Beauty and the nerds

CCC posterNeem een discobal, drie schijnwerpers en een berkenbosje, wacht tot het avond wordt en je hebt een klein wonder: honderden lichtvlekken die over de bladeren en de grond dansen. Knoop vervolgens hangmatten tussen de berkenbomen en je hebt een magische plek waar mensen uren willen liggen praten en kijken.

We denken bij hacken altijd aan computers, maar dat is maar een deel van het verhaal. Dingen anders gebruiken dan ze bedacht zijn: dat is de kern. Een tostimachine gebruiken om je verregende manuscript te drogen is een hack, je webcam als babyfoon inzetten ook. Inventief zijn. Bedenken of iets niet anders kan. Kijken of er meer uit spullen valt te halen dan je dacht. Apparaten aanvullen, procedures omzeilen, objecten uitbreiden, verschijningen aanpassen, toepassingen verzinnen.

Mensen denken bij hackers – daarbij geholpen door programma’s als Beauty and the Nerd – aan onooglijke, sociaal onhandige types, niet aan schoonheid en esthetiek. Maar wat was het mooi, het vierjaarlijkse CCC-zomerkamp. Ditmaal had de Chaos Computer Club een oude luchtmachtbasis bij Berlijn geannexeerd. Gewoonlijk fungeert het terrein als een openluchtmuseum vol bunkers, oude Migs, antieke helikopters en ander gevechtsvliegspul maar nu kampeerden er tweeduizend hackers en aanverwanten.

Het was er prachtig, vooral ‘s avonds: overal flonkerde licht, deden laserstralen haasje-over, de bunkermuren waren rood verlicht, er waren caipirinha’s en mojito’s, het standbeeld van Lenin dat het terrein bewaakte was binnen een dag omgetoverd tot een aloha-versie met rieten rok en bloemenslinger (the communist partying), en overal kon je internet uit de bomen halen want daar daalden ethernetkabels uit neer.

Het blijft een geweldig experiment. Neem een ontoegankelijk terrein waar zowat niks is, bouw daar in een week tijd een infrastructuur met glasvezel, elektriciteit, sanitair en eettentjes en nodig al je vrienden uit. Vier feest, deel kennis en breek de boel na een paar dagen weer af. Het Nederlandse Hack-Tic was de eerste groep die een dergelijk computernetwerk in de open lucht wist te creëren, en sindsdien is het een traditie geworden.

Grappig was het ook. De jongens die er een vijver aanlegden om ‘s avonds leuk met lasers en rookmachines te kunnen spelen, werden de voorspelbare conversaties beu – ‘Wat bouwen jullie?’ ‘Een vijver.’ ‘Waarom?’ ‘Omdat dat leuk is’ – en verzonnen na de tiende keer een ander antwoord om de gesprekken wat schwung te geven. Hun vijver promoveerden ze tot biologisch experiment: ze onderzochten hoe lichtgevende algen zich ontwikkelden. Ze legden een nepsensor in de vijver (waar inmiddels zesduizend liter water in zat), ze googelden wat informatie bij elkaar om een schijnbaar samenhangend verhaal te kunnen vertellen, kochten snel een paar kilo glitter dat ze in dagelijkse porties in de vijver strooiden en terwijl iedereen keek wat er in de vijver gebeurde, keken zij wat er sociaal ontstond.

Binnen een dag legden voorbijgangers elkaar uit dat hier een gigantische petrischaal was gebouwd. De jongens leunden vergenoegd achterover en hoorden de verhalen groeien. Het Amerikaanse blad Wired kwam langs en wijdde een artikel aan dit wetenschappelijke experiment. Bijna iedereen trapte erin. We wilden allemaal zo graag dat het waar was. Niet alleen omdat het waar had kunnen zijn, maar vooral omdat het zo mooi was – mooi als verhaal, mooi als experiment, en mooi om te zien.

Wie op CCC rondliep, weet voorgoed dat de echte beauties niet de blondines zijn, maar de nerds.


Aantal reacties: 10

  1. JuZo ≡ 14 Aug 2007 ≡ 02:09

    Groot pluspunt van dit essay is, dat het niet meer in de ik-vorm is.
    En ‘t is nog GOED geschreven ook. – ‘\°_°/’ – Mooi. Zo hoort het.

  2. Joan ≡ 15 Aug 2007 ≡ 02:10

    Wat een leuk en inspirerend artikel is dit! Geeft echt zin om te gaan experimenteren.

  3. Jeroen Massar ≡ 15 Aug 2007 ≡ 02:10

    Yes, een nederlands report over de CCC, misschien dat me mams dan wel wat beter begrijpt waar het om ging (iig het fun gedeelte ;)

    Het leuke van de petri dish was overigens nog wel de laatste dag, waar je mensen die probeerden de ‘algen’ in een flesje te vangen, toen ze op het bord hadden gezet dat ze de lichtgevende algen mochten meenemen ;)

  4. Sjaak ≡ 15 Aug 2007 ≡ 02:10

    Hier zijn geen hitjes, zo saai…

  5. Juzo ≡ 15 Aug 2007 ≡ 02:10

    Ik ga er bij deze, toe over Karin genezen te verklaren.
    Ze hoeft, wat mij betreft, geen geneesmiddelen meer te gebruiken.
    Ze komt er zo ook wel.

    De kans dat de kanker, en andere zeer of minder kwaadaardige ziekten en aandoeningen terugkomen, wordt door mij op dit moment al erg klein, zelfs verwaarloosbaar klein geacht.

    Dat er dan (een klein beetje) zo af en toe ‘n saffie gerookt wordt, nou ja. Er wordt geen voorbeeld mee gesteld, en ‘t is ook wel ‘n beetje de conditio.

    De een gebruikt ponden chocola, of liters bier, om af en toe noodzakelijk een beetje te ontremmen, zij stookt af en toe een schoorsteentje.
    Ik ben daar niet zo rouwig om.
    Er zijn erger dingen.

    Het gaat haar heel erg goed.
    Dat zie ik aan het schrijven.
    Daar neem ik toch wel even m’n petje voor af.
    Misschien is het zelfs noodzakelijk, alle boeken van haar te lezen.
    En de publicaties. Zeker die nog komen gaan. Daar zullen we dan maar mee beginnen.

    Let op, ik blijf emotioneel volkomen neutraal. En nuchter tot op het bot.
    Dat is mijn gewoonte nu eenmaal. Daar mogen we wel heel erg blij mee zijn en ik vooral. Ik heb niets met haar en ik voel niets voor haar.

    Ik had niet gedacht dat ze zich zo goed en snel zou herstellen.
    Dat komt goed uit want ik ga verhuizen.
    De komende weken en maanden is er voor het Internet wel helemaal geen enkele bestedingstijd meer. Er zijn aardiger en vooral veel sneller erg veel dingen te doen.

    Mijn werk hier zit er bijna op.
    Ze is veel beter dan ik dacht.
    Ik had het niet verwacht, en dat is eigenlijk een kleine maar toch vrij ernstige inschattingsfout.

    Ik zou zeggen: veel plezier en veel succes aan allen.
    Misschien komen wij elkaar ooit nog wel eens tegen.

    Hartelijke groet, van Jules Zollner. – ‘\^_^/’

  6. Susan ≡ 15 Aug 2007 ≡ 02:11

    hoezee voor JUzee!!
    ( en nu ook opzouten met de comments op één of ander blog)
    en ga punniken ofzo

  7. Sjaak ≡ 16 Aug 2007 ≡ 02:11

    Opzouten is vast niet goed voor natrium-kanaaltjes. Toch???

  8. Joan ≡ 20 Aug 2007 ≡ 02:12

    Het ga je goed, JuZo.

  9. jan kuba van bijnen ≡ 04 Sep 2007 ≡ 02:12

    Ik weet niet meer waar ik ‘m vandaan heb, maar ik gebruik ‘m wel eens als footer in mijn mail:

    hacker: n.
    [originally, someone who makes furniture with an axe]

    Tah-tah & regards, Kuba

  10. Juzo ≡ 05 Sep 2007 ≡ 02:12

    Ik denk dat we nog wel even vooruitkunnen met onze toekomstige techniekjes. http://www.clipaday.com:80/videos/ridiculous-image-technology-coming – ‘\*_*/’ – footing by bye bye JuZo.

Schrijf een reactie

E-mail adressen worden niet getoond noch aan derden doorgegeven.
Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *