Max & mes

Max is nu zeven maanden oud. Dat betekent dat ze gesteriliseerd moest worden: katjes kunnen al jong zwanger worden. En hoewel zo’n nest kleintjes hartverscheurend schattig is, zijn er al zoveel dakloze katjes op de wereld… Daarnaast: hier in de buurt zijn nogal wat ongesneden katers, waaronder – om maar eens iemand te noemen – Michael. Nu zou ik het prettig vinden als die twee elkaar wat vriendelijker zouden bejegenen, maar jong kroost en co-ouderschap heeft bij katten weinig invloed op de onderlinge omgang, en dus ging Max deze week onder het mes.

Toen Kim was gesteriliseerd en ik haar van de dierenarts ophaalde, schrok ik me rot. Een groot deel van haar rechterflank was kaalgeschoren en dat zag er akelig uit. Plus dat ze nog half dizzy was toen ik haar meekreeg. Eenmaal thuis wou ze alles terdege verkennen – ‘Ze deden daar zúlke rare dingen met me… Ben ik nu weer veilig? Heus? Is alles hier nog vertrouwd terrein? Echt waar?’ – maar de naweeën van de narcose maakte dat ze om de haverklap omviel. Ik heb indertijd geloof ik wel een half uur achter haar aan gekropen en haar voor vallen behoed; pas na een uitgebreide inspectie van ons huis had ze rust, en viel toen in een lange slaap. Daarna was ze vlot weer de oude en na twee weken zag je al haast niks meer van die kaalgeschoren flank.

Met Max ging het anders. ‘t Is een stoere kat maar dit hakte er onverwacht in.

Ik vond het naar haar weg te brengen. Ja allicht is het voor haar bestwil en voor de goede zaak, maar dat kan ik haar niet uitleggen. Het enige dat zij weet is dat ik haar in een kooi stop en haar plompverloren in een vreemde omgeving achterlaat, en later: dat ze wakker wordt met pijn in haar buik en dat ik nergens te bekennen ben. Dat voelt als verraad.

Toen ik haar mocht ophalen, werd ze met kooi en al op de balie gezet. Ze kwam meteen, enigszins daas, naar voren om aan mijn gezicht te ruiken en ik geloof dat we alletwee even opgelucht waren om elkaar weer te zien. Toen we eenmaal thuis waren, inspecteerde ik de schade. Max had een beschaafd kleine, kaalgeschoren rechthoek op haar buik, en in het midden daarvan zat een sneetje van nog geen twee centimeter. (Kim had indertijd een jaap die minstens drie maal zo lang was.) En eigenlijk oogde de schade heel vertederend: het velletje van haar blote buikje heeft allerlei kleuren. Haar huid is wit waar haar vacht wit is en bruin of grijs waar haar vacht gekleurd is. Zo onder, zo boven, kennelijk :)

Max was flink van slag. Ze verkende het huis wat, maar ze was slap. Ze waggelde een beetje en ze verkeek zich steeds op haar kracht: plekken waar ze normaal met gemak bovenop springt bleken plots te hoog, zodat ze misgrijpend op de grond duvelde. De rest van de dag hebben we voornamelijk samen in de slaapkamer doorgebracht: ik op bed, zij op of naast me of in mijn armen; maar ze kroop ook geregeld onder het bed, op de vloer. Langere tijd onder het bed zitten heeft ze niet eerder gedaan. Misschien had ze lichte koorts en was de linoleumvloer fijn verkoelend; of wellicht voelde ze zich belazerd en wou ze zich daarom verstoppen. ‘s Avonds at ze weliswaar wat maar daarna moest ze flink overgeven. Waarschijnlijk een effect van de narcose, daar was ik al voor gewaarschuwd. En hoe beroerd ze zich ook voelde: ze wou steeds naar buiten en mauwde klaaglijk bij de keukendeur. Ik beloofde haar dat ze morgen echt heus werkelijk waar naar buiten mocht, maar dat ze nu ziekjes was en dus beter binnen kon blijven.

Onderwijl moest alles worden gewassen. Haar buik natuurlijk, want die voelde raar, maar ook: haar voorpoten, haar achterpoten, haar flanken, haar billen, haar rug, haar borst, haar heupen, haar hals, haar staart, haar kop. Alles rook immers naar onbekend en naar een akelige ervaring, en die lucht moest weg.

Woensdagmiddag was het zonnig. Al had ze ook die ochtend overgegeven, ik liet haar gaan, ze wou zo graag. Eenmaal buiten deed ze niet veel meer dan wat op een stoel zitten. Niksniet ritsrats door de tuin rennen. Toen ze een aanvaring met japie had en hem even achterna zat, waarna hij een boom in rende, deed ze een flauwe poging en kwam niet verder dan twee voorpoten in de boom en twee achterpoten ferm op de grond. Max, klimkat bij uitstek, durfde de exercitie niet aan.

Ze moest ook die dag een paar keer overgeven. en veel trek in eten had ze niet. Normaal schrokt ze alles snel naar binnen, maar nu had ze na twee friemeltjes kaas genoeg en van de twee eetlepels blikvoer die ze ‘s avonds krijgt, at ze nog geen theelepel. Ook droogvoer wou ze niet en ze dronk haast niks. Ze bleef lusteloos: niks ravotten in het huis, speeltjes konden haar niet bekoren. En terwijl ze gewoonlijk in mijn buurt blijft, lag ze nu onder bed of op bed terwijl ik in de woonkamer zat. Donderdag spuugde ze opnieuw een paar keer, ditmaal gal: groen slijmerig vocht. Ik streelde haar terwijl ze kotste en nam me voor dat als ze vrijdag nog steeds in de lorem was, we toch maar weer naar de dierenarts zouden gaan.

Vanavond was ik weg: een concert van Einstürzende Neubauten – een van mijn favoriete bands – in de Melkweg. (ik heb serieus overwogen om maar thuis te blijven.) Toen ik na twaalven thuiskwam leek Max iets opgekikkerd te zijn, en ze was blij me weer te zien. Na veel over-en-weerse begroetingen, gespin en geaai haalde ik een glas wijn voor mezelf en kroop achter de computer. Tien minuten later hoorde ik het kattenluikje klapperen: iemand maakt een entree. Japie komt steeds vaker hier dus ik stond op om hem te begroeten. Tot mijn verbazing was het Max: die was kennelijk stiekem de keuken binnengeglipt toen ik wijn haalde, en was daarna door het kattenluikje naar buiten gegaan. De allereerste keer dat ze ‘s avonds buitenshuis was! Aan haar dikke staart te zien vond ze buiten zonder licht maar niks. (Wat ik op mijn beurt juist weer wel prettig vond. Plus dat ik opgelucht was dat ze ook in het donker de weg naar huis kennelijk weet te vinden.)

Maar bovenal: daarna wou ze eten, en ze at het warempel allemaal nog op ook. Max is geloof ik weer aan de beterende hand. Gelukkig maar, want ik was bezorgder dan ik wel wilde toegeven.


Aantal reacties: 12

  1. Elmo ≡ 15 Oct 2010 ≡ 09:57

    lieve, schattige, arme, dappere, stoere en flinke Max. gedeelde smart is halve smart. en moet jij blij zijn met zo’n wereldbaasje als Karin.

  2. JPaul ≡ 15 Oct 2010 ≡ 20:30

    onBEsneden? Maxx geen affaire mogen met een goi? Niet kosjer? (of halal, for that matter?)

  3. Spaink ≡ 16 Oct 2010 ≡ 00:44

    JPaul: fixed, en dank :)

  4. CiNNeR ≡ 16 Oct 2010 ≡ 01:14

    Volgens mij is dat vaker, dat baasjes onderhand bezorgder zijn en het moeilijker vinden dan het huisdier in kwestie. Gelukkig is ze weer aan het opknappen!

  5. Spaink ≡ 16 Oct 2010 ≡ 04:27

    Dat van die overbezorgde baasjes klopt wel, dat geef ik grif toe. Maar Max is niet eerder zo landerig geweest, en geen trek hebben is haar volkomen vreemd: ze wil altijd wel eten. En twee dagen later gifgroen gal uitkotsen vond ik ook niet erg geruststellend… Ze is nog steeds minder ondernemend dan gewoonlijk, maar ze trekt steeds meer bij.

    Wat ik lastig vind aan een ziek dier is dat je niks kan vragen of uitleggen. ‘Ga maar slapen moppie, dan trekt het wel bij,’ of: ‘Als het nou érg zeer doet moet je me dat zeggen, hoor!’ De enige oplossing is veel opletten en goed kijken. En als zo’n diertje dan mauwt van ellende en vervolgens weer kotst, raak ik bezorgd – ook al houd ik mezelf voor dat het met een dag of twee, drie vast over is.

  6. CiNNeR ≡ 17 Oct 2010 ≡ 23:54

    Ik zou net zo ongerust geweest zijn hoor. Zeker als het diertje hoort op te knappen en dan juist zieker wordt. Inderdaad kunnen ze je zo weinig makkelijk vertellen wat er aan de hand is. En wij kunnen wel uitleggen wat er gebeurd is maar dat helpt ook al zo weinig.

    Anders de dierenarts bellen en alles voorleggen, kan nooit kwaad.

  7. Thian ≡ 18 Oct 2010 ≡ 22:04

    Vondt het ook altijd erg akelig hoor,
    ze er achter laten,
    terwijl ze je zo vertrouwen

    gelukkig dat ze weer aan de beterende hand is,
    ziek beestjes zijn zo hulpeloos

    liefs thian

  8. Spaink ≡ 19 Oct 2010 ≡ 03:25

    Max is weer kwiek als altijd, maar rondom dat litteken zit een fikse bobbel. Het zal vast geen otsteking zijn, dan was ze denkelijk hangeriger, maar ik denk dat ik morgen toch even de dierenarts bel…

  9. Spaink ≡ 20 Oct 2010 ≡ 03:58

    Inmiddels heeft Max een fikse uitstulping rondom het litteken, een bobbel ter grootte van een stuiter. De dierenarts vertrouwt het ook niet helemaal. Als ‘t donderdag nog groter is geworden melden Max en ik ons daar weer. Max zelf is intussen tierig als tevoor en vindt dat ik me ont-zet-tend aanstel.

  10. Justme ≡ 20 Oct 2010 ≡ 16:00

    Tuurlijk vind Max dat jij je aanstelt, die heeft echt geen zijn om weer naar de dierenarts te gaan. Hoe is het afgelopen? Geef Max maar een knuffel van mij!

  11. Suzan ≡ 20 Oct 2010 ≡ 22:01

    Fijn dat Max weer krachtig is. Wel goed om de wond te controleren en eventueel littekensweefsel (dat kunnen soms die bobbels zijn)

  12. Margreet ≡ 21 Oct 2010 ≡ 10:15

    Dat van die overbezorgdheid herken ik wel, ik ben onderhand vaker naar de spoedkliniek geweest dan naar de reguliere dierenarts. Ik kan echt niet tot maandag wachten. Katten schijnen overigens maar slecht zonder voedsel te kunnen, dus fijn dat Max weer aan het eten is!

Trackbacks & Pingbacks 1

  1. From Karin Spaink, kattenblerghster on 15 Oct 2010 at 11:16

    […] Max & mes. Wat is dat toch met dat gekattenblergh? Ach, dat is heel simpel: Soms heeft de logger geen […]

Schrijf een reactie

E-mail adressen worden niet getoond noch aan derden doorgegeven.
Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *