Zelfmoord en internet

De Volkskrant zat kennelijk verlegen om een hype of journaliste Ellen de Visser om een manier om eenvoudig te scoren: een andere reden kan ik niet bedenken voor de publicatie van het artikel van zaterdag 29 januari over Thisbes zelfdestructie-site. Zelden heb ik zo’n kortzichtig artikel in de Volkskrant gezien. Daarenboven stond het stuk vol eenvoudig te ontzenuwen fouten en uiterst eenzijdige informatie. Maar laat ik niet in debat gaan met de journaliste in kwestie: die kan immers, zo heeft ze zelf helaas bewezen, niet goed lezen en weet haar bronnen slechts selectief te vinden. Visser laat zelfs haar doelwit niet aan het woord. Sinds wanneer doet de Volkskrant niet aan hoor- en wederhoor, en waarom laat Visser iemand die aangevallen wordt niet haar kant van het verhaal vertellen?

Een cruciaal en in de discussie volkomen over het hoofd gezien punt is dat alle informatie die in de zogeheten Suicide Methods File staat, afkomstig is uit openbare en legale bronnen: uit medische boeken, geneeskundig repertoria, chemische handboeken, boeken over zelfmoord en euthanasie, brochures van de Hemlock Society etc. Vinden degenen die nu zo geschokt reageren op de Methods File dat dergelijke boeken uit openbare bibliotheken verwijderd moet worden? Zo ja, waarom heb ik een dergelijke oproep dan nimmer gehoord? De tegenwerping zal luiden dat de informatie die in de Methods File wordt aangeboden, hier samengebald is, en dat de piekerende zelfmoordenaar die plots voor het grijpen heeft, zonder veel moeite te hoeven doen. Ah. Maar de Nederlandse Vereniging voor Euthanasie geeft vergelijkbare informatie aan haar leden: goed gedocumenteerde do’s and don’ts over zelfmoord. De Vereniging voor Vrijwillig Leven doet dat eveneens. Moeten hun brochures ook verboden worden?

Op welke grond eigenlijk? Informatie verstrekken over zelfmoord is legaal. Zelfs mag je instructie over zelfmoord geven, in tegenstelling tot wat Vissers bronnen beweren. Wat niet mag, is iemand daadwerkelijk helpen: pillen verschaffen, gevulde spuiten aanleveren. Noch mag je iemand aanzetten tot zelfmoord. Tsja. Als Thisbes pagina’s niet strafrechtelijk kunnen worden aangepakt, meent Arensman, een wetenschapper die in het artikel uitgebreid aan het woord komt, “dan moet dat maar op ethische gronden”. Heeft die wetenschapper nooit geleerd dat iemand niet op ethische gronden voor de rechter te slepen valt? Dat ethische meningsverschillen stof voor discussie zijn, doch voor de maatschappij, niet voor rechters?

Maar aanzetten tot zelfmoord doet deze site nu juist wél, beweren Vissers bronnen, en suggereren daarmee dat Thisbe inderdaad strafrechtelijke vervolging verdient. Visser citeert ter onderbouwing van die stelling iemand die beweert dat wankelmoedige pubers soms slechts een heel klein duwtje nodig hebben om zelfmoord te plegen. Dat laatste is waar. Maar zoals Francisco van Jole in een debat over de kwestie opmerkte: Kurt Cobain hoeft zich maar een kogel door de kop te jagen, Take That hoeft zich maar op te heffen, of tientallen jongeren — al dan niet voordien depressief — willen zich plots het leven benemen, en sommigen slagen daar helaas in. Moet je Cobain of die puberpopgroepjes daar dan verantwoordelijk voor houden? (Of wellicht dienen we te pleiten voor een verbod op opheffing van puberbandjes. Nee, beter nog: laten we de oprichting van puberbandjes verbieden. Dat is voor iedereen beter.)

Als een depressieve puber of makkelijk beïnvloedbare volwassene na lezing van de site zelfmoord pleegt, betekent dit inderdaad dat deze website hem daartoe heeft aangezet? Thisbes pagina’s laten hoofdzakelijk zien dat zelfmoord een vrij gruwelijke en vooral erg pijnlijke aangelegenheid is. Wie een romantisch idee van zelfmoord heeft, ziet zich die illusie door Thisbes pagina’s wreed ontnomen. Zelfmoord is een doodserieuze zaak, blijkt eruit, iets dat niet zonder goede voorbereiding kan en dat een forse mate van koelbloedigheid veronderstelt.

Mensen die op deze pagina stuitten wenden zich niet meer tot de hulpverlening, meent voorts een andere deskundige die in het artikel aan het woord komt. Dat is niet alleen een opmerking die van zelfonderschatting van de branche getuigt (en wie wil er nu hulp van een instantie met zo’n lage zelfdunk, vraag je je af), ook klinkt er een curieuze vorm van broodnijd in door. Alsof mensen niet allebei kunnen raadplegen; alsof de psychiatrie het monopolie eist op gespreken met mensen die met zelfmoordplannen rondlopen. De zaak ligt veel ingewikkelder. Er zijn mensen die al jaren bij psychiaters en psychologen onder behandeling staan, die al langer dan ze lief is anti-depressiva gebruiken, en het helpt ze geen zier. Ze willen nog steeds oprecht dood. En serieuze vragen daarover worden door de hulpverlening helaas meestal uit de weg gegaan.

Thisbe doet dat niet. Dat siert haar, en om die reden verdient ze eerder een pluim dan een slecht beargumenteerde woede-aanval. Temeer daar uit ander onderzoek — dat de Volkskrant niet citeert — blijkt dat suïcidale mensen tegen de verwachting (inclusief die van henzelf) in soms ineens opknappen indien hun doodswens openhartig besproken kan worden. Soms omdat er dan ineens een fixatie uit de weg is geruimd; soms omdat ze, wanneer de dood eindelijk minder onbereikbaar lijkt, ze onder ogen kunnen te zien wat ze toch nog aan het leven bindt.

De volgende deskundige die aan het woord komt, de eerder genoemde Arensman, beweert dat tachtig procent van de mensen die een mislukte zelfmoordpoging doen daar later spijt van heeft en uiteindelijk blij is niet in hun opzet geslaagd te zijn. Werkelijk, ik had de wetenschap hoger aangeslagen dan dit. De controlegroep kan immers niet meer spreken, wat elk onderzoek naar satisfactie over slagen versus mislukken tot giswerk reduceert. Het is evident dat mensen die halfhartig zijn in hun doodsverlangen — en wier zelfmoordpoging derhalve eerder als noodkreet, als hulpvraag of als opwelling beschouwd moet worden — minder effectief zullen zijn dan zij die hun zelfmoord lange tijd grondig hebben voorbereid. De overlevingskans bij een goed voorbereide zelfmoord is klein, terwijl de overlevingskans bij een noodkreet of opwelling gewoonlijk groot is. Onder de overlevenden zijn degenen die niet echt dood wilden daarom vrijwel zeker oververtegenwoordigd. De zeventig, tachtig of negentig procent van mensen die opgelucht zijn over hun succesvolle suïcide, zijn uit de aard der zaak niet in Arensmans statistieken terug te vinden. Ze zijn dood. En wilden dat van ganser harte.

In alt.suicide.holiday — een Internet nieuwsgroep over zelfmoord, en tevens de bron van de Methods File — komen met regelmaat mensen aan het woord wier poging mislukt is. Ik zou willen dat Arensman ook hen in zijn onderzoek betrekt. De boosheid, de wanhoop over hun mislukking is tastbaar. Ze willen nog steeds. En sommigen zullen daar binnenkort in slagen. Anderen echter komen in alt.suicide.holidays tot de ontdekking dat ze uiteindelijk ní­et dood willen, of ontdekken dat ze — nu ze weten hoe ze zichzelf eventueel van het leven kunnen beroven — zich al een stuk rustiger voelen. Van hun uitstel komt soms afstel. Dat is een verdienste van de discussie, ni­et van een verbod erop of van een verbod op informatie over zelfmoord.

De commotie over Thisbes site is overigens opmerkelijk: het lijkt haast alsof haar pagina de enige ter wereld over zelfmoord zou zijn. Er zijn er echter honderden, al dan niet goed gedocumenteerd. Thisbes site bestaat al twee jaar. De Suicide Methods File wordt al jarenlang elke twee weken in de betreffende nieuwsgroepen gepost en staat op tientallen plaatsen op het net. Op mijn eigen internetpagina’s staat hij al ruim vier jaar… Zie www.spaink.net/varia/suicide_methods.html

Een andere misvatting die uit het Volkskrant artikel spreekt, is dat Thisbes pagina ook de middelen toegankelijker zou maken. Dat is pertinent niet het geval. Alle huis-, tuin- en keukenmiddelen waarnaar mensen in hun onwetendheid regelmatig grijpen, worden op Thisbes site ten stelligste afgeraden: ze zijn simpelweg niet effectief. Met mazzel maken ze je slechts erg ziek voor een paar dagen, met pech houd je er blijvende fysieke beschadigingen aan over. Alle wel als effectief — en pijnloze — methoden aangeduide manieren zijn uiterst ingewikkeld. Je hebt er medicijnen voor nodig waar bijzonder lastig aan te komen is, en die — in tegenstelling wat de goegemeente vreest — niet zomaar “op Internet te bestellen” zijn.

Ik heb het ooit eens uitgezocht voor iemand, bij wijze van experiment. Ik kreeg de namen op van twee of drie medicijnen, en heb drie dagen lang op het net gezocht of ze ergens te vinden waren. In India misschien? In Mexico dan? Bij een groothandel wellicht? De speurtocht leverde niets op — en ik weet de weg op het net. Voor alles is een doktersrecept nodig dan wel een bewijs dat je arts bent.

De enige niet-medische en toch effectieve manieren van zelfmoord die er bestaan, zijn koolmonoxide-vergiftiging (wat met alle CO2-filters op moderne auto’s nog zo simpel niet is), ophanging en je van een hoog gebouw storten. Dat nu kan elk mens zelf bedenken; daar hebben ze Thisbe niet voor nodig. Om dan op je achterste benen te gaan staan wanneer zij dat ergens opschrijft, is zacht gezegd nogal dom.


Aantal reacties: 8

  1. Trashie ≡ 01 Dec 2008 ≡ 00:19

    http://www.spaink.net/varia/suicide_methods.html is kapot!

  2. Spaink ≡ 01 Dec 2008 ≡ 00:58

    Ja, al geruime tijd. Ik heb mijn website overgezet naar een blog en dat bestand niet megenomen: ik heb er teveel gedoe over, en de infrmatie die erin stond was niet van een dusdanig niveau dat ik dat ervoor overhad.

    Als je meer over methodes wilt weten, verwijs ik je naar http://en.wikipedia.org/wiki/Suicide te raadplegen, waar veel zinnigs staat.

  3. theo muller ≡ 24 Jun 2012 ≡ 17:49

    Een in vele, zo niet alle, opzichten ijzersterk en deugdelijk onderbouwd kritisch verhaal dat helaas niet gelezen zal worden door al diegenen die daar hard aan toe zijn.
    Daarmee bedoel ik onder andere de meeste schrijvers van reacties op de recente uitzending van omroep Max over de zelfdoding van een slachtoffer van de door de financiele sector onlangs in het geheim “aangescherpte regels”.
    Het ging om een bedrag van ongeveer 8000,-euro waardoor de Rabobank, die ons geld via miljoenen aan sponsoring van de wieler”sport” over de balk gooit, het huis van hun slachtoffer wel “moest” verkopen.
    Bij de Rabobank is een mensenleven dus nog geen 8000,- euro waard en dat geldt ook voor de meeste andere financiele instellingen.
    Ikzelf ben in de ogen van ING wel 11.000,- euro waard (het bedrag dat ruim 6 weken geleden door andersdenkenden van mijn rekening werd afgehaald en dat ik niet meer terug krijg) en in de ogen van de hypotheekverstrekker Centraal Beheer minstens 30.000,-euro.
    Dat was het bedrag dat ik eind vorig jaar aanvroeg voor een aanvullende hypotheek (omdat ik mijn uiterst succesvolle kankertherapie zelf moet betalen), maar tot mijn verbijstering geweigerd werd.
    Inmiddels bedraagt mijn schuld ruim 10.000,- euro en stapelen de rekeningen zich met de dag hoger op.
    Als er geen geld is en hulp door zelfs familie geweigerd wordt ga je dood aan, in mijn geval, bijwerkingen van de reguliere kankertherapien als operatie, bestraling en vergiftiging.
    Omdat mijn leven inmiddels al ruim 60 jaar niets dan ellende was als direct en indirect gevolg van een chronische, onbehandelbaar verklaarde depressie kan er geen druppeltje meer bij.
    De aangescherpte regels van onze financiele instellingen noodzaken mij al met al eigenhandig uit het leven te stappen.
    Niet omdat ik dat zelf wil, maar daartoe, met volledige steun van onze overheid, gedwongen wordt.
    De niet hoog genoeg te prijzen schrijfsels van Karin Spaink ga ik zeker missen.

    doordrammer@xs4all.nl

  4. Thian ≡ 24 Jun 2012 ≡ 20:31

    jeetje wat een verhaal theo

    maar iedereen zit toch verplicht in de
    wel half uitgeklede ziektekosten verzekering?

    en ik lees wel over een aanvullende hypotheek
    maar niet over een aanvullende ziektekosten verzekering

    wordt er daardoor niet betaald?

    ik vraag maar hoor, want ik snap er niets van
    dat hoort in nederland toch vergoed te worden????
    daarvoor moeten we toch met zijn allen meer voor betalen
    zodat dat haalbaar blijft??

    ik wens je heel veel sterkte
    thian

  5. Thian ≡ 24 Jun 2012 ≡ 20:33

    euh nog even
    haal de krant erbij
    de tv wat dan ook
    als jij nog niet dood wilt
    en kanzen hebt

    laat je niet dwingen
    tot dingen die niet menselijk zijn

  6. theo muller ≡ 24 Jun 2012 ≡ 23:48

    Wij hebben zogenaamd vrije artsenkeuze dus als ik een natuurarts kies mag ik zelf betalen en ook voor de benodigde medicijnen, die supplementen moeten heten. Bij de meest uitgebreide aanvullende ziektekostenverzekering krijg ik enkele duizenden terug, maar geef een kleine 20 duizend uit en dan is de spaarpot na 6 van die jaren wel leeg.
    Ik ben nogal eigenwijs en daardoor leef ik al zes jaar langer dan wanneer ik voor een reguliere behandeling met operatie’s, chemo en bestraling gekozen zou hebben.
    Het is lastig om media voor dit soort gezeur te interesseren, want niet spectaculair genoeg en dan valt er niets beters te bedenken dan in blote kont boodchappen doen.
    Waarna je door de burgemeester goedgekeurd opgeborgen wordt in een psychiatrische inrichting als zijnde een gevaar voor jezelf en de samenleving.
    Het is zoals het is en dan geldt: op is op
    Met dank aan onze grote roerganger Ruttte die de zwakken in de samenleving nooit in de steek zal laten, zegtie.

  7. cortoos simone ≡ 19 Dec 2015 ≡ 14:35

    beste hoe kan i k zonder bloedbad en alle onzin,me op een serene wijze met
    mezelf afscheid nemen liefst met slaappillen beste dank

  8. Janus ≡ 20 Dec 2015 ≡ 01:44

    Hallo Cortoos,

    Ga ‘s op deze site kijken:

    http://www.instrumenttune.com/forum/

    Groet, Janus.

Schrijf een reactie

E-mail adressen worden niet getoond noch aan derden doorgegeven.
Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *