Dat wrange mechanisme

O, de liefde, de liefde. Die maakt het ondraaglijk om te moeten gadeslaan hoe vreselijk de mensen van wie je houdt, door ziekte te grazen kunnen worden genomen: je hart valt wel vijf keer op een dag aan gruzelementen, in een oogwenk, of in een eeuwigdurende seconde.

Niks laten merken, rustig blijven, en vooral: nooit opgeven, gewoon doorgaan. Je voelt je machteloos terwijl je alle zeilen bijzet, want niets kan écht helpen om ze overeind te houden, er is gewoonweg niets voorhanden dat de mensen waarvan je houdt onschendbaar kan maken – zelfs de liefde niet.

Blijven zoeken, blijven kijken, blijven proberen. Vind nieuwe manieren uit om weer contact te maken, om door de ziekte heen te breken, om je eigen angsten opzij te schuiven, en weer vers en oprecht te kijken en te luisteren naar hen van wie je houdt.

Diezelfde liefde die je hart breekt, sterkt je. Want alleen daaruit haal je de kracht om koppig, vrolijk, welgemoed, aandachtig, en vooral: zonder ooit maar een seconde het verlangen te voelen om ’t maar op te geven, vastberaden te blijven zoeken. De liefde lijmt ons aan elkaar vast.

Een goede vriendin heeft jarenlang intensief gezorgd voor haar steeds zieker wordende echtgenoot. Waar wij vrienden-op-afstand intussen haast niets meer terugzagen van de man die hij ooit was geweest, was zij stellig: ze zag hem nog steeds, al was het gaandeweg in kleinere fracties, in kortere momenten.

Ze vond altijd weer zijn oude, voormalige geheel ergens in zijn kleiner wordende deeltjes terug. Daardoor las ze hem beter dan elk ander kon: ‘Kijk,’ wees ze ons aan, ‘nu lacht hij,’ of ‘hij vraagt zich af waarover je je nu zo druk maakt.’ Ze behandelde hem tot op de dag dat hij stierf nooit als patiënt. Ze praatte met hem, ook toen hij haar allang niet meer antwoorden kon; ze dacht nooit vóór hem maar altijd alleen maar met hem mee.

En ze had volkomen gelijk. Haar liefde voor hem was oeverloos, en juist dat hield de man die hij eerder was altoos in stand, zelfs al was het soms moeilijk hemzelf nog in zijn zieke lichaam te ontwaren. Haar liefde was het enige pad dat iedereen telkens weer naar hem kon terugleiden. In haar ogen werd hij aldoor weer heel.

Hoe talrijker de mensen zijn van wie ik innig houd die ernstig ziek worden, of zelfs komen te overlijden, hoe meer ik me met haar weg verklonken voel. De liefde, o de liefde: dat wrange mechanisme waardoor je hart met gemak vijfmaal daags breekt, waarna je de boel niettemin twee seconden later, zonder enig haperen, opnieuw opstart.


Aantal reacties: 9

  1. Steen Martire ≡ 09 Mar 2016 ≡ 16:11

    Komt me zooo bekend voor

  2. reina de vries. ≡ 09 Mar 2016 ≡ 17:42

    Prachtig!!!

  3. frits jonker ≡ 09 Mar 2016 ≡ 18:35

    Pfoe. Mooi, maar heftig. Of nee, andersom: heftig, maar mooi!

  4. Sandra ≡ 09 Mar 2016 ≡ 20:28

    Au…
    Mijn zusje is overleden na jarenlange ziekte metachromatische leukodystrofie. Soort jeugddementie.

    Je beschrijft wat mijn moeder vermoedelijk ervoer.
    Ik zag het leven/haar persoonlijkheid al jaren voor haar dood niet meer.
    Ze vegeteerde. Mijn moeder bleef haar met haar liefdevolle moederhart wel zien.

    Wat een worsteling is het leven toch soms he.

    Sterkte met accepteren dat ze is wat ze nu geworden is.

  5. Margot ≡ 09 Mar 2016 ≡ 22:52

    Prachtig de onmacht verwoord waardoor Liefde soms Lijden wordt. Liefde is ook loslaten en we leren om te accepteren wat onvermijdelijk is. Liefde maakt ons.. Liefde breekt ons… alles =Liefde… alles komt en gaat. Dat is de eeuwig durende zekerheid. Dank voor je mooie woorden en Licht toegewenst.

  6. Tanja ≡ 10 Mar 2016 ≡ 00:31

    Kus

  7. Rich* ≡ 10 Mar 2016 ≡ 01:06

    En zo creëerde ze haar eigen labyrinth:wat bijzonder dat zovele mensen liefdevol hun touwtje in jouw hand hebben gelegd,zodat je ze altijd zal weten te vinden..

  8. Carla ≡ 10 Mar 2016 ≡ 12:43

    Tranen vloeien rijkelijk na dit gelezen te hebben, zo herkenbaar

  9. Robelia ≡ 17 Mar 2016 ≡ 22:14

    Prachtig.
    Als je dat langzaam wegglijden van je geliefde niet stopt en de omarmingen vastberaden worden weet je je verbonden. Milder word je ervan op den duur.
    Met z ‘n tweeën in de diepste put zitten heeft dan ook weer bekoringen.

Schrijf een reactie

E-mail adressen worden niet getoond noch aan derden doorgegeven.
Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *