De top van de ijsberg spuit

ZO’N ANDERHALF JAAR GELEDEN citeerde iemand in een stukje op de achterpagina van NRC Handelsblad uit allerlei pornografische boeken die uitgeverij het Artistiek Bureau tussen 1879 en 1900 uitgaf. De schrijver betoonde zich licht geamuseerd door het type beschrijving dat hij in die lectuur had aangetroffen: men scheen indertijd te geloven dat vrouwen zaad hadden en dat zij dat ejaculeerden bij het klaarkomen. Hij citeerde de ene frase na de andere uit obscure boekjes (“Haar sap spoot tevoorschijn”, “‘Ha! Nu, vriendlief!’ schreeuwde zij. ‘Ik loos al zaadvocht!’”), en las in die opeenstapeling van passages een symbolisch eerbetoon aan het vrouwelijk orgasme. Schattig vond hij het, en licht naïef.

Hij had deels ongelijk. Een van de beter bewaarde geheimen is dat vrouwen daadwerkelijk kunnen ejaculeren. Nee, er zit geen zaad in dat vocht en nee, het komt niet uit de pendant van de eikel, de klit, dus ja, die term ‘ejaculatie’ is wat eigenaardig in dit verband – maar spuiten en sprietsen kunnen we. En hoe. Sommigen vertellen van keurige boogjes of kleine straaltjes, anderen spreken van klaterende lozingen. Niet alleen de kracht, ook de hoeveelheid verschilt: van zo’n tien cc tot een half glas. Zelf heb ik de laatste jaren regelmatig mijn knieën en kuiten nat gespoten (en leg daarom tegenwoordig skai tussen lakens en matras).

Zelden heb ik er iets over gelezen. Soms, wanneer ik expliciet navraag doe, hoor ik iets van vrienden en vriendinnen. Die anekdotes hebben een vast stramien: bij sterke vaginale stimulatie ontstaat soms een pulserende vochtafscheiding die zich met kracht een weg naar buiten baant. Hoewel de bedpartners van de dames in kwestie vaak denken dat de vloeistof in kwestie urine is – en ze de spuitende dame daarom op soms barse toon uit bed en naar de wc bevelen – voelt het zonder meer anders dan als een urinelozing: er was kort ervoor geen druk op de blaas, noch voelt de blaas na afloop leeg of ontspannen. De ontlading zit elders: lager, pal onder het schaambeen.

Veel minnaars zijn ervan overtuigd dat deze krachtige afscheiding urine is, en betonen zich gegeneerd. Anderen reageren minder geschrokken of bevooroordeeld. Een jaar geleden had ik in De Kring een lief gesprek met een van Neerlands beste tekenaars die me aanschoot naar aanleiding van een stukje van mij over de kwestie, dat zijn vriendin gelezen had. Zij ook, ja… En hij vertelde hoe ontroerd hij altijd was als ze sprietste. Dat hij dit nooit eerder had meegemaakt dan bij haar. Hij beschreef hoe anders het vocht aanvoelde: licht plakkerig, dikker, stugger ook dan het vocht dat aanvankelijk vrijkwam wanneer ze opgewonden raakte; en bovenal bejubelde hij de smaak ervan. Zoetig. Rijk. Royaal. De nectar van de liefde achtte hij het, en hij was er lyrisch over: voor hem was het een geschenk, een gift uit de vrouwenhemel, een intiem cadeau dat alleen zij, zijn lief, hem kon bereiden.

De hoofdpersoon in Nanne Teppers roman De vaders van de gedachte (1998) is hoofdzakelijk verrast (maar ja, alles met betrekking tot seks komt hem op dat moment nog als wonderlijk voor); zijn Esther geneert zich licht en bereidt zich voor op het klassieke misverstand. Want dit gebeurt er als zij masturbeert: “Geritsel van ledematen. Ik zag haar hand tussen haar benen. Een vinger die trillend leek te drukken, vlak boven de opening. Haar dijen sloten zich en ze bolde haar buik. Met holle rug, woordloos zingend, begon ze nogmaals te schokken, langer dan eerder. Haar vrije hand lag op haar gloeiende borst. Haar knieën trok ze op. Stof plakte aan haar benen en billen. Plots drupte er vocht langs haar hand. Ze wierp haar benen uiteen en straaltjes sprietsten onder haar vingers vandaan. Haar lichaam versteende en haar plas bleef maar lopen. Ik greep mijn geslacht en hoorde haar grommen toen mijn zaad langs mijn vingers droop. Lang lagen we stil. (…) ‘Vond je het vies?’ vroeg Esther. (…) ‘Soms,’ fluisterde ze in mijn hals, ‘komt dat ook allemaal als ik alleen ben, in bed bedoel ik, en dan denkt mijn moeder dat ik in bed heb geplast terwijl ik sliep, maar het is geen plas. Ik doe het [masturberen] nu nog alleen buiten, want ik kan het niet ophouden. Gek he?’” (p. 79-80)

*

IN 1982 PUBLICEERDEN drie wetenschappers een rebels boek over de vrouwelijke geslachtsorganen. Nieuwsgierig geworden door anekdotes als bovenstaande hadden Ladas, Whipple en Perry een serie oude handboeken en anatomische atlassen doorgespit, biologisch onderzoek verricht en een enquête uitgevoerd onder een paar duizend vrouwen. Op grond daarvan kwamen ze tot twee herontdekkingen. Het was nieuws dat voor sommige wetenschappers een aardverschuiving teweeg bracht, dat voor veel gegrijns en gemeesmuil in de populaire media zorgde en dat nog jarenlang voer vormde voor allerhande vrouwentijdschriften. Maar wat Ladas, Whipple en Perry meedeelden was voor veel vrouwen niets dan de bevestiging van iets dat ze allang uit eigen ervaring wisten: het vaginaal orgasme bestaat inderdaad; en: vrouwen kunnen spuiten.

Wat het illustere drietal, deze koene ridders van de kut, hadden herontdekt was de G-plek. Of, om het preciezer te zeggen: de Gräfenberg-plek, vernoemd naar de Duitse gynaecoloog Ernest Gräfenberg die hem voor het eerst beschreef in een artikel dat hij in 1950 in een wetenschappelijk tijdschrift publiceerde. Deze G-plek bevindt zich vlak achter de ingang van de vagina, onder het schaambeen en de plasbuis, en bestaat uit zwellichamen die opmerkelijk veel gelijkenis vertonen met de zwellichamen die zich in de penis bevinden.

Je kunt de plek met je vinger voelen: hij zit vlak boven de ingang van de vaginagang; de structuur voelt iets stugger aan dan het omringende weefsel en eronder iets harder, en is grofweg zo groot als een amandel. Wanneer het weefsel van de G-plek niet gezwollen is, lijkt het oppervlak ervan enigszins geribbeld, als een glad-vochtige walnoot. Indien de plek met vinger, hand, penis of dildo wordt gestimuleerd kan dat tot een vaginaal orgasme leiden, en soms tot ejaculatie. (Veel Engelssprekende vrouwen hebben het liever over squirting, en Nederlandstalige vrouwen verkiezen doorgaans de term sproeien of sprietsen.)

Dat deze ‘lozing’ niet uit urine bestaat, zoals veel mensen enigszins gegeneerd geloven, toonde het wetenschappelijk trio aan door proefpersonen een middeltje te laten slikken dat urine kleurt: het geëjaculeerde vocht bleef transparant terwijl de vlak daarna uitgeplaste urine blauw bleek. Maar veel autoriteiten in de seksuologie bestrijden deze claim nog steeds: ze houden vol dat dit spuitende vocht wel urine moet zijn (ook al is de daarvoor zo typerende ammonia-achtige geur volstrekt afwezig), of zelfs, zoals Johnson en Masters beweren, “in de vagina achtergebleven badwater” (maar ik heb al in geen jaren een bad genomen, en spuit er desalniettemin lustig op los).

Gräfenberg beargumenteerde indertijd al dat dit vocht een andere oorsprong moest hebben en wees naar de G-plek als bron. Hij verwierp tevens socio-biologische verklaringen als zou een en ander hoofdzakelijk ter vergemakkelijking van de coïtus dienen met het argument dat “de overvloedige afscheiding die zich bij dit orgasme voordoet geen nut heeft als smeermiddel; anders zou die zich voordoen aan het begin van de copulatie, en niet op de top van het orgasme.” Een belangrijker argument nog is dat de zwelling van de klit tijdens opwinding ervoor zorgt dat de urethra gesloten raakt (net zoals bij mannen), onder meer om het binnendringen van bacteriën te voorkomen. Plassen wanneer je opgewonden bent is uitermate lastig, zo niet schier onmogelijk.

*

ANDERHALF JAAR GELEDEN vond deze kwestie van plek & vlek bevestiging uit een nieuwe bron. Helen O’Connor, een Australische urologe, ontleedde de geslachtsorganen van een aantal overleden vrouwen en gebruikte daarbij 3-D fotografie. Ze was de eerste wetenschapper die heel nauwgezet anatomisch onderzoek aan de vagina verrichtte. Blijkens de gegevens die ze al doende verzamelde, is de klit aanzienlijk groter dan wetenschappers eerder vermoedden, en bevindt een groot deel van het orgaan zich onderhuids. Intern bestaat de clitoris volgens O’Connor uit een piramidevormige massa zwellichamen, waarvan de G-plek een integraal onderdeel is.

De New Scientist publiceerde een artikel over haar bevindingen: “De hele clitoris is ongeveer zo groot als het eerste duimkootje. Er zijn twee vleugels van elk negen centimeter lang, die achterwaarts het lichaam in buigen. Tussen die vleugels, aan weerszijden van de vaginale holte, bevinden zich twee bolvormige weefsels.” Het zichtbare deel van de klier die zowel burgers als wetenschappers gewoonlijk verslijten voor de hele klit is derhalve, en ik citeer opnieuw de New Scientist, “slechts de top van de ijsberg”.

O’Connor verzet zich tegen de klassieke gedachte dat de clitoris, in tegenstelling tot de penis, volstrekt gescheiden zou zijn van de urethra. Volgens haar anatomisch onderzoek omgeeft het klitweefsel de plasbuis aan drie zijden, terwijl de vaginawand de vierde zijde vormt. Over vrouwelijke ejaculatie – het bestaan ervan, de oorsprong, de samenstelling van het vocht – heeft O’Connor zich niet gebogen. Er is nog geen uitspraak ex cathedra.

Sommige mensen – waaronder voornoemde Nederlandse tekenaar – zou graag een wetenschappelijk onderzoek zien naar de samenstelling van het vrouwelijk ejaculaat. Deels uit nieuwsgierigheid, deels omdat ze simpelweg hard bewijs willen hebben om degenen die menen dat het slechts om urine gaat, mee om de oren te slaan. Ik lever met plezier een glaasje in, mocht het ooit zover komen.

*

MAAR AL ZOU DIT VOCHT via de plasbuis naar buiten komen – ik acht dat zelfs heel aannemelijk – so what? Het mannelijk ejaculaat, zaad and all, komt immers ook uit de urethra en niemand die op grond daarvan zeurt en roept dat het ‘dus’ urine moet zijn. Eenieder die het vocht ooit gevoeld en geproefd heeft, weet dat dit niet waar kan zijn.

En nee, vreselijk wijd verbreid is het fenomeen van vrouwelijke ejaculatie niet: naar schatting van degenen die het verschijnsel niet op voorhand als onzin afdoen, hebben slechts tien tot veertig procent van alle vrouwen het wel eens ondervonden. Maar zoals gezegd, schaamte maakt regelmatig dat men zich vervolgens inhoudt of het überhaupt nooit zover heeft laat komen.

Toen ik Ladas, Whipple en Perrys boek indertijd las, ging ik naarstig op zoek naar mijn eigen G-plek. Zuiver uit wetenschappelijke nieuwsgierigheid, uiteraard. Als rationalist geloof ik namelijk in de macht der kennis, en ja, ook ik wilde daar gaan waar wetenschappers grenzen verlegden. Binnen een paar minuten bleek uit mijn privé-onderzoek dat de G-plek inderdaad bestond. Ooh, ja, jee, pff, oef! Een onmiskenbaar geval van senti, vidi, vini. Maar ejaculati kon ik niet aan het rijtje toevoegen.

Jarenlang stond ik er verder niet veel bij stil. Soms, vooral bij een buitengewoon heftige vrijage, voelde het alsof ik op een rand stond en er maar niet overheen kon: een curieuze spanning waarvoor ik geen uitweg of opening wist te vinden, waarvan ik niet wist welke kant hij op kon of moest of wilde. Alsof er ergens een spier los moest, zonder te weten welke. Totdat een lief – ook een tekenaar, trouwens, maar minder beroemd – op een goede avond met zijn volle hand mijn vagina binnen ging en hard tegen die magische plek klopte. Ineens dacht ik nergens meer over na en vielen alle reserves weg. Een scherp, bijna pijnlijk gevoel verzamelde zich onder mijn schaambot, onder mijn blaas, ergens voorin bovenin mijn vagina oh god G-plek ja daar! en brak ineens los. Ik kwam. Ik kreunde. Ik stroomde. Ejaculati!

Nog steeds weet ik de samenstelling van het goedje niet, maar eerlijk gezegd: zo strikt wetenschappelijk is mijn belangstelling sindsdien niet meer. Soms is het leven rijker, schaamtelozer en vooral natter dan de theorie.

Wat me wel mateloos intrigeert is dat vrouwelijke ejaculatie nog steeds zo’n goed bewaard geheim is, ook onder hen die beter zouden kunnen weten. Er zijn, zowel voor als na Ladas, Whipple en Perry, talloze boeken verschenen van slimme feministen die seksuele mythen hebben onderzocht, doorgeprikt en van tafel geveegd en waarin het vrouwelijk lichaam zonder al te veel vooroordelen wordt verkend. Hoewel plezier in penetratie in zulke boeken tegenwoordig gelukkig niet meer wordt afgedaan als een mannelijk prerogatief, sprietsen of sproeien noemt geen een ervan. Te druk met de theorie, vrees ik, om na te gaan welke kant die scherpe spanning op kan: panta rhei.

Aantal reacties: 9

  1. Lars ≡ 13 Nov 2008 ≡ 02:01

    Waar komt het ejaculaat eigenlijk vandaan?

  2. Richard ≡ 14 Apr 2009 ≡ 09:43

    Hallo,

    Ik vind dat u een een heel mooi stuk geschreven heeft!
    Mijn vrouw en ik zijn nu 5 jaar getrouwd. De sex is opzich heel goed, maar praten erover is nog wel een probleem! Ik ben op deze site terrecht gekomen, puur uit nieuwschierigheid en om er meer te weten over te komen hoe ik (eventueel) mijn vrouw een spuitend orgasme kan bezorgen! Ik zou dat heel opwindend vinden als ik dat een keer voor elkaar zou kunnen krijgen!
    Zij weet niet dat dit soort dingen door mijn hoofd spelen, en dat dit mij bezig houd! Praten over dit soort dingen vind ikzelf nogal een probleem! Puur schaamte denk ik.
    Heeft u misschien een goed advies om die taboe te doorboren?
    En, bij mannen is het normaal dat ze op een moment het klaarkomen niet meer kunnen tegenhouden! Is dat bij vrouwen ook zo? Of kunnen die het spuitend klaarkomen echt nog op het allerlaatste moment tegenhouden? Ik bedoel, Als ik de boel zo stimuleer als u bescheven heeft, en ze krijgt dat gevoel dat het gaat gebeuren, kan ze het spuiten tegenhouden en dan alleen een “normaal”orgasme krijgen?

    vriendelijke groeten,
    Richard

  3. Donata ≡ 27 May 2009 ≡ 15:12

    Bravo!!!!!

  4. K.Swart ≡ 04 Aug 2009 ≡ 17:45

    geachte mevr. Spaink,
    allereerst hoop ik dat het met uw gezondheid goed gaat ! gelezen uw bevindingen op sex gebied hoef ik niet zozeer te twijfen. Reeds heel lang was/ben ik verlefd op u. Uw openheid en oprechtheid uit uw geschriften bewonder ik in hoge mate.

    Mijn zwager is/waseen topgenacoloog. reeds lang geleden hebik met hem navraag gedaan naar spuitend klaarkomen van vrouwen en plompzakken.
    beide deedhij af als kroegpraatjes wrouwnw hebben geen ejaculerend vermogen het zijn net als onder deoksels zweetklieren die wel heftig kunnen zijn ! Bij zzer warm weer druppelt het ook wel eens onder mijnarmen het lijkt bijna op plassen maar het is geen ejaculeren.
    Voorts stelt hij dat er veel onderzoek naar is gedaan maar geen wetenchappelijkbewijs!Mijn oom zei vroeger als een eenvrouw spuitend klaar komt ben je met hermafrodiet bezig Als de clitoris groter is dan halve augurk met een travestiet ! graag uw commentaar met groet Klaas Swart

  5. M ≡ 28 Mar 2010 ≡ 13:14

    Hallo,

    Heerlijk om zo’n orgasme te hebben maar vraag me nog steeds af waar al dat vocht vandaan komt en is t slecht voor je gezondheid??? Kan er niks over vinden,ben wel bang dat je er van kan uitdrogen haha moet haast wel als je zoveel vocht spuit lijkt mij… Ben wel vermoeid de volgende dag x

  6. susie ≡ 27 May 2010 ≡ 19:52

    bedankt voor dit artikel
    ik ben 47 jaar en heb dit pas sinds kort ervaren!
    Zat er wel altijd dicht tegenaan maar iets hield me tegen.
    ik kan uit mijn ervaring vertellen dat het spuitend klaarkomen vooral te maken heeft met vertrouwen,…vooral in je partner,.. frappant is dat hij in ons bijna 25 jarig huwelijk sinds kort pas echt zijn gevoelens met mij kan delen, wat tot het verbluffende resultaat heeft geleid dat ik sindsdien kan ejaculeren,… ik wil deze ervaring nooit meer missen….. maar toch dacht ik dat ik gek was in eerste instantie,… blijkt nu na wat zoeken dus niet zo te zijn,… bedankt voor deze verheldering

  7. Gerda Post ≡ 03 Aug 2010 ≡ 18:41

    Hallo,
    Ik was op zoek naar een site die ging over sprietsen, omdat ik er nooit over hoor in mijn omgeving en ik dacht dat ik de enige was en heb met veel interesse dit bovenstaande zitten lezen.
    Ik behoor tot een van de gelukkige die vrouwen die veel en vaak spriets!
    Maar alleen bij mijn lief! Ik snap wel dat er niet zo vaak over gesproken wordt, alles heeft te maken met schaamtegevoel. Ik bof, ik mag en kan mij laten gaan zonder dat iemand dat raar of nog erger vies vindt!
    Wilde ik even kwijt.
    Liever niet met mijn echte naam, noem mij maar Aagje

  8. roeland ≡ 19 Jan 2012 ≡ 20:55

    lekker zoeken om de term “amrita”

  9. Danny ≡ 17 Mar 2012 ≡ 22:19

    Bedankt voor dit informatieve stuk, wilde eigenlijk alleen maar weten waarom vrouwen soms “sproeien” en of het dan urine was of niet. Ik vermoede al dat het geen urine kon zijn ^_^ PS @M het kan niet slecht zijn voor je gezondheid, en je droogt er ook niet van uit, anders zou het geen doodgewone lichaamsfunctie zijn, ik ben geen expert >_> maar dat lijkt mij het meest logish :)

Trackbacks & Pingbacks 1

  1. From Verse Wetenschap - » Ik weet even geen nette kop… on 28 May 2009 at 14:35

    [...] dader is waarschijnlijk de vrouwelijke prostaat. Dat wist Karin Spaink nog niet toen ze in 2000 een persoonlijk gekleurd verhaal over deze kwestie schreef, maar het verbaast haar vast ook [...]

Schrijf een reactie

E-mail adressen worden niet getoond noch aan derden doorgegeven.
Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *

Hou me per e-mail op de hoogte van nieuwe reacties op dit artikel.
      (U kunt zich hier abonneren zonder zelf te hoeven reageren.)