaande, zich niet meer hoeven zorgen te maken over mij, maakt het alleen maar verleiderlijker.
voor degene die niet weten waar ze over hebben, jullie zullen het nooit begrijpen. het heeft daarom ook geen nut om het uit te leggen.
waarom, vraag ik me af?
zoveel vragen!
dag in, dag uit.
wie beantwoord ze voor mij?
toch zeker niet ik!
vraag dat niet van mij.
omdat ik volwassen ben, en al zoveel jaren wijs zou moeten zijn?
is het erg, dat ik het niet weet?
want eerlijk gezegd, weet ik het niet.
daarom,
waarom, vraag ik me af
Sandra, ik wil als niet-lotgenoot (wel vroegere lotgenoot, kan me herinneren dat ik destijds zelfs heb overwogen een boekje te schrijven met tips van hoe je zelfmoord kon plegen zonder dat iemand dacht dat je zelfmoord had gepleegd) toch nog eens tussenbeide komen. Als ex-lotgenoot, die inmiddels een vrij leuk, bevredigend leven leidt waar ikzelf in elk geval heel tevreden mee ben.
Dat betekent niet dat ik niet meer weet hoe het voelde, destijds. Het zal voor ieder anders zijn, maar ik wil toch aansluiten bij wat John hierboven schreef. Hij schreef: “Ik ben over de 40 en heb nu wel het gevoel dat ik eindelijk midden in mijn eigen leven sta”. Bij mij kwam dat ook zo rond de veertig, alhoewel mijn suicidale neigingen eerder zijn gestopt. Op m’n 35e heb ik bij mezelf gedacht: Ik heb alles geprobeerd, behalve een opname. Dus de keus is nu: opname of zelfmoord. En dood kan altijd nog. Misschien heb ik geluk gehad, dat die opname zo goed uitpakte. Of geluk, ik zocht al vanaf m’n 20e zelf en zeer actief naar goede hulp, die ik niet vond. Ooit, eentje, wist tot me door te dringen. Een vrouwelijke psychologe, die door wat ze zei bleek te begrijpen wat er aan de hand was (ik was in die tijd zo gesloten als een oester). Alleen, heel jammer, ze zat steeds aan me. Ging naast me zitten, sloeg een arm om me heen, streek over m’n knie, aaide m’n wang. Omdat onderdeel van mijn problemen destijds was dat ik na een gewelddadige dubbele verkrachting ook nog geruime tijd seksueel was misbruikt door een bekende die getrouwd was met iemand die me na stond, kwam dat vreemd verwarrend over. Ik begreep er niks van, temeer daar de psychologe getrouwd was en drie kinderen had. Al dat gefriemel, al dat geaai, gaf bij mij natuurlijk alleen maar de reactie: Godverdomme, nou weer een lesbo die d’r handen niet thuis kan houden. Ik heb toen een zelfmoordpoging gedaan om in elk geval aan die vrouw te ontsnappen. En het duurde nog zeker 10 jaar voordat ik begon te begrijpen dat ze kennelijk een onbeholpen poging deed, zonder acht te slaan op mijn ineen krimpende lijf bij elke aanraking, om een door haar vermeend gebrek aan moederliefde te herstellen.
Lang, lang voorbij, al deze dingen. Weet nog wel dat ik over straat liep en hoorde dan besmuikt gelach en dacht dat ze mij uitlachten. Nee, natuurlijk niet. Die mensen maakten gewoon onderling een grap. Ik weet nog dat de psychiater die mij uiteindelijk zo echt ongelofelijk goed geholpen heeft, met zo verschrikkelijk veel inzet, steeds tegen me zei dat een geslaagde therapie er op neer kwam dat mensen van neurotisch ongelukkig gewoon ongelukkig werden. Met dat “gewoon ongelukkig” bedoelde ze dat je gewoon verdriet zou hebben om de dingen des levens die iedereen overkomen. Daar tegenover staat natuurlijk ook het gewoon gelukkig, een staat waarin ik me al vele jaren meestal bevind. Ik wil echt niet propageren: “zoek hulp” omdat dat voor mijzelf iets uitmaakt. Ik ken jou niet, en iemand niet, en magnani ook niet. Ik zal niet om jullie rouwen als jullie er uit stappen, want ik ken jullie niet. Het enige wat ik wil zeggen is dat ik ooit ook m’n ogen dicht deed in de stad en zomaar van het trottoir afstapte in de hoop door een auto gegrepen te worden waarvan de bestuurder dan achteraf zou zeggen: ze liep in gedachten en lette helemaal niet op en dan noem ik slechts 1 klein voorbeeldje. Het kan veranderen. Maar als je de keuze doet dat je liever dood wilt, dan respecteer ik die ook. Geen mens moet tegen z’n zin leven.
En trouwens, nog een laatste advies: Zet schuldgevoelens naar anderen alsjeblieft opzij. Hoezo zou jij je schuldig voelen? Heb je een moord gepleegd? Een oud vrouwtje van haar laatste centjes beroofd? Vast niet. Hooguit heb je niet voldaan aan verwachtingen waarvan je dacht dat ze je gesteld werden. Dat is dan iets wat je met de hele mensheid gemeen hebt.
waar ben je dan uiteindelijk beter van gewoorden.was het die opname of kwam het gewoon omdat je ouder bent gewoorden.zeg me astbl. dat er nog hoop is.dat het zo simpel is.
zeg nu astbl. niet zoiets van ,er is altijd hoop.en iederen heft het well eens megemaakt…
wat was het uit eindelijk wat je echt heeft geholpen.ik will dit echt graag weten.hoe voelt het om opgenomen te worden. wat gebeurt er dan.
en ik weet niet of je kinderen heeft.maar hoe reagiert je familie op soiets.
ik zou er dankbar voor een antwoord zijn.magnani
Magnani, je vragen zijn niet aan mij gericht, maar ik wil toch even reageren.
Bijna twintig jaar geleden vond mijn psychiater, waarschijnlijk terecht, dat ik onmiddellijk moest worden opgenomen ter voorkoming dat ik er te vroeg uit zou stappen.
Hoe voelde het om opgenomen te worden ? Vreselijk en tegelijkertijd rustgevend. Kringgesprekken en (creatieve en fysieke) bezigheidstherapie hielpen me net zo weinig als de jarenlange gesprekken met psychiaters en psychologen, net zo weinig als alle medicijnen die ik geslikt heb.
Hoe reageerde mijn familie erop ? Gelukkig niet met schaamte. Een psychische aandoening is net zo ‘normaal’ als een fysieke en hun reactie sloot daarbij aan. Niemand is blij wanneer een dierbare wordt opgenomen in een ziekenhuis, maar je hoopt altijd op het beste resultaat.
Waar ben ik uiteindelijk beter van geworden, wat heeft uiteindelijk echt geholpen ? Ik ben niet beter geworden, maar ben anders gaan kijken naar mezelf, naar ‘het leven’.
Mijn verwachtingen zijn minder hooggespannen dan ze ooit waren, het maakt me veel minder uit wat anderen van me vinden, op de vraag “Hoe gaat er ermee ?” geef ik niet langer het antwoord “Prima”.
Ik vind het leven nog steeds niet geweldig, soms nauwelijks te dragen, maar ik heb ervoor gekozen om er geen einde aan te maken.
Omdat dat altijd nog kan en omdat het leven sowieso eindig is.
En ook in mijn -volgens anderen- grauwe bestaan zijn er dagen, momenten, waarop ik blij ben dat ik iets meemaak.
Die momenten sla ik op als mijn kostbaarste bezit. Eigenlijk het enige bezit dat de moeite van het bewaren waard is.
Die herinneringen helpen mij door mijn zwartste periodes heen.
Dat is mijn verhaal.
Of je er iets aan hebt weet ik niet, want iedere mens is anders en lijden is niet met elkaar te vergelijken.
Ik wens je in ieder geval sterkte toe.
Magnani, mijn familie reageerde heel slecht. Ik heb zelf mijn huisarts ingeschakeld, die het Riagg heeft gebeld. Ik heb toen gezegd dat ik opgenomen wilde worden en mijn zus bracht me er naartoe (dat was toen Schakenbosch, Leidsendam-Voorburg, ik weet nog dat de Riagg-psychiaters, die waren met z’n tweeen bij me thuis komen praten, zeiden dat ik gelijk kon worden opgenomen in Delta, maar als ik nog een week kon wachten in Schakenbosch en dat ze dachten dat ik daarmee beter geholpen zou zijn). Standaard zou je de eerste maand opgenomen moeten worden op de gesloten afdeling, ter observatie. De intake-psychiater zei dat ik het daar heel naar zou vinden (ik heb gewoon gewerkt tot de dag van die opname, was nogal een overgang) en dat ik daar veel bezoek moest krijgen.
Toen ik er zat kwam er helemaal niemand op bezoek, ik kreeg wel veel kaarten. Natuurlijk dacht ik dat niemand mij de moeite waard vond om me op te komen zoeken, ik heb me op de been gehouden op die gesloten afdeling met het schrijven van brieven aan een vriendin en ik hoorde pas later dat mijn familie contact had opgenomen met iedereen die ik kende en had gezegd dat bezoek strikt verboden was, dat de psychiater had gezegd dat ik tot rust moest komen.
Ik mocht uiteindelijk al na een dag of vijf de gesloten afdeling af en werd naar een open paviljoen overgeplaatst, de bijbehorende psychiater was met vakantie maar de gesloten afdeling-psychiater zei tegen me dat deze psychiater geknipt voor mij zou zijn. En dat bleek ook het geval. Ik ben niet zo lang opgenomen geweest, een week of 6 totaal met daarna nog een paar keer een korte crisisopname in de tijd dat ik in therapie was. Die psychiater van dat open paviljoen heeft me ambulant, ’s avonds bij haar thuis, in therapie genomen. En haar lukte wat niemand van te voren ooit gelukt was, ze wist door mijn pantser heen te breken. Ik weet nog precies welke opmerking het deed, ze zei toen: Wat zit je hulpeloos te kijken, net of je wilt zeggen: Mammie, kom me nou helpen. En dat ging me net iets te ver. Ik ben altijd grenzeloos loyaal geweest naar mijn familie, maar dat ging nou net iets te ver. Dus antwoordde ik dat ik daar bij mijn moeder echt niet mee aan hoefde te komen. En dat was het begin. Ik denk dat wat mij geholpen heeft was, dat die psychiater een absolute herkenning met me had. En haar vak leuk vond, ik kon altijd bij haar terecht, ze stond daar zelfs op. Ook denk ik dat hielp dat haar supervisor een heel onorthodox iemand was en dat ze knelpunten binnen de therapie altijd met hem besprak, soms met mij erbij. Op een gegeven moment hebben we de therapie stopgezet en zijn we vrienden geworden. Dat ging absoluut niet makkelijk, want ik geloofde natuurlijk helemaal niet dat een zo leuk mens mij als vriendin wilde hebben. Maar wat denk ik mij echt geholpen heeft, is dat ik destijds tijdens die therapie m’n leven ben gaan veranderen. Met mensen die me een rotgevoel gaven heb ik het contact geleidelijk aan verbroken (zeker niet met allemaal, heb nog veel vrienden die ik ook in die tijd al had). En ik ben gaandeweg, met veel angst, leed in die tijd ook erg aan hyperventilatie omdat ik vaak zo bang was, andere vrienden gaan maken. Heb een tijdje in de WAO gezeten toen en ben toen gaan studeren. En heb me aangemeld bij de rechtswinkel als vrijwilliger. Ik moest het vaak laten afweten omdat ik in een crisis zat en dat leverde natuurlijk bij een perfectionist als ik toen was ook een worgende angst op, ze zouden natuurlijk zeggen dat ik niet meer hoefde te komen. Maar dat gebeurde helemaal niet. Ze hadden er alle begrip voor en vonden het ook wel een fascinerend proces, herkenden veel van mijn angsten en vaak hadden ze die - in mindere mate - zelf ook. Met mijn familie heb ik destijds lange tijd het contact verbroken en dat heb ik ook nu nog maar heel spaarzaam. Wel heb ik veel vrienden, ik ben later werk gaan doen waar ik me wel goed bij voelde (voorheen zat ik in het bedrijfsleven en voelde me daar diep ongelukkig) en ik bleek een ongekende kracht te hebben (had mezelf altijd een slapjanus gevonden, dat werd me ook door mijn familie aangepraat, omdat ik zo vaak depressief was) om na elke tegenslag en daarvan heb ik er vele gekend, steeds weer overeind te krabbelen. Toen Pienk (zo heette de psychiater) ziek werd, kanker bleek te hebben, dood ging, was ik natuurlijk verschrikkelijk bang dat ik het zonder haar niet zou redden. Ik dacht ook dat ik haar zo verschrikkelijk zou missen dat het leven nooit meer de moeite waard zou zijn. Maar ze bleek genoeg fundamenteel veranderd te hebben bij mij, dat ik het daarna ook zonder haar aan kon. Wat in die periode wel erg hielp, was dat ik haar omgekeerd ook echt tot steun was. Ik had mezelf altijd als negatieve ballast beschouwd, maar eindelijk begon tot me door te dringen dat nogal wat mensen echt op me gesteld waren, echt om me gaven. Dat had ik me absoluut nooit gerealiseerd. Het is inmiddels al ruim veertien jaar geleden dat zij stierf en toen dat gebeurde ging het al een aantal jaren behoorlijk goed met me.
Kortom, het is natuurlijk een geleidelijk proces geweest. Maar zonder die hulp destijds zou ik het niet hebben gered. Dan was ik inmiddels allang dood geweest (ik was echt ernstig suicidaal). Als ik nog wel zou hebben geleefd, zou ik een totaal ander mens zijn geweest dan ik uiteindelijk geworden ben. En niet zo gelukkig als ik ben. Ik moet wel zeggen, dat een voordeel was dat ik geen kinderen heb. Ik ben wel een keer zwanger geworden, maar had niet het gevoel dat ik een kind de steun en warmte zou kunnen bieden die een kind naar mijn stellige overtuiging nodig heeft (voel je daar alsjeblieft niet schuldig over, ik heb het ook weten te redden zonder, uiteindelijk) en ik heb toen voor abortus gekozen, al vond ik dat een erg moeilijke keuze omdat ik op zich graag een kind zou hebben gehad. Verder heb ik een echt groot doorzettingsvermogen en ik weet goed te relativeren. Bij tegenslagen denk ik altijd aan mensen die het aanmerkelijk rotter getroffen hebben dan ik. Niet uit schuldgevoel van goh wat zit ik nou te zeuren, maar meer zo van: de mensenlijke soort kan behoorlijke stootjes hebben dus jou lukt het ook wel om hier doorheen te komen. Verder ben ik ook wel door elke tegenslag in m’n leven (en daar heb ik er echt veel van gehad) sterker geworden, en meer gaan relativeren. Nou, Magnani, ik hoop dat je iets hebt aan mijn verhaal. En ga nou niet zitten kijken wat bij jou anders is en waardoor het dus bij jou niet kan lukken, want de essentie van mijn verhaal blijft toch: Zoek hulp. Zoek iemand die voor jou geschikt is, die jij vertrouwt. Van vrienden of een partner kun je dat niet verlangen, die weten ook niet hoe ze het aan moeten pakken. Een goede psychiater weet dat wel. Haak niet gelijk af als iemand iets zegt wat je niet aanstaat, maar zoek wel door tot je iemand gevonden hebt waarvan je denkt: Ja, dat klikt. Die snapt mij, en omgekeerd doet die persoon mij ook wat. Het resultaat van al die inspanningen loont, kan ik je zeggen. Dan heb je nog vele decennia waarin je het leven goed aan kan, en er ook van kunt genieten.
ik heb en lieve psychater.misschien wel te lief.misschien heb ik iemand nodig die me pakt en zegt,word eindelijk wakker,waar ben je me bezig.of hou op met zeuren.
ik weet het niet.ik denk ik heb alles al probiert, behalve drugs.en da beginn ik ook niet aan.en nu zit ik bij een psychater.een lieve vrouw.maar het voelt,hoe zeg ik het,alsof iemand bij me binnen kommt ,alles door mekaar haalt en dan zegt,oh, het uur is weer voorbij.dan gaa ik maar weer.en ik staa hier en moet alles alleen weer opruimen.maar misschien moet het zo voelen.ik weet het niet.
maar toch wil ik zeggen,aan jou en henk.bedankt voor jullie antwoorden en moeite.ik waarder dit werkelijk.
en heb ik er gisteren nog over nagedacht , om met de therapie te stoppen.denk ik nu ,dat ik er nu me verder gaa.dank jullie.
bedankt.het beste toe gewenst, magnani
Zelfdoding is inderdaad egoistisch, maar net zo egoistisch als dat iemand anders verlangt dat je in de betreffende moeilijke situatie blijft leven.
Overigens zou het me niet intresseren wat iemand anders vind, daar heb ik als het ooit zo ver mocht zijn toch geen last meer van, dan kies ik een keer echt voor mezelf ipv in leven te blijven omdat iemand anders vind dat dat moet.
Magnani, graag gedaan en veel sterkte ermee.
Bedankt, Magnani.
Ik denk dat het verstandig is om de therapie door te zetten, maar ik zou -wanneer ik jou was - wat je tijdens en na de sessies voelt in je eigen woorden voorleggen aan je psychiater. Zij kan/zal er dan op reageren, misschien voor een andere benadering kiezen of eventueel zelfs voorstellen dat een andere psychiater wellicht beter geschikt is.
Een uur is een uur, een psychiater is geen vriend(in) maar een medische professional, maar tijdens dat uur moet er wel zinvol gewerkt (kunnen) worden. Dat kan alleen wanneer je zo open mogelijk bent.
Nogmaals sterkte !
Dit forum lijkt wel uitgegroeid tot een forum voor suicidiale mensen. Als er iemand suicidiaal is en met een lotgenoot wil praten, nogmaals, mail mij naar ncnlcss@gmail.com
of voeg me toe op msn. ncnlcss@live.com. mijn verhaal heb ik eerder boven beschreven.
Ik ben geen suicidaal mens, toch kom ik hier graag omdat ik me verbonden voel met iedereen die hard moet strijden in het leven. Dat zijn de mensen die naar mijn mening het meeste respect verdienen in onze maatschappij!
Mijn idee: in kleine stapjes je eigen leven creeeren en trek je niets aan van wat anderen doen of zeggen. Als je dood wilt komt dat meestal omdat het vermogen om te sturen je is afgenomen. Dat terugpakken, en binnen de nieuwe omstandigheden weer het heft in handen nemen, dat is dan de eerste en belangrijkste opdracht. Klein stapje, rest komt later. Geen terapeut of vriend kan die stappen voor me doen, ik ben immers de enige die weet waar ik blij van word?
Iedereen is uniek. Iedereen laat een gat achter als hij/zij besluit te verdwijnen, niet egoistisch maar gewoon doodzonde.
Is er iemand die een inspiratie en voorbeeld voor je is?
Ben je niet benieuwd naar hoe het zou kunnen zijn als jij de baas bent?
Karin:
ik ben de persoon anoniem die eerder schreef.
ik heb een vraag aan je.
je gaf aan dat als ik een mega benzogebruiker ben dat barbituraten dan niet ok zullen werken voor me, heb je meer info hieromtrent.? ik begrijp dat jij niet buiten je boekjes mag gaan natuurlijk overigesn, wil jou niet in problemen brengen..
maar wat moet ik doen dan: een 3 dubbele dosering nemen van barbituraten opdat het wel werkt, kan mijn maag dat wel aan?
moet ik eerst stoppen met benzo’s en zoja voor hoelang?
en wat is de juiste dosering normaliter of is dat een illegale vraag, ik denk het niet, in zwitserland is het legaal. en om dat soort info prijs te geven, dat lijkt me legaal.
het is belangrjk voor mij dat ik precies weet welke doseringen ik nodig heb van het barbituraat dat men in zwitserland gebruikt. en ik wil graag weten of dat het enige middel is dat men daar toegedient krijgt, is het niet zo dat als men eenmaal slaap (daar in zwitserland dus) dat men dan nofg een middel krijgt toegevoegd of is het enkel dat ene middel dat voldoende is?
anderen mogen mij ook helpen hiermee natuurlijk, ik heb geen zin in een mislukte poging om er dan wellicht half gehandicapt uit te komen voor de rest van mn leven…
gedetailleerde hulp is dus erg welkom, eventueel links, als men bang is dat het illegaal is het hier te melden maar volgens mij mag men vrij spreken over dit soort dingen..
ik wil het gwoon goed doen in 1 x en wil ook weten hoelang het duurt voordat de dood dan intreedt.
hoeveel dagen tevoren neem ik antibraak en anti diaree middlen in ed?
met dank..
anoniem
hier nog een keer anoniem:
ik lees tenminste 3 verschillende versies op internet omtrent het te gebruiken barbituraat (dat middel dat men ook in zwitserland gebruikt).
de ene versie zegt: nadat de barbituraat toegediend is volgt wat later een injectie waardoor spieren slappen inclusief harspier, dood volgt. dit is dus onmogelijk voor iemand die zel alleen zichzelf wil doden..
andere versie: men gebruikt enkel het barbituraat en de dood volgt. Maar is dit wel zo?
andere versie men gebruikt enkel het barbituraat en neemt nog wat alcohol daaarna wat schijnbaar nog even extra helpten de dood volgt?
ik vraag experts en mensen die mijn eigen weldoordachte voorgenomen zelfdoding (15 jaar lang over nagedacht)) wil kunnen dienen middels het verschaffen van de juiste info zonder juridisch in probleme te komen natuurlijk.
hoe te bepalen hoeveel barbituraat er nodig is?
ik wil gewoon de juiste info.
reacties zeer welkom.
sorry hier ben ik anoniem nog 1 x,
wat gebeurt er als het mislukt, wordt ik dan geestelijk en lichamelijk gehandicapt?
dank voor jullie reacties..
15 jaar over nagedacht, hoe oud ben je nu? Welk leven had je willen hebben eigenlijk?
aan john,
ik ben ouder dan 33..
je andere vraag,daar moet ik over nadenken..
Waarom vinden mensen het toch zo erg om ongelukkig te zijn, of ziek of gehandicapt?
Ik denk op een off-day heel vaak hardop: het geeft niet dat ik me zo voel, het geeft niet!
Onder nare omstandigheden denk ik: laat ik stiekum toch ergens van genieten, iets kleins, wie doet me wat!
Een off-day…
Je zult maar het gevoel hebben, dat je een off-life hebt.
En dat al heel lang.
Dat de momenten dat je ergens van geniet korter en korter zijn/lijken… en achteraf steeds onbeduidender.
Dat uitzicht op mogelijke verbetering verdwenen is achter een grauw wolkendek en je je letterlijk doodmoe voelt bij de gedachte aan morgen, overmorgen… de kerstdagen… een nieuw jaar.
Dan komt het moment dat uitstappen een mooie uitweg lijkt… of misschien wel is. Oordelen over wie daarvoor kiest zal ik, hoop ik, nooit doen. De strijd en het lijden van anderen kun je niet inschatten.
Anoniem, ik kan je niet helpen aan ‘de juiste info’, maar wens je sterkte… bij datgene waar jij uiteindelijk voor kiest.
Een off-life, Huil!
Het mag niet, kan niet, gaat over!,
kerst is fucking niet belangrijk!
dat soort dingen komen in me op…
De strijd, het lijden, het oordeel,
neeeee, het is de mens die ik niet wil verliezen,
elk mens!
Maar ik weet, het gaat niet om mij…
vertel me Anoniem, welk leven wilde je eigenlijk, en hoe is je leven nu, waar bestaat het uit
Hier ben ik weer. (anoniem)
Ten eerste vraag ik hierbij heel erg aan Karin om mijn bovenstaande berichten te verwijderen: Daarna wil ik graag een ‘rapportage’ schrijven.
Ik wil namelijk niet mensen op verkeerde (inclusief mijzelf) ideeen brengen, ook al is de info die ik typte gewoon op wikipedia enzo te vinden. Toch vraag ik Karin, alsjeblieft, wil je mijn berichten eruit halen, ik wil gewoonweg juist ervoor zorgen dat mensen gaan probeen te kijken naar hoe ze wel kunnen leven..Ik vind dat ik ze te impulsief heb geplaatst…heb dit dus donders goed door en zal wel 100 x nadenken voordat ik weer ga typen over wat ik typte…
Daarnaaast, Karin vraag ik dit omdat ik gewoonweg teveel aan info weggeef mbt wat je leest over benzogebruik, etc, ik hoop dat je begrip toont hiervoor en de meeste of gewoon alle info die ik plaatste wilt verwijderen want ik voel me er werkelijk niet goed bij! Ik vind dat de berichten misschien een ander op een verkerd idee brengen kunnen, alsjebllieft….haal ze weg…(aan karin)
ik moest schijnbaar eerst zover komen om te ontdekken dat ik helemaal niet dood wil.
En het meest belangrijke.
Ik heb hiervan geleerd,
beste mensen hier, ook zij die mij aanspraken en vragen stelden, ik ga en wil absoluut GEEN einde aan mijn leven maken!
Ik wil leven, ik ben wakker geworden (wellicht zeer vermoedelijk ook juist door deze discussie hier aan te gaan)
, nogmaals, ik wil een ander NIET op het idee brengen zichzelf te doden en lees verder:
Ook deel ik mede dat mijn verhaal vanaf het begin deels hypothetisch is geweest. (en eigenlijk was ik me er wel van bewust dat dat zo was maar ik was vind ik te impulsief,schijnbaar wilde ik dit onderwerp uitzoeken wat overigens vind ik nog steeds een moeilijk onderwerp is).
Voorbbeeld uit mijn leven:
Na gepraat te hebben met mijn lieve vrouw en eigenlijk al eerder na gezien te hebben hoe mijn lieve huisdier mij aankeek, wist ik al direkt genoeg…liefde is er in het leven, hoe klein ook, het is er echt..
Eigenlijk moest ik zelf uitvinden wat er nu werkelijk in mij omging. En dat is :Ik wil leven.
En dit weet ik al veel langer…soms echter, komt iets omhoog.
soms is een mens dus bezig met dit soort gedachten, in mijn geval is het de kwestie, mag een mens wel of niet een einde maken aan zijn/haar leven. nog steeds weet ik het antwoord niet. maar ik heb een stukje geloof:
Ik heb geleerd en dat is een stukje geloof (persoonlijk geloof en vertrouwen) dat ik hier gekomen ben, dat mijn lichaam een geschenk is..en nog veel meer, nlk dat het leven wel degelijk iets goeds te bieden heeft als je er naar kijken kunt, dit kan eeen bloem zijn, of een glimlach of een gedachte aan misschien iemand van wie je houd of hebt gehouden en dat je dat nog steeds kunt. herinner…er moet toch iets te vinden zijn waarvan je houd..
Ik vind het vreselijk mijn berichten hierboven te lezen..vandaar mijn oproep ze te verwijderen..want: ze zijn te snel/niet goed genoeg nagedacht/te impulsief geplaatst. waarvoor ik ook mijn oprechte excuses aanbied.
Lieve mensen, als je dood wilt, zoek dan hulp want soms ben misschien zelf al zover in je gedachten dat je het andere gewoon niet meer zien kunt, en een ander kan je daar bij helpen! dus ga naar je geliefden en vrienden en eventueel je huisarts of psycholoog/psychiater ed…en vraag om werkelijke hulp want zij zijn echt bereid te helpen..en echt: er zijn mensen die jou kunnen laten voelen/zien…dat liefde bestaat bvb..en dat dat al is het maar een heel klein beetje..al alle levensmoeite waard is..
Het is zo doodzonde als je het toch zou doen en dan pas (als je ‘daar’ bent) het beseft dat je het niet wilde..
Lees:
Er zijn zo ontzettend veel mensen die eerst hun benen moesten verliezen omdat ze onder de trein sprongen (als voorbeeld) die daarna realiseerden dat ze WEL wilden leven,…
geef je jezelf niet op..ik voel werkelijk emoties hier omdat ik bang ben dat sommige mensen hier in deze discussie misschien echt iets willen doen wat ze niet echt willen…zoek naar liefde, een geliefde, vraag om hulp. Je leven kan soms in een dag veranderen! Echt! daarom, geef niet op, heb vertrouwen vooral in jezelf, dat jij liefde bent…
ik hoop een beetje een fleurig bericht te hebben geplaatst…
en als iemand mij nog iets vragen wil, ik zal geregeld op deze discussie kijken..
…
Anoniem, allereerst ben ik blij te horen dat het een stuk beter met je gaat, en wat geweldig dat het gesprek hier daarbij heeft geholpen.
Je vraagt me of ik je stukken wil weghalen, Eh, eigenlijk liever niet… Ik zal uitleggen waarom. Ten eerste schrijf je minder expliciet over medicijnen dan je zelf wellicht vreest. Ten tweede, wanneer ik je bijdrages zou wissen, vallen de reacties van anderen ineens helemaal in het water en is het gesprek niet meer te volgen. Ten derde, en het allerbelangrijkste: het is juist zo mooi om te zien - ook vo