Je beschrijft en filmt ‘t erg goed, wat leuk is dat. Japie is precies, als 2 druppels water de mijne, net zo mooi glanzend. Het bijzondere contactspel dat 2 katten uitvoeren, is altijd kostelijk. Mensen nemen ‘t vaak over. De mijne was nog heel klein, toen hij al onder het minimale uiterst lage kleine gaatje doorkroop, dat het hekje van mijn balkon met dat van de buurvrouw afsloot. Daar woonde Downey, een hele mooie, achtenswaardige, hoog verheven en verwaande Perzische salonkater. Niet alleen liep de mijne daar straal en stijf en staalhard langsheen, zonder zelfs maar te kijen en in gestrekte draf, hij at ook ogenblikkelijk linea recta alle brokjes in het etensbakje van Downey op. Rats, weg, bakje leeg. Downey niets meer. Dat was nog niet het ergste, hij trok daarna met een prinsheerlijk genietend gezicht alle beha’tjes, onderbroekjes en hemdjes, washandjes en handdoeken van het droogrekje van de buurvrouw op het balkon naar beneden en naar de grond af. Hij maakte er ‘n wilde puinhoop van, het hele rekje zwaaide iedere dag tomeloos heen en weer. Met enorm oorlogslawaai kwam ik aanstampen. Ik ben meteen naar de buurvrouw gestormd, en gezegd duizend en duizend en duizend maal excuus, ik zal al de doorgangen meteen blokkeren en afmaken, zodat hij dit niet meer kan doen. Een hoogst betreurenswaardig incident. Sorry. Neem me niet kwalijk. Ik vind dit heel erg. De buurvrouw lachte minzaampjes, vond dat ‘t wel meeviel, en wierp me ‘n veelbetekenend kushandje achterna. Ik verzorg haar appartement, als zij weg en op vakantie is. Dagelijks minzaam en geringschattend aangestaard door haar Downey. Mijn eigen katertje neem ik dan ook wel even mee, en dan mogen beide heren even heerlijk stoeien en knoeien onder toezicht, en er op vreemd grondgebied een heerlijke geweldige puinhoop van maken in al haar kamers, alles vliegt naar beneden terwijl ik de plantjes watergeef. Daarna gaat met een knalharde klap in de handen ieder weer razendsnel naar zijn eigen hol, en wordt overal in de hele wereld door mijzelf met straffe hand en grote onverbiddelijkheid de orde en rechtschapenheid in de algehele loop der dingen hersteld. Van chaos wordt, zo in de eeuwigheid, altijd orde, rust en regelmaat. Het mooiste dat er is, en niets mooier dan dat.
Leef, het leven met de kleine Max.
Maar je schrijft het erg goed.
Een groet.
]]>