Statistiek

Comments Posted By emma

Displaying 61 To 64 Of 64 Comments

Zelfmoord gaat niet op recept I

Een afscheidsbrief schrijven is zeker nodig!! De zus van een kennis van mij heeft zelfmoord gepleegd zonder afscheidsbrief te schrijven, en zij blijft boos en vol schuldgevoelens. Ikzelf heb ca. sinds mijn 13de (ben nu 46) al zelfmoordgedachten. Maar pas de laatste 10 jaar sukkel ik van de ene zware depressie in de andere…geraak er ook soms uit, voor eventjes. maar het leven lacht me niet toe…al 10 jaar niet meer. Heb geen hoop meer. Tijdens die 10 jaar maak ik voortdurend de balans op…wel/niet. Heb al jaren geleden allerlei praktische zaken ‘beschreven’ en regelingen getroffen, alsook een plan opgesteld.Maar de afscheidsbrief bleef ik maar uitstellen. Heb 2 weken geleden die afscheidsbrief geschreven…dat maakt je uiteraard emotioneel. Het verbaasde me hoe vlot ik die brief nu kon schrijven. Ik geef hierin niet veel uitleg rond het ‘waarom’: tenslotte zal iedereen ondertussen wel weten waarom ik het doe. Ik tracht vooral schuldgevoelens of zelfs schaamtegevoelens te vermijden. Het schrijven van een afscheidsbrief is,naar mijn gevoel, toch wel eeen heel belangrijke stap…een echte aanzet naar… Blijft nu wel nog: de methode. Ik had 2 methodes voor ogen, maar die blijken niet 100% waterdicht. En … het moet lukken…geen poging, geen mislukking. Dank voor de mensen die hier verwezen naar het boek van WOZZ (maar is momenteel wel uitverkocht, tis wachten op de tweede druk…hoeveel ongeluk kan je hebben als potentieel zelfmoordenaar?!?)
Ondertussen heb ik wel een psychologe gevonden, waarmee ik openlijk kan praten over mijn zelfmoordgedachten en -plannen: met de belofte dat ik niet zal opgenomen worden. Dat is goed! Het maakt me iets rustiger en er zit weer wat ‘tijds-rek’ op de uitvoering van mijn plan: tijd om naar een betere methode te zoeken dus/ niet om ‘beter’ te worden: die hoop heb ik opgegeven) Maar met het schrijven van die afscheidsbrief heb ik een serieuse kaap overschreden: dat voel ik.

» Posted By emma On March 30, 2009 @ 23:59

In bovenstaand bericht bedoelde ik je oom (i.p.v.je vader).

» Posted By emma On March 19, 2009 @ 01:44

Joan,

Blij dat je terug bent, en hopelijk geen afscheidsgroet.
Hulp zoeken doe ik, nog steeds…altijd opnieuw. Maar echte hulp vind ik blijkbaar niet (ook al 5 psychiaters, een opname, en diverse psychologen ‘versleten’)). Nooit spreken ze uit dat ik ‘onbehandelbaar’ ben, maar na een tijdje voel je toch dat dit wel zo is. Toch bedankt voor je positieve steun. Ik probeer het wel nog een tijdje (denk ik)
Ik woon in België en daar kan je onmogelijk over je allerdiepste wens om dood te zijn spreken met je hulpverlener. Als men er in ambulante begeleiding gaat is het zelfs aan te raden om dit zeker niet te doen (gevaar voor opname). En door mijn opname van 3 maanden ( 4 jaar geleden ongeveer) ben ik mijn leuke job kwijt geraakt. Ik had een eerder leiding-gevende functie, maar daar hebben ze me mooi aan de kant gezet (te weinig draagkracht). Niettegenstaande ik 17 jaar meer dan voldoende draagkracht en stabiliteit had bewezen. Soms heb ik het gevoel dat, sinds ik professionele hulp heb gezocht, het alleen maar van kwaad naar erger gaat.
En er zijn heel gruwelijke moeilijke periodes hoor (vb.momenteel) en dan is de doodswens zéér intens. En dan hoop ik maar dat ik niet zoals je vader aan mijn einde moet komen, maar dat het op een zachtere manier kan. Oké: in feite wil ik geen zelfmoord plegen, misschien wil ik gewoon euthanasie. Is dat laf?? Waarschijnlijk wel, maar het zou wél een heel mooie oplossing zijn…voor mij en voor mijn familie. Maar dit is onbespreekbaar…dus blijf ik maar ‘over’-leven in plaats van leven.
Heel veel groeten

» Posted By emma On March 19, 2009 @ 01:23

goe gezegd, Janiek. Ik denk dat er hier enkele zijn die zomaar zeggen dat ze van de site weg gaan om te horen te krijgen “neen, please…blijf!” Van aandacht trekken gesproken! Mag maar hopen dat anderen voor wie deze site de enige plaats is waar ze open en ongedwongen over hun zelfmoorgedachten, -wensen, -plannen kunnen praten niét wegblijven. Denk hierbij vooral aan Karel. Volgens mij ben jij een super-gevoelige, toffe gast..ondanks je “worsteling” met het leven. En wees gerust, wie al zo vele jaren strijd levert met al die gevoelens is zeker géén egoist. Zelfs niet en zeker niet wanneer de balans toch ooit zou overslaan naar… Voel me erg verbonden met jou. Ons verhaal is erg gelijklopend…en we blijven maar vechten. Het doet goed om te weten dat er ergens op de wereld een lotgenoot is. Ik vind deze niet in mijn omgeving…daarom ga ik me volledig isoleren. Iedereen in mijn omgeving ‘lijkt’ zo gelukkig…gezinnetje, mooi huis, kinderen… Ik weet dat het ook maar dikwijls ‘uiterlijke schijn’ is, maar toch… Leuk voor jou dat je er nog met je familie kunt over praten. Dit lukt bij mij al lang niet meer…vinden me egoïstisch, flauwe kul en aandacht-trekkerij. Dus:maar de schijn ophouden, en in je hart sterven…
Wat mij betreft moet echt NIEMAND hier van deze site verdwijnen, want elke inbreng is waardevol. Volg alles al heel lang, en heeft me al dikwijls geholpen.

» Posted By emma On March 17, 2009 @ 19:11

 Page 3 of 3  «  1  2  3 
«« Back To Stats Page