Midzomernacht films
de Volkskrant, 21 juni 1997
[De Volkskrant vroeg mij om voor hun zaterdagse rubriek la&quo;Rangen en
standen» een lijstje te maken met mijn tien favoriete filmscènes
met, of over, liefde.]
't Is vandaag midzomernacht: bij uitstek de dag der liefde. Ik vrees dat
ik een ongeneeslijke romanticus ben, zij het een met sterke horrorneigingen.
En omdat seks en lust voortgebracht worden door liefde (in het omgekeerde -
liefde die voortspruit uit geilheid - geloof ik niet) sluit ik mijn lijstje
met een paar seksscènes en -films.
Dat Bowie van een andere planeet komt weet zijn aardse vriendin niet. Als
hij haar uitlegt dat hij naar 'huis' moet, trekt ze zijn liefde voor haar in
twijfel en schopt een scène. Bowie besluit er niet langer omheen te
draaien: hij trekt zich terug in de badkamer en verwijdert daar zijn vermomming.
Wanneer hij weer tevoorschijn komt en zich aan Mary-Lou toont zoals hij is,
zonder opsmuk - egaal gele ogen met zwarte spleet-irissen, zonder nagels, zonder
haar, met een vet-glanzende vochtige huid - deinst Mary-Lou voor hem weg en
krijt ze het uit van schrik. Bowie loopt langs haar heen en gaat op bed liggen.
En dan komt het: Mary-Lou vermant zich, ze houdt immers van hem en wat maakt het
dan nog uit wie of wat hij is, en ze gaat voorzichtig naast hem liggen: met
trillende vingers raakt ze hem aan. Imposant. Want de geliefde is altijd heel
erg een ander, en in zulk een naaktheid aangeraakt worden, is het kostbaarste
dat er is. (Dat Mary-Lou later alsnog wegrent, zij haar vergeven. Ze deed haar
best en een mens kan niet altijd dapper zijn.)
2. David Cronenberg: Dead Ringers (1988)
Beverly en Elliot, een tweeling die, ook al hebben ze twee losse lichamen,
alleen maar als siamees kan worden gekarakteriseerd, storten zich langzaam
in het verderf. Wanneer Beverly zich uiteindelijk los wil maken van Elliot,
denkt hij in z'n drugsdelirium dat hij hen operatief moet scheiden. Elliot
is het ogenblikkelijk met hem eens en geeft zich verheugd aan zijn broer
over voor de ingreep. Ze zijn alletwee ontroerd en bang: "Scheiding kan
een angstaanjagend iets zijn," constateren ze met tranen in hun ogen.
Het is overstelpend intiem zoals ze elkaar daarbij aankijken, en het getuigt
van weerloos makend vertrouwen. Beverly opent Elliots buik; Elliot overleeft
de operatie niet. Maar ja, als hij hem niet zo vertrouwd had was de liefde
dood geweest, en dat is erger.
Een suburban sprookje. Edward is een Frankensteinkindje wiens uitvinder
sterft voordat Edward handen heeft gekregen, zodat hij het met een collectie
scharen en messen moet doen. Edward daalt af naar het dorpje aan de voet van
het kasteel en vat daar een geheime liefde op voor Kim. Gaandeweg snapt Kim
dat die jongen met zijn punk-outfit en dat vogelnestkapsel lief en zacht is,
ondanks zijn vervaarlijke uiterlijk. Eén keer slechts raakt Edward
haar aan: met zijn omgevallen bestekla betast hij heel schroomvallig haar
gezicht, en ze zijn beiden éventjes niet bang dat iemand zich aan de
liefde zal bezeren.
Jack Lemmon is een weinig overtuigende vrouw, maar Osgood valt niettemin
als een blok voor 'Daphne'. Als Osgood Daphne ten huwelijk vraagt, stribbelt
ze tegen: "Ik kan geen kinderen krijgen!" Dat geeft niets, vindt
Osgood, hij houdt immers van haar. Dan werpt Daphne haar laatste troef in de
strijd: "Ik ben een man!" "Well, nobody's perfect,"
antwoord Osgood, in het geheel niet van z'n stuk gebracht. Zo vergevingsgezind
en vastberaden kan de liefde zijn.
Johnny Depp denkt dat hij Don Juan is en zijn psychiater Marlon Brando,
inmiddels uitgedijd tot een massieve vleesberg en vastgelopen in dagelijkse
sleur, raakt geïnspireerd door deze jongen die doelbewust verkiest in
illusies en in de liefde te geloven. Brando's huwelijk krijgt er een flinke
oppepper van, zodat Brando op 't eind van de film met echtgenote Faye Dunaway
op het strand danst. En verdomd, Brando oogt niet alleen verliefd, maar,
ondanks zijn vele kilo's, zelfs lichtvoetig.
De krijgsgevangene Bowie en de Japanse officier Sakamoto draaien eindeloos
om elkaar heen, gefascineerd door elkaar maar gescheiden door een oorlog en
een cultuur. Wanneer Sakamoto Bowie tergt, wordt de laatste niet zoals verwacht
woedend, maar pakt hij Sakamoto's hoofd tussen beide handen beet en geeft hem
voor het aangezicht van diens troepen een lange, diepe zoen. Het is een
verlossend moment, maar Bowie moet het later bezuren.
7. Paul Schrader: Cat People (1982)
Als Nastassja Kinski eindelijk heeft ontdekt dat ze van de panters afstamt
en na elk seksueel contact roofdier moet wezen totdat ze gedood heeft, is ze
radeloos: ze vreest dat haar aanstaande minnaar hun liefde met de dood moet
bekopen. Zodat ze hem vraagt haar vast te binden opdat hij zich tijdig uit de
voeten kan maken. Maar mooier is de scène waarin ze, nog onwetend, in
de dierentuin om de kooien van de panters drentelt. Ze proeft zielsverwantschap,
ze verlangt maar kan nog niet duiden. (Eén van mijn geheime wensen is
om naast een jaguar te mogen slapen - hij verdoofd, dat wel - en die poten om
me heen te voelen; misschien verklaart dat mijn fascinatie voor deze film. Ik
zou het vriendje willen zijn en Kinski als panter willen hebben.)
8. Slava Tsukerman: Liquid Sky (1983)
Een bizarre cultfilm waarin Anne Carlisle zowel de mannelijke als de
vrouwelijke hoofdrol speelt. Een buitenaards schip onttrekt een chemische
stof aan de hersenen van mensen op het moment dat die klaarkomen; dat proces
veroorzaakt hun dood. Anne (v) is frigide en dus veilig; het schip volgt
haar tijdens haar seksuele escapades. Anne (v) wordt op zeker moment genomen
door een mevrouw, gespeeld door Paula E. Sheppard. En dan bedoel ik ook
nemen: zelden heb ik zo'n heftige fricatrice gezien.
9. Tony Scott: The Hunger (1983)
Catharine Deneuve speelt met Susan Sarandon als een kat met haar prooi.
(Kunst, als je een vampier bent.) Wanneer Sarandon drank op haar witte
t-shirt heeft gemorst, gooit Deneuve haar een schoon exemplaar toe en werpt
zich languissant in een stoel, de benen op tafel, om de verkleding gade te
slaan. Sarandon draait zich kuis om teneinde van shirt te wisselen, ziet
zichzelf in de spiegel en heft dan in een kort gebaar haar kin: ze is niet
bang, besluit ze. Ze wil wel. De bedscène erna is godlof niet stereotiep
zoet gefilmd, zoals lesbische scènes vaak overkomt. Daar zorgt dat
bloed wel voor.
De betere lesboporno. Een damesstel onderzoekt alles en behoudt het goede:
van telefoonseks en voyeurisme tot het bestellen ener dames-escort (een
prachtige butch). En alles uitsluitend met safe sex. Als Postbus 51 zo
voorlichting gaf, werd ik op slag een voorbeeldig burger.
Copyright Karin Spaink.
Deze tekst wordt uitsluitend
voor persoonlijk gebruik aangeboden.
|