Michael Boston

Dat die kleine opsodemieter maar niet weg ging, beviel Michael maar niks. Hij was al niet vaak thuis – ja rond kattenetenstijd natuurlijk wel – maar nu gingen er geregeld twee of drie dagen voorbij eer ik hem weer zag. Op zeker moment ging ik me zorgen maken: hij was al bijna een week niet thuis geweest.

Hij wist vast aan eten te komen, dat was het punt niet. Hij heeft drie of vier jaar als zwerver geleefd en hij kan heel goed vuilniszakken openscheuren. En er zijn vast meer mensen die net als ik brokjes buiten zetten als ze vaak dezelfde kat in hun tuin zien rondhangen en dat niet de kat van de buren is. Maar buiten is het tegenwoordig koud en nat, en zwarte katten die ‘s nachts de weg overschieten worden makkelijk door een auto geraakt. Dat-ie ergens anders een pleeggezin voor zichzelf had geregeld leek me niet waarschijnlijk: Michael is niet schuw, maar hij is bepaald geen huis- of schootkat. Michael wil altijd naar buiten.

Eind vorige week – inmiddels waren we anderhalve week verder – kreeg ik een ingeving: had het asiel geen pagina’s met gevonden dieren? Ik bladerde de foto’s door. Verdomd. Nummer 25873: dat was ‘m! Die monkelende, verongelijkte blik was uit duizenden herkenbaar, net als die brede kop. Ik las de beschrijving:


Datum binnenkomst: 20 oktober. Europese korthaar, zwart, kater, geen chip. Gevonden met grijs/zwart vlooienbandje om aan het Kattenburgerhof, Amsterdam Centrum.

Het Kattenburgerhof, da’s één eiland verder, ja dat kon. Twintig oktober? Ik had Michael nadien nog gezien, dat wist ik zeker. Nu ja, bijna zeker. Een korthaar? Nah, niet echt. Michaels vacht heeft iets weg van een Pers: lange (en zachte) haren. Een vlooienbandje? Over zijn lijk. Knappe jongen die Michael een vlooienbandje weet om te krijgen. Als iemand hem in huis had genomen en hem dat kunstje had geflikt, had-ie dat bandje zonder pardon eraf gewerkt – wat best kan als je een stierenkattennek hebt. Dat kón Michael dus niet wezen.

In het weekend bekeek ik de asielfoto – hij staat bovenaan dit stukje – nog een paar keer. Zou het niet toch…? Ik bleef dubben en besloot maandag naar het asiel te gaan. Stel je dat het ‘m wél was? En zo niet, dan was die zeurende vraag in elk geval beantwoord.

Maandagmiddag toog ik met een mand naar het asiel. Omdat ik het bewuste diernummer niet had opgeschreven, liep ik met een mevrouw van het asiel speurend van de ene kattenbewaarplaats naar de andere. Kleine kamertjes, met aan weerszijden twee rijen hokken; sommmige katten liepen los in de kamer, andere zaten in hun hok weggedoken. Jonge katjes, oude katten, nieuwsgierige diertjes, doodsbange diertjes. Allemaal dakloos, allemaal in het asiel, wachtend op een beter onderkomen. Mijn hart brak en ik beloofde de mauwende katten plechtig dat de volgende keer dat er bij mij thuis kattengebrek heerste, ik een van hun toekomstige lotgenoten zou komen ophalen.

Inmiddels had ik op mijn mobieltje de bewuste pagina van de asielwebsite gevonden en kon ik een nummer opgeven. We gingen naar C2. En verdomd: in een kooi op de bovenste rij zat Michael. Ik drukte mijn neus tegen de tralies en zei onthutst z’n naam. Michael blies naar me. Ja logisch. Die zat godbetere al tweeëneenhalve week opgesloten in een kooi van 70 bij 40 centimeter; Michael, mijn buitenkat bij uitstek, Michael, die zich al van armen om hem heen wil bevrijden… Och arme kat. Waarom had ik in hemelsnaam niet eerder aan het asiel gedacht?

Er kwamen een paar verzorgers bij ons staan, verheugd dat een van hun zwervers was geïdentificeerd. ‘Het is een schatje,’ zei een van hen. ‘Ja schuw, maar als je hem iets lekkers geeft mag je altijd even knuffelen.’ ‘Ik ben dol op ‘m,’ zei een ander, ‘die fantastische brede kop! En sterk als een beer.’ Ze vertelden dat het asiel inmiddels al op zoek was gegaan naar een nieuw huis voor hem: katten die langer dan twee weken in het asiel zitten, worden in het adoptieprogramma geplaatst. Ik hoorde ze een andere kat bij de naam aanspreken. ‘Hoe hebben jullie Michael genoemd?’ vroeg ik. Hij bleek Boston te zijn gedoopt. Een passende naam: stoer & stevig. Een naam die past bij zijn korte, gedrongen postuur. Michael. Michael Boston.

Fluks naar beneden, naar de balie, om de papieren in orde te maken en uit te zoeken wat er was gebeurd. Michael bleek te zijn gevangen door mensen van de SAZ, de Stichting Amsterdamse Zwerfdieren. Die zetten geregeld kooien uit; de zwerfkatten die ze vangen, worden gesteriliseerd en weer losgelaten; huiskatten worden naar de eigenaar teruggebracht. Met Michael – ongesterliseerd, ongechipt, maar goed verzorgd – hadden ze zich kennelijk geen raad geweten. Dus was-ie bij het asiel afgeleverd. En ja, dat vlooienbandje had-ie van de SAZ gekregen.

Michael bleek een fikse rekening te hebben opgebouwd: hij was tijdens zijn gevangenschap gesteriliseerd, gechipt, ingeënt, op kattenaids onderzocht (dat schijnt hier in de buurt nogal te heersen onder de zwervers), had een wormenkuur gekregen en had bijna drie weken kost en logies gehad. Een slimme medewerker bedacht dat ik hem beter als nieuwe kat kon adopteren: dan kostte hij maar 85 euro. Ik betaalde losgeld, kreeg een stapeltje papieren en nam Michael mee naar huis.

***

Thuisgekomen gaf Michael eerst Japie – die hier was en nieuwsgierig kwam aanlopen – een hengst, en daarna Max. ‘Goed zo,’ dacht ik, ‘hij bijt eindelijk van zich af in plaats van verongelijkt weg te rennen.’ Hij kreeg eten, inspecteerde het huis en wou naar buiten. Hoewel ik hem liever nog even had binnengehouden, opdat-ie kon bekomen van alle verwikkelingen, vond Michael dat-ie zulks absoluut beter buiten kon doen en ging aan het kattenluikje klauwen. Dat had ik dicht gedaan, met iets zwaars ervoor, maar Michael bleef klauwen. Dat-ie na bijna drie weken opsluiting in een kleine kooi vooral snakte naar de buitenwereld was logisch, dus ik liet hem gaan. Biddend dat-ie weer terug zou komen.

Om twee uur ‘s nachts kwam-ie weer thuis en ging op bed liggen. Toen ik een half uurtje later ook naar bed wou – met Max in mijn kielzog – bleef Michael op bed liggen, ook al ging Max zitten zieken: hem aantikken met haar poot, doen of ze bovenop hem wou springen, in zijn staart bijten en meer van zulke ongein. Michael rolde zich tegen mijn zij aan en ik legde een arm om hem hen, Max trok zich uiteindelijk terug tussen mijn knieën. Het werd een onrustige nacht: Michael droomde veel en moest daar steeds bj mauwen, en Max kon zich niet altijd inhouden. Maar het was de allereerste nacht ooit dat we alledrie bij elkaar sliepen.


Aantal reacties: 12

  1. Janny ≡ 13 Nov 2010 ≡ 10:05

    Lief, mooi en ontroerend verhaal. Heel goed dat je hem bent gaan halen. Ik ben -tig keer vergeefs naar het asyl geweest om mijn twee verloren katten Maxi en Sipke (in verschillende perioden) te zoeken.
    Hele goede instellingen. Nu zijn Cynthia en Layla gechipt. Die chips hebben we nog niet hoeven gebruiken. Tot nu toe komen ze wel terug, soms na langdurige nachtelijke zoekacties van onze kant met veel geroep en verleiden. De laatste keer dat Cynthis zoek was, bleek ze onder de vloer te zijn gekropen bij het opnemen van de watermeter en de tussentijdse zoektocht naar een zaklantaarntje.
    We hoorden haar roepen, maar konden haar pas vinden nadat ik die ingeving kreeg van te kijken onder de vloer.

    Soms hoor ik in mijn hoofd de definitief verdwenen katten Sipke en Maxi nog naar me roepen. Ik hoop niet dat ik ooit in een vergeten hoekje een droog kattenlijk vind ergens en dat ik toen acht en twaalf jaar geleden beter mijn best had moeten doen zet zoeken.

  2. Janny ≡ 13 Nov 2010 ≡ 10:07

    Lief, mooi en ontroerend verhaal. Heel goed dat je hem bent gaan halen. Ik ben -tig keer vergeefs naar het asiel geweest om mijn twee verloren katten Maxi en Sipke (in verschillende perioden) te zoeken.
    Hele goede instellingen. Nu zijn Cynthia en Layla gechipt. Die chips hebben we nog niet hoeven gebruiken. Tot nu toe komen ze wel terug, soms na langdurige nachtelijke zoekacties van onze kant met veel geroep en verleiden. De laatste keer dat Cynthia zoek was, bleek ze onder de vloer te zijn gekropen bij het opnemen van de watermeter en de tussentijdse zoektocht naar een zaklantaarntje.
    We hoorden haar roepen, maar konden haar pas vinden nadat ik die ingeving kreeg van te kijken onder de vloer.

    Soms hoor ik in mijn hoofd de definitief verdwenen katten Sipke en Maxi nog naar me roepen. Ik hoop niet dat ik ooit in een vergeten hoekje een droog kattenlijk vind ergens en dat ik toen acht en twaalf jaar geleden beter mijn best had moeten doen met zoeken.

  3. Janny ≡ 13 Nov 2010 ≡ 10:09

    Sorry eentje met typefouten gooi maar weg die “foute”! Hoe is het met de “blues”! Kattenleed kan er flink inklappen ook, maar de noodzaak tot actie kan ook “helpen” uit de “blues”!

  4. Elmo ≡ 13 Nov 2010 ≡ 12:44

    Wens jullie vanavond nog z’n warme en veilige nacht met zijn allen. Trusten !

  5. edwin posse ≡ 13 Nov 2010 ≡ 17:23

    ja wel storend dat ze de kat gestiriliseerd hebben? zou ik wel jammer vinden…maar helaas dat is standaard procedure….

  6. HenK ≡ 13 Nov 2010 ≡ 18:07

    Mooi!
    ‘k Was toe aan een verhaal met een goede afloop en dat vind ik dit in alle opzichten.
    Jammer voor Max, maar ik denk dat zij haar slaapplaats voortaan, in ieder geval voorlopig, zal moeten delen met Michael Boston.

  7. Marion ≡ 13 Nov 2010 ≡ 21:43

    @Edwin: ik begrijp dat jij je beschikbaar houdt voor alle kittens die door ongecastreerde katten worden verwekt?

  8. JPaul ≡ 13 Nov 2010 ≡ 23:23

    hem aantikken met haar ppot, doen of ze bovenop-typo

    de kattegestapo (lees: mensen) behoort zich daarmede niet te bemoeiallen: de te blijven respecteren hiërarchie is andersom!
    @Marion – da’s Darwin zijn schuld

  9. Johan ≡ 14 Nov 2010 ≡ 02:01

    Misschien dat hij na het castreren wel wat huislijker wordt. Je wilt zowiezo een ongecastreerde kater in bepaalde periodes liever niet binnen hebben tenzij je neus echt helemaal niet meer functioneert…

  10. Lucía ≡ 14 Nov 2010 ≡ 05:06

    Glad that he’s back… and that you found him.
    Give him a… kiss for me, will you? :)

  11. Agnes ≡ 14 Nov 2010 ≡ 18:36

    Wat een avonturen heeft Michael Boston meegemaakt. Heeft z’n viriliteit verloren en een stoere naam erbij gekregen.

    Zou hij wat huiselijker worden nu? In ieder geval in de nacht ;-)

    Gelukkig heb je je niet laten afleiden door het vlooienbandje.

  12. Spaink ≡ 15 Nov 2010 ≡ 05:28

    Michael is nog steeds veel op stap, maar hij is gelukkig weer wat vaker hier dan voor zijn gevangenschap. Dat de tochtdeur tussen de keuken en de rest van het huis tegenwoordig open is – Max is inmiddels groot genoeg om naar buiten te mogen wanneer ze wil – helpt vast ook: Michael ervoer die deur als een poging om hem buiten te sluiten, vrees ik.

Schrijf een reactie

E-mail adressen worden niet getoond noch aan derden doorgegeven.
Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *