JE ZOU SOMS ÉCHT denken dat mensen niet weten waarover ze het hebben. “Als mensen nu een recept vinden in zo’n discussiegroep over zelfmoord, dan is dat misschien het laatste duwtje voor ze. Je maakt het ze te makkelijk.” Zulke argumenten vlogen over tafel toen in januari van dit jaar bekend werd dat er een ‘zelfmoord site’ op het Nederlandse deel van het Internet stond, en worden nu opnieuw aangehaald nu er plannen zijn voor de oprichting van een Nederlandse discussiegroep over zelfmoord.
Zelfmoord is nimmer makkelijk en niemand doet luchthartig een poging daartoe. De betrouwbare middelen zijn meer dan bekend, je hebt geen webpages of farmaceutische repertoria nodig om die te weten te komen. Vrijwel alle effectieve manieren om dood te gaan zijn gruwelijk cru ophanging, verstikking, verdrinking, koolstofvergiftiging, kogels en arsenicum. En alle zachtere middelen, in de vorm van medicijnen, zijn vrijwel onbereikbaar. Aan een overdosis barbituraten gaat haast niemand dood, hoewel je de ongelukkige pubers niet de kost moet geven die denken dat je met moeders valium of een doosje aspirine een heel eind komt.
Ooit, ik was midden twintig en diep en langdurig ongelukkig, wilde ik dood. Ik sprak daar ternauwernood over. De mensen tegenover wie ik daar uiteindelijk voorzichtig iets over losliet, wilden er niet op reageren. “Kop op meid, zo erg is het vast niet,” zeiden ze, of “het gaat wel over, wacht maar af”, of “zelfmoord is egoïstisch, het is een schreeuw om aandacht”. Dan hield ik mijn mond verder maar.
Op een avond besloot ik dat het heus genoeg was geweest. Curieus genoeg gaf die beslissing enorme verlichting ik kon in de paar weken daarna beter doen alsof, en vond tijdelijk de kracht om allerlei dingen te regelen. Ik bezocht mijn vrienden en deed opgewekt (uitsluitend om hun latere gedachte dat het aan hen had gelegen, voor te willen zijn en die in de kiem te smoren). Ik attendeerde een woningzoekende kennis op het feit dat ik binnenkort ging verhuizen, en gaf hem het adres van mijn verhuurder. Ik schreef brieven en legde die klaar. Ik betaalde rekeningen en zegde de huur op.
Op een koude maandagmiddag heb ik bij vijf verschillende apotheken vijf doosjes aspirine gekocht en alle honderd pillen doorgeslikt, waarna ik op bed ging liggen. De nacht ervoor had ik expres niet geslapen, in de hoop dat de uitputting in combinatie met de aspirines zou maken dat ik in slaap viel voordat mijn maag zou gaan opspelen. Ik werd gruwelijk ziek. Binnen een half uur kroop de kots omhoog bij elke beweging die ik maakte, zodat mezelf ijselijk stil hield. De uren kropen voorbij, ik ijlde half, en als ik na een halve dag op de klok keek bleken er hooguit vijf minuten verstreken te zijn.
Zes uur nadat ik die aspirines had geslikt en nog geen spoor van slaperigheid vertoonde, heb ik - verslagen, het was een nederlaag - de telefoon gepakt en een ambulance gewaarschuwd. Waarna het leegpompen der maag volgde, de verplichte gesprekken met een psychiater, de boze reacties van ouders en vrienden. Maar niemand die me vroeg waarom ik nu zo hard dood had gewild en hoe het was om daarin mislukt te zijn.
Toen wist ik niet dat aspirines niet helpen. Nu wel. Later - de gedachte aan zelfmoord blijkt een onvervreemdbaar deel van me - leerde ik over andere, effectiever methodes. Het opmerkelijke is die kennis hélpt. De wetenschap dat ik zelfmoord kan plegen als ik dat onontkoombaar acht, heeft me nadien al meermalen door langdurige depressies heen gesleept het kan namelijk altijd nog. Te weten dat er een uitweg is maakt donkere periodes aanzienlijk draaglijker.
WAT IK SINDSDIEN (en daardoor) heb geleerd is dit het helpt immens om te weten dat je doodsdrang serieus wordt genomen en niet onbespreekbaar is of terzijde wordt geschoven. Sterker du moment dat iemand daadwerkelijk weet hoe eventueel een einde aan zijn leven te maken, wordt het relatief makkelijker om onder ogen te zien wat hem dan nog wél aan het leven bindt.
Voor wat betreft informatie die op websites - sinds jaar en dag ook op de mijne - te vinden is en de angst dat die mensen net dat duwtje geeft wat ze zoeken het is nimmer bewezen (hoe graag sommige wetenschappers dat ook zouden willen) dat het voorhanden zijn van adequate informatie tot meer zelfmoorden leidt. Er lijkt eerder sprake van een verschuiving in gekozen methodes mensen die toch al dood wilden kozen een minder pijnlijke of effectiever methode.
Ik overleefde mijn poging, serieus als hij was. Mensen die zelfmoord overleven, zijn vaak later blij dat ze er niet in geslaagd zijn, beweren onderzoekers regelmatig. Echter, zulk onderzoek is niet alleen uit de aard der zaak bevooroordeeld - de doden spreken niet, en zij die opgelucht zijn dat hun poging is gelukt komen per definitie niet in de statistieken voor - ook is het evident dat zij die overtuigd dood wilden, hardere methodes kiezen dan degenen die vooral een signaal willen geven, die willen zeggen dat ze het niet meer aan kunnen, maar wellicht, ergens, in een hoekje van hun geest, niet écht dood willen.
Met andere woorden: de overlevingskans onder de mensen die zich hebben toegelegd op hun dood is kleiner, terwijl die van degenen die in een opwelling of uit ernstige, doch onvoorbereide drang een poging doen, klein is. En ingewikkelder nog had ik toen het loodje gelegd, dan had ik later überhaupt geen spijt kunnen hebben. Ik was dan immers nu dood.
De grootste vergissing van iedereen die zich verzet tegen het verspreiden van informatie over zelfmoord (en over hoe dat vooral niet te doen), is dat ze denken dat potentiële zelfmoordenaars zo labiel zijn dat ze alles aangrijpen. Deden ze dat inderdaad, dan reed er geen trein meer op tijd en waren alle treinmachinisten overspannen.
Aantal reacties: 11
Geachte Karin Spaink,
enige tijd geleden vond ik op uw website via een link een engelstalig stuk met een uitputtende opsomming van methoden om jezelf van het leven te beroven. Ik kan dit nu niet meer vinden. Heeft u enig idee of deze informatie nog voorhanden is en zo ja waar? Alvast vriendelijk dank voor uw reactie, met vriendelije groet, J.R. van ‘t Hag
Beste JR, mijn site heeft zojuist een complete reorganisate ondergaan, en nog niet alle stukken van weleer zijn terug te vinden. Ik maak ze gaandeweg weer beschikbaar, maar dat kan even duren,
Of ik de Methods File terug zet: ik weet het niet. Ik ben het gezeur erover een beetje beu, en als het nu een goed en degelijk stuk was zou ik dat graag voor lief nemen, maar de Methods File is op veel punten onduidelijk of onnauwjkeurig. In de tussentijd kan ik u aanraden http://en.wikipedia.org/wiki/Suicide te raadplegen, waar veel zinnigs over methoden staat.
Websites, forum etc. Het maakt niet uit, als je een einde wilt maken aan je leven vind je de weg die nodig is.
In een diepe depressie heb ik alle dozen die ik in huis zat opgegeten nadat ik me het leplaserus had gezopen, waardoor ik al omviel van de slaap. Ik ben in slaap gevallen en daarna zag de wereld wit, zo wit had ik het nog nooit gezien. Pas later hoorde ik dat de vogeltjes zongen en toen iemand zo slim was mijn bril te geven besefte is dat het mislukt was. Ik ben nooit blij geweest “gered” te zijn. Wel is het een opluchting dat ik nu serieus genomen word als deze gedachten opkomen.
Het is geen hekel hebben aan het leven, de methode is niet van belang.
Niet voor mij in ieder geval.
Aanbevolen is een anti braakmiddel te nemen, al 3 dagen van te voren mee beginnen, dan moet je ook nog eens 10 gram depronal erbij nemen, kan je lekker slapen.
Doe het zelf Karin.
Hm. De methode trein heb ik twee keer overleefd. Bang voor de rommel en vooral het geluid van zo’n kreng dicht bij je. Methode auto tegen boom komt regelmatig in mijn hoofd voorbij maar dat is zo mogelijk nog rommeliger en met de auto’s van tegenwoordig is de slaagkans laag.
Gelukkig komen de gedachten en de methodes nog maar zelden in mijn hoofd. Maar het gevoel zit er wel. Een duiveltje dat als het weer eens ondraaglijk moeilijk is me zegt dat ik het dan ook niet moet dragen maar er beter maar een eind aan kan maken. De belangrijkste rem zijn mijn kids, ze hebben me (nog) nodig. Een andere rem is dat ik eigenlijk juist zo graag leef. De dag na de zwarte gedachten dag krijg ik plannen zo heb ik gemerkt. Wil ik weer van alles. Daar houdt ik me dan maar aan vast. Niet wat ik hoopte een tijdje terug, maar het duiveltje laat zich af en toe toch even zien.
Nadat ik gescheiden was en mijn baan verloor was ik zo de weg kwijt dat ik tegen de verkeerde man op liep. Deze mishandelde mij geestelijk en lichamelijk. Ik was totaal uitgeput. Toen werd ik op een morgen wakker….. voelde me raar, wat ik nooit deed, ik nam 2 glazen drank en raakte in een roes. Ik wilde slapen, zoveel slapen en heb toen mijn kalmeringsmiddelen gepakt en ingenomen. Heb nog een smsje gestuurd en ben gaan liggen.
Ik voelde op een moment dat ik weggetrokken werd en raakte in paniek. Ik zag toen het beeld van mijn kinderen en wilde weer terug. Ik heb toen 112 gebeld en even later werd ik wakker in het ziekenhuis. Wat mij toen bezielde weet ik nu nog niet, maar het voelt aan als een roes waar je in mee getrokken werd.
Ik hoop dit dan ook nooit meer mee te maken.
Wat had ik in godsnaam mijn kinderen aangedaan!
ik snap niet dat jullie dat doen!!! zelfmoord, wat doen jullie andere mensen aan die om je geven! stelletje mongoolen, en wij maar betalen voor de intensive care, dacht het niet
ik snap niet
Ik snap het wel dat mensen zelfmoord plegen. Totaal. Spijtig dat er zo’n negatief gedoe is rond zelfmoord. Waarom niet kiezen voor je einde? Of wil vadertje staat eerst nog wat geld van je innen??
Proberen ze je daarom in leven te houden met inversteringen in zelfmoordsites als deze… dan kunnen we langer betalen…..
Uiteindelijk geeft men geen rode zak om je en beland je gewoon in de statistieken….
Eerst is er de vraag waarom je ambulance belt als je idee krijgt dat het niet lukt. Als het lukt ambulance te bellen, lukt het ook om iets hardere aanpak te gebruiken. Maar als je blij bent dat het niet gelukt is, dan goed dat je ambulance hebt gebeld. Je zegt ook dat mensen die niet echt dood willen, methode kiezen die niet 100% kans op slagen geeft. Oftewel, het is een soort (on)bewuste schreeuw om aandacht. Maar vlak voor een zelfmoord ben je altijd bang, hoe graag je ook dood wilt, want je weet nou eenmaal niet wat er na je dood gebeurt (voor de niet-gelovigen hier, zoals ikzelf), dus zijn er altijd zenuwen en wil je dus niet op laatste moment super panish gevoel krijgen (zoals een trein die op je af komt bijvoorbeeld). Vandaar dat het ook gewoon zijn dat je wel graag doodwilt, maar je wilt je actie niet supergruwelijk.
Verder wil ik even reageren op wat Niko zegt: ik geef je niet meteen de schuld, maar mensen die geen zelfmoordpoging hebben ervaren of met serieuze zelfmoordgedachten rondlopen, moeten geen uitspraken gaan roepen. Ze begrijpen het immers niet. Vooral uitspraken als ”denk aan degene die je achterlaat’. Dat maakt alleen maar erger, doordat je je dan schuldig gaat voelen ten opzichte van je familie en dus nog depressiever. Zo heeft een vriend van me, die het weet, ook gereageerd, dat werkt dus echt niet. Daardoor hou ik het nu gewoon voor me. en de opmerking ‘we betalen mee aan jullie intensive care’.. zo kan ik ook wel verzinnen, dat zelfmoordenaars meebetalen aan jullie AOW.
de gedachte van, als ik eenmaal dood bent, kan ik toch geen spijt meer hebben of schuldig voelen, is een enge gedachte, maar ze komen voor, dat weet ik. Hoewel sommige mensen energie putten uit het geloof, kan ik dat doen door juist er 100% van uit te gaan dat het hierna over is. Dan is het leven meeste waard, het is geen test en belangrijkste dat je dus echt ‘bang’ wordt en toch weer op laatste moment gaat twijfelen. En uitkomt op, dat het altenatief helemaal niets is. En hopen verder dat je ergens kunt denken aan iets waardoor het beter is dan helemaal niets. En negeer het feit dat je dat niet meer ‘bang’ kunt zijn als je het doet.
Echt heel verschrikkelijk lang geleden, ik was toen 26 jaar (nu 58), heb ik ook een - haast geslaagde - zelfmoordpoging gedaan. Ik had het redelijk effectief aangepakt, 200 Tegretol-tabletten die mijn moeder slikte tegen aangezichtspijn, en daarbij flink wat whiskey. Ik was helemaal niet bang toen, dat is eigenlijk wat ik me voornamelijk herinner, dat ik in een soort trance was toen ik die pillen zat te slikken, met steeds een slok whiskey naar binnen spoelde. Ik had er ook niet mee kunnen stoppen toen, handje pillen, slok. Handje pillen, slok. Dat ik nog leef, kwam omdat ik gevonden werd door mijn moeder. Weliswaar woonde ik allang niet meer thuis, maar om de een of andere reden was ik er toen wel, waarschijnlijk omdat ik heel erg depressief was toen en ze het waarschijnlijk veiliger vonden me dan maar even tijdelijk in huis te nemen, dat weet ik niet meer. De redenen waarom ik zo depressief was geraakt weet ik nog wel. In elk geval, mijn moeder was weg gegaan en zou die dag niet terug komen. Ik weet ook nog wel dat in de gemoedstoestand waarin ik toen verkeerde ik absoluut niet heb bedacht wat ik er anderen mee aandeed. Ik voelde me zo totaal niets waard, zo ongewenst, dat ik echt niet had kunnen geloven toen dat het iemand ook maar een fluit zou interesseren. Ik weet niet meer waarom mijn moeder veel eerder thuis kwam dan gepland, ze vond me in elk geval tijdig en heeft direct een ambulance gebeld. Van die rit weet ik nog vaag dat de ambulancebroeder probeerde me wakker te houden, en het uitpompen van mijn maag kan ik me ook nog vaag herinneren. Daarna hebben ze me in bed gelegd, ben een keer wakker geworden en probeerde op te staan, wat absoluut niet lukte, ik was half verlamd en toen ik het toch probeerde ben ik met m’n hoofd op de rand van het nachtkastje gedreund terwijl m’n benen nog in bed lagen, ik weet nog dat ik met m’n hoofd naar beneden hing uit dat bed en dat er drup, drup, drup, bloed uit mijn wenkbrauw op de grond viel (er zit nog steeds een bobbel en littekentje). Daarna hebben ze me vastgebonden in bed en ik heb haast 2 dagen geslapen. Daarna kon ik nog steeds niet lopen, ik moest in een rolstoel gereden worden naar de psychiater die ze in dat ziekenhuis ook hadden. Ik kon ook nauwelijks praten, ook half verlamd. Ik weet nog goed wat de eerste vraag was die de psychiater stelde: “Besef je je wel wat je je ouders hebt aangedaan?”. Ik klapte toen volledig dicht. Heb niets meer gezegd, geen vraag beantwoord. Het duurde daarna nog 9 jaar voordat ik goede en effectieve hulp kreeg. En suicidaliteit, het is wat mij betreft iets uit een vorig leven, dat ik me nog vaag herinner maar niet meer een relatie heeft tot de overwegend gelukkige vrouw die ik al vele jaren ben. Maar hopelijk zijn er inmiddels psychiaters met iets meer inlevingsvermogen, die zo’n wat mij betreft misdadige vraag niet meer stellen aan iemand die zoiets uiteraard niet doet vanuit een opwelling van kom, wat gaan we vandaag eens doen? Zelfmoord plegen? Je bent diep wanhopig voordat je zo’n stap zet. Je ziet geen alternatieven meer. Terwijl die er vrijwel altijd wel zijn.
Schrijf een reactie