Statistiek

Comments Posted By Thian

Displaying 781 To 810 Of 831 Comments

Zelfmoord II

@ 236
Lieve CiNNeR, Darella

Ik begrijp dat het voor jou mischien onbegrijpelijk zal zijn.

Het is echt heel erg moeilijk hoor om de medicijnen af te geven, ook in het crisiscentrum, kon het straks absoluut niet denk nu wat realistiser maar weet nog niet of ik het kan. Is heel tegenstrijdig, voelt ook of het niet mag. Heb er daar een keer een uur over gedaan en ze wachten (als je daar toch bent) wel tot je het zelf geeft, ze kunnen je dan ook niet alleen laten, hij merkte hoeveel moeite het koste ik had daarna alleen maar de neiging het terug te pakken, hij heeft het weg gebracht omdat ik er alleen maar naar bleef kijken zolang het bij hem op tafel lag en mijn aandacht niet bij het gesprek te houden was. heb aleen maar in mijn hoofd het is van mij geef terug.
Heb daarna ook eerder een “kater” als dat ik trots ben, later weet ik dat het goed was, was wel erg trots dat ik een poos geleden het gesprek was aangegaan met de apotheek zodat ik daar niet op meer op mijn donder zou krijgen als ik medicijnen inlever (Kreeg daarvoor gewoon bij afgeven, hebben geen brievenbus, te horen wat dat allemaal niet koste en zonde was, niet meer te gebruiken etc.)

En nu krijg ik volgende week weer een lading extra zolang ze (denk nu 4 weken na) het door de arts stop gezette medicatie (heb de fax gezien) blijven geven. Heb het sindsdien iedere keer aan gegeven.
Lukt me nu echt niet meer zelf, vorige keer al nauwelijks.

Maar denk/ weet wel dat er een oplossing moet komen. Dat ga ik morgen ook echt proberen.

Degene die ik kan vragen medicijnen mee te nemen is zelf regelmatig suisidaal en zal ze ws zelf houden en er blij mee zijn, ben wel tolerant maar niet zo tolerant, iemand anders weet ik niet.

Ondanks dat overal in de computer en de papieren staat dat ze me zo min mogelijk mee moeten geven, dat ik verzamel etc gaat het telkens mis, krijg ik ladingen, gek he.

liefs Thian

» Posted By Thian On August 05, 2009 @ 01:48

Lieve Emma, Tartarus, Ans,

Ongelovelijk lief jullie woorden.

Ik heb geen glas of ander breekbaar servies meer, kapot gegooit tijdens na gesprekken eerste behandelaar en thuiszorg later. Heb alleen plastic breekt minder snel.

Touw en de trein zijn voor mij geen optie, alhoewel ik soms niet meer weet waarom niet en ik tot alles in staat ben. En daar ben ik zelf zo op tegen. Maar begrijp de boodschap dat er andere mogelijkheden zijn en komen. Alleen dit is nu voor de hand in huis kant en klaar.

En dat geeft zoveel verwarring en chaos, heb gewoon weg zitten janken. Raar he vlieg van het ene uiterste naar het andere. Denk ik nu wel meer grond onder mijn voeten heb als een aantal uur geleden.

Ben er mee eens dat het niet zo binnen handbereik kan blijven, niet nu en niet later. Weet alleen even geen oplossing.

Heb zostraks gedacht ik bel het crisiscentrum , maar was bang voor de consequenties, aangezien ik het niet kan afgeven en bang waqs dat ze mensen langs (nouja langs) op me af zouden sturen.

Het enige wat ik nu kan verzinnen is wakker blijven,
morgen hulp vragen, dit kan ik niet alleen en wordt heel moeilijk want dan moet ik alles inleveren, anders is het niet uit te leggen. Bij het DAC is het enige dat ik durf denk ik, daar heb ik om 14.00 uur een afspraak.
Maar het is er absoluut niet voor.

De apotheek heeft laatst al toegegeven dat ze zoveel fouten bij me maken, hebben jullie dit soort rare fouten ook? Laats gaf ze me een hele pot dat heb ik toen geweigert aan te pakken toen schrok ze, het was goed dat ik het zelf had gezegd, zei ze anders had ik er gewoon mee buiten gestaan. Heb gewoon weg plaatsvervangende schaamte + de ellende het weer te moeten aan kaarten. Als ik het niet doe wat dan?

Kan altijd het crisiscentrum nog bellen.
Probeer lichtpuntjes voor ogen te houden.

Liefs Thian.

» Posted By Thian On August 05, 2009 @ 00:41

@ 227
Omdat het wel lijkt of het zo moet zijn, en omdat met deze hoeveelheid die voldoende het me niet lukt om gewoon door te gaan met de medicijnen in te nemen die ik nodig heb een een heel klein beetje te functioneren, dan heb ik nl niet meer de hoeveelheid om er een eind aan te kunnen maken.

Dat is ook de reden waarom ik kleine hoeveelheden krijg dan lukt het me beter om minder te sparen en ook in te leveren.
Dit lukt me gewoon weg niet, trekt me ernaar toe, ik verllies controle of ik naar mezelf kijk in plaats van zelf handel. Bovendien doe ik vanalles in mijn slaap zonder het te weten (zelfs de afwas) , daarom heb ik zelf gevraagd om een regeling te treffen met de apothaak.

» Posted By Thian On August 04, 2009 @ 23:19

Zit helemaal te trillen , ben bang, heb net de zak met medicijnen open gemaakt die ik vanmiddag gehaald heb. Door een fout van de apotheek heb ik gewoonweg genoeg om er nu ommiddelijk een eind aan te maken. Heb geen enkele reden om het niet te doen.

De medicijnen die veel te sterk en waarop ik paradoxaal reageerde hebben ze niet stop gezet maar gewoon door uit gezet, al een paar weken, heb het toen telkens in de apotheek gezien, vorige week hebben ze het uit de baxterverpakking geknipt. De week ervoor liet hij het zitten toen ik het gezegd had, moets het maar inleveren.
Er staat in de computer dat ik dat niet kan, medicijnen verzamel, krijg het niet voor niets per dag uitgezet en per week mee.

Heb er 70 en een half, 4 verschillende soorten sederende medicijnen en een evengroot aantal anti braak tabletten. (incl. deze voor week)Inleveren lukt niet en zo gaat het wel heel erg hard met verzamelen.

Het lukt me ook niet om nog een keer te gaan zeggen dat ze het niet hebben stop gezet. En er is niemand meer die me kan helpen ermee.

Konstant in mijn hoofd doen – niet doen- toch doen?

Probeer verstandig te blijven maar

» Posted By Thian On August 04, 2009 @ 22:39

@ 224
slaapmedicatie van het kruidvat is hooguit kruidentherapie, heb melatonine voor geschreven gehad waarvan 1 vergelijkbaar was met 500 tabletjes van de kruitvat. Ging ook daar dwars doorheen.
Krijg nu sterke slaapmedicatie, 2 trazolan en 1 zoplicon en ga daar nog dwars doorheen. Mijn idee is dat je minstens 60 mischien wel 100 tabletten nodig hebt liefs van alles door elkaar dat geeft sterkere reactie, grote dosis antibraak middel en alcohol zou moeten combineren en plastic zak en dan blijft het nog twijfelachtig.

Zie je ook wel leuke dingen aan mensen?

» Posted By Thian On August 04, 2009 @ 22:02

@ 213, @ 214

Weet je mijn doelen zijn heel klein, mijn wereldje ook, het simpel als het groter is gaat het niet goed met me en houdt ik het niet vol, kan niet tegen de prikkels, kan soms geen geluid, licht eigenlijk niets verdragen, het is dan zo druk in mijn hoofd dat er niets meer bij kan.

Mijn droom, een huisje (als ik geld zou hebben inderdaad zowel passieve als actieve zonne energie, zo goed mogelijk geissoleerd etc.) met een tuintje, ergens waar het heel rustig is, met een boomgaardje met een pony en een hangmat, allemaal verschillende vruchtenboompjes, honden en katten, geitjes (je denk toch niet dat ik ze op ga eten he.)
Een klein moestuintje en aardbeien, rabarber, bloemen en planten om me heen. Muziek maken, schilderen etc.
Een badkamer met een (lig) bad.

Feesten doen me denken aan opdringerige dronken mannen, hard llawaai, elkaar niet kunnen verstaan, maar gezellig met wat kennissen wat drinken en plezier maken op een eenvoudige manier, humor dat is wel fijn. Werken? ik kan het denk ik niet meer, liep heel erg op mijn tenen, ben nu kapot als ik een halfuurtje was heb gevouwen.

Bij mijn behandelaar heb ik het vereenvoudigd, mijn doel, heb gezegd dat het enige wat op dit moment mijn doelen zijn:
* een huisje met een tuintje en wat dieren in een rustige omgeving
* weer bezig gaan met muziek
* echt goed leren schilderen en een eigen stijl ontwikkelen.
* leren iets af te maken binnen een beppaalde tijd
* mischien wat dingetjes verkopen om materiaal te kunnen kopen
* In opdracht dingen kunnen maken
* Werken is waarschijnlijk niet haalbaar, maar mischien vrijwilligers werk met dieren in de toekomst.

Daarvan heeft ze gezegd dat ze denkt me erbij te kunnen helpen dit hiermee, en dat het heel goed doelen te hebben. Heb toen ook duidelijk gemaakt dat ik verder niet veel hoef dat ik de gewone dingen op zou willen pakken. Zo lijkt het heel eenvoudig maar dat is het niet hoor, ik neem nog altijd mezelf en mijn bagage mee.
Dat is wat ik het meest zou willen ontvluchten denk ik.

Thian

» Posted By Thian On August 04, 2009 @ 15:46

Hoi Ans,

Vervelend op je werk, knap dat je het zelf weer gaat oppakken.
heb zelf ook even op die site gekeken, maar kan daar niet terecht ws, staat niet bij de aandoeningen die ze behandelen en zoeken levert niets op, lijkt me wel een goed idee internet therapie.

Het is de bedoeling dat ik mee ga poetsen met de poetsmiep, moeilijk hoor he om zo’n meisje gewoon af te kappen, als iemand zelf grof is gaat het nog wel. Maar ik moet wel anders zit er straks geen grens meer aan en het is erg confronterend over familie enzo,

Ze moest de vorige keer de map meenemen waarin ze moest raporteren omdat die van de psychiatrische thuiszorg is, die wilden het terug hebben. Bang dat ik een klacht zou indienen hadd ik gezegd, heb het al lang gekopieerd heb het op papier maar het is nu veel te lang. Even moet verzamelen en inkorten.

Mischien neemt ze een nieuwe map mee vindt het wel prettig als ze moet schrijven wat ze heeft gedaan, is er enige controle, ze was ook echt veel te laat 2 x (20 minuten) omdat ze het niet kon vinden en kwam lopen, kwam de 3e keer niet. Moeilijk hoor om er iets van te zeggen. krijg nog wel te horen wat ze wel en niet kan maken.

Hoop dat dat internettherapei echt iets voor je is,
Groetjes en sterkte Thian

» Posted By Thian On August 04, 2009 @ 00:51

@ 182, @183 @186

Lieve Henk en Janus,
Vindt de humor in jullie schrijven naar elkaar onbeschrijvelijk leuk.

Henk, wat ik schreef over dat het je moeder en jou was aangedaan haalde ik uit de manier waarop je schreef. Begrijp hoe moeilijk dat moet zijn.

Mooie tekst kom alleen niet uit de 1 na laatse regel.

Kleine dingen zijn belangrijk he, daarop kom je de dag door, en de katjes, mijn katjes zijn daarbij zo belangrijk zoveel kleine dingetjes..
Alleen sjakie (de grote) niet, weegt 8 kilo en ploft bijna met bodem en al uit de reismand, was ie al hoor in het asiel, de eerste 2 weken heb ik bij hem onder de bank gelegen om hem aan te halen, omdat hij niet onder uit durfde, als hij het toch waagde dan sprong het andere mostertje boven op hem. Dat monstertje is een koningklijk zwart/wit poesje dat zich graag laat aanhalen en ongelovelijk kieskeurig is, genaamd Little miss Queenie. Ze slaapt in het ooievaars nest alsof ze ligt te broeden, jat mijn knijpers, legt ‘snachts (speelgoed) muizen in mijn bed, gaat boven op me liggen als of ze me overwonnen heeft, soms plundert ze ook de hoek van de kleintjes en sleept met poppetjes die ik op wonderlijke plaatsen terug vindt.
Nu wassen ze elkaar soms en spelen samen. Heerlijke beesten he!

Ga echt op zoek naar een opvang hier thuis voor ze want hoe dan ook het zal voorlopig en met behandeling zeker af en toe erg heftig zijn.

Janus, Ik blijf altijd welkom in het crisiscentrum, ze zijn verplicht voor iedereen heir in de stad in nood klaar te staan. Het is er alleen erg druk (tv triggers, mensen die hun verhaal kwijt willen) en je moet voor je jezelf kunnen zorgen, als je het zelf aangegeeft gaan ze met je in gesprek, maar dat kamertje, de drukte en de reis er van en er naar. Weet niet of ik het wel eens geschreven heb maar het ligt midden tussen de nachtclubs, letterlijk dat zijn de buren.

Het gaat teveel in mijn hoofd heen en weer om te kunnen beslissen wat ik wil, ben er mee eens dat er crisisopvang moet zijn, liefst op een rustige plek waar duidelijk leiding is, ik kan tekenen zonder dat er meteen gedacht wordt dat het over is en ik weg kan.
Mischien als er een oplossing voor de katje is, dan toch gesloten, nu zit ik daar met het zelfde probleem als thuis, willen krassen en erger en dat mag niet, als ik het niet meer red wil ik naar huis en dat mag dan nl niet..

Ik ben niet volledig voor maar ook niet volledig tegen ergens roept een stem dat nooit, maar ergens is ook stem die zegt als dat wel werkt, wil het verstandelijk redeneren, en gehuil in mijn hoofd, geruzie. Weet zeker als ik een beslissing neem de hel los barst. Laat het maar even in het midden.

Denk niet dat ze (behandelaarster) voor zichzelf op veilig inzet, denk eerder dat ze het volledig onderschat heeft omdat ik vrij kalm oog en dan heel eentonig ga praten. Ze schrok echt, zei ook dat als ze wist dat ik er zo heftig op zou reageren (die keer daarvoor) ze het niet in het zorgplan had gezet, ze anders had gehandelt etc.

Heb gevraagd om zonodig medicatie, krijg ik niet omdat dat allemaal impulsgedrag krassen, zelfmoord kan bevorderen en dat wilde de arts niet.

Liefs voor jullie allebei, Thian

ga nu even poetsen want de poetsmiep komt morgen als ze niet afbelt. Ze is best jong en wil graag over de problemen met haar familie praten dat moet ik af zien te weren want dat kan ik weer niet hanteren en dan gebeurd er nog niets.

» Posted By Thian On August 03, 2009 @ 23:13

@ 191
Dit wou ik nog schrijven, heb iemand in het crissiscentrum compleet uitgevraagd over hoe of er zou gebeuren als ik aan gaf me niet meer aan afspraken te houden (had toen gesprekken met haar) Het is gewoonweg niet mogelijk dat jij je afspraken stopt om er een eind aan te maken ze je kunnen laten gaan, ze zijn gewoonweg strafbaar, de hele praktijk/ organisatie word binneste buiten gekeerd als je het werkelijk doet. Deuren gaan op slot als je weg probeert te gaan (ervaring, bleef daarbij besloten maar te blijven zonder dwang).
Er wordt een arts of psychiater bij gehaald die een IBS mag uitschrijven en je wordt in een taxi met gesloten deuren naar een instelling gebracht waar je je veters moet inleveren (dus het is beter schoenen zonder veters te dragen). Daar kunnen ze je over het algemeen maximaal 3 dagen vasthouden tot het ergste voorbij is anders volgen andere maatregelen via de rechter als je niet zelf met een opname of andere ondersteunende maatregelen instemd.
(is allemaal zo op te zoeken heb ik ook nog gedaan toen)

Begrijp dat je heel erg boos was dat hij dat niet verteld heeft van te voren, ik vindt wel dat er gewoon over gepraat moet kunnen worden maar begrijp ook weer dat hij in een lastig parket zit. Naar mijn idee kunnen ze beter, of moeten ze zelfs eerlijk zijn om te kunnen helpen.

Toen ik al die vragen stelde wilde ze weten hoe het me zou beinvloeden als ik het zou weten, het maakt voor mij geen verschil dan wel dat ik mischien toch wel eerder aan de bel trek voor het uit de hand loopt. Omdat ik geen mislukte pogingen wil. Praat eheel erg graag over manieren om zelfmoord te plegen, hebben ook erg gelachen maar ze had er veel moeite mee, ik heb gevraagd of ze zelf ondersteuning kreeg en heb toestemming gegeven informatie aan derder te geven als dat nodig was. Vondt niet dat ik het haar anders aan kon doen.
Toen het erg was de laatse keer zei die therapeute, je hangt je toch niet op met de kerstverlichting aan de lamp op, hebben we ook erg om gelachen, de lamp hangt niet stevig genoeg was mijn reactie, maar kwam nl niet onder het gesprek uit. Ze vroeg dan ronduit waar ik stond.

Op het moment dat ik er echt uitstap houdt ik me aan mijn afspraak te bellen, zorg wel dat ik niet vanuit huis bel, zodat ik tijd genoeg heb maar ze ook de gelegenheid kan geven echt met me te praten zonder dat ik dingen achter hoef te houden behalve mijn verblijfplaats.

Sorry lukt me niet om kort te schrijven.

» Posted By Thian On August 03, 2009 @ 22:06

@ 191 Hallo Newana,

Ik heb er even over gedacht, er zijn zoveel reactie’s toch maar een woordje van mij, over hoe het bij mij loopt gelopen is en wat mijn gedachten zijn. Hoop dat je er iets aan hebt.

Je hebt volgens mij al klachten genoeg van jezelf, het lijkt het me heel vervelend het gevoel te hebben dat er geen duidelijke oorzaak is, het gevoel de enige te zijn en geen aansluiting bij anderen te vinden.
Bij (erge) trauma’s heb je naast klachten zoals jij nog een heel aantal onvooorspelbaarheden, als herbelevingen etc. het is volgens mij al zwaar genoeg dat zou ik niemand wensen.

Heb nu een beetje het gevoel dat ik in de behandeling een beetje bepaal wat er gebeurd, na een heel moeilijk gesprek vorige week. Ze zegt dat het mijn behandeling is. Ze past ook het behandelplan aan aan wat ik wil en ik moet het goed keuren voor ze verder kan. Er is ook wel gezegd dat het zwaar wordt en veel afhangt van mijn inzet zoals CiNNeR ook al aan geeft, maar tegelijkertijd proberen ze mij ook “binnen te halen” en hebben ze het over een therapeutische relatie op bouwen, en dat het het belangrijkste is dat ik me er veilig ga voelen.
(grote opgave, ik voel me zelden ergens veilig)

Wat ik van jou lees is wel een heel ander verhaal, je irriteren aan de therapeut staat vast niet in je behandelplan! Weet je wat er in je behandelplan staat?, heb je inspraak? Is het haalbaar om netjes te vertellen dat je je irriteert aan hem en het gevoel hebt dat het doelloos is? (ik weet hoe moeilijk het is), hoe zou hij reageren. Een behandelplan hoort ook regelmatig aangepast te worden, ik vindt het wel motiverend als het doelen zijn die ik zelf ook echt wil bereiken.

Om eerlijk te zijn ik maak geen afspraken en doe geen toezeggingen die niet haalbaar zijn als ik er niet achter sta, ook niet als het gevolgen kan hebben, ergens niet weg te mogen of opname, ik probeer wel een tussenweg te vinden met ze waar ik me wel aan kan houden maar kan niet anders als antwoorden.
Afspraken en beloftes zijn mijn houvast, toen ze afgelopen week vroeg of ik kon om te beloven haar te bellen als het niet ging, heb ik nee gezegd, wel heb ik gezegd dat een rot gesprek daar voor mij geen reden kan zijn een eind aan mijn leven te maken omdat ik het (de gesprekken) kan stoppen, ze heeft me wel bedankt voor mijn eerlijkheid.
Maar ik zou het niet anders kunnen.

Zou het niet goed zijn om als je het kunt open te zeggen wat je denkt, in plaats van zijn reactie uit te proberen, zeggen ik denk dat u bang bent als ik anders reageer, ws heb je dat al vele keren gedaan, maar toch.

Na ronduit vragen gaf een hulpverlener toe eigenlijk weinig van mijn ziektebeeld te weten, Waarop ik meteen heb gevraagd: waarom verwijs je me dan niet door (met veel moeite en voorbereiding), daardoor heb ik een screening gekregen, ben pas bij een specialistisch centrum voor vroeg kinderlijk trauma beland en daar nog zoekende, maar er gebeurde iets, het is niet duidelijk in hoeverre ik behandelbaar ben maar ik heb mischien een kans en ze weten eindelijk wat ik mankeer en dat scheelt stukken.
De patiente vereniging zei dat veel te veel behandelaar niet door verwijzen door het gevoel dan te hebben gefaald, dat komt behandeling vaak niet ten goede, loop je jarenlang door terwijl je niet de juiste behandeling krijgt. Daardoor ben ik het aan gaan kaarten.

Mischien dat de therapie ook wel zinvol kan worden door het aan te geven. Voor mij is het heel erg belangrijk dat het “klikt” met de behandelaar, juist omdat behandeling zo heftig kan zijn en ze zoveel van en over je willen/ komen te weten.

Loopt zelf ook nog tegen heel veel aan hoor en het is gewoon weg vreselijk moeilijk om je staande te houden en er zelf een weg in te vinden. Maar mischien een kans waard je, al het andere kan is een escape die er altijd is.

Heel veel sterkte Thian

Heel veel sterkte

» Posted By Thian On August 03, 2009 @ 21:35

@ 181 Karin Spaink

Het geeft duidelijk aan moeilijk het is voor de hulpverleners, en daar ben ik ook van overtuigd.
Ik ben in de veronderstelling dat als afspraken zo belangerijk voor iemand zijn dat dat juist een hulp middel en handvat kan zijn voor een (goede) hulpverlener. Zonder er misbruik van te maken.
Want wat begin je als er geen afspraken te maken zijn.

Heb om afspraken gevraagd bij nieuwe hulpverlener, dat ik nu afspraken had en die kwamen te vervallen, wat als het niet gaat, kreeg een opsomming dat alles binnen de behandeltijd viel wat vooral niet mocht binnen behandeling, maar geen afspraken, geen woord over zelfbeschadigen en krassen, zelfmoord etc.

Ik zou verwachten als deze instellingen moeite hebben met de verantwoordelijkheid die ze hebben en alles wat er nl bij komt, ten op zichte van de patient dat ze hiet juist over praten.
Er schijnt 1 x per jaar door een psychiater te worden gekeken hoe suisidaal je bent, en nog een aantal dingen. (verder zie je deze blijkbaar niet niet, bezuiniging??)

Wil graag afspraken, en dat zal nu wel gaan gebeuren, maar ze moeten wel haalbaar zijn. Vindt haar te bellen al mooeilijk, krijg je eerst ook nog eens een snauwend iiemand van de administratie!!!!!

Toen die collega (hulpverlener) dat zei was ik opgenomen in het crisiscentrum, door wijzigen van afspraken door hulpverleners zonder informatie en overleg, zelf niet weten volledig overstuur geraakt, moest weg, wilde weg ,mocht toen niet meer weg. Ik kon zelf geen afspraken meer maken omdat ik me er niet meer aan kon houden.
Toen ik nogmaals kwam praten omdat ik het er niet uit hield en weg wilde zei ze: Ik nap niet dat je niet gewoon gegaan bent, (ik had ingestemd om niet zomaar weg te lopen). Afspaken zijn een formaliteit zodat ze niet verantwoordelijk zijn. Als ik nu maar gewoon zei dat ik mezelf niets aan zou doen was ik buiten, als ik mezelf wat aan wilde doen was dat aan mij.

Het effect was averechts, volledig over mijn toeren gezegd, ik ga geen afspraken maken omdat jij dan niet verantwoordelijk bent.

Toen heeft ze me naar een collega over gedaan (ze gaat sindsdien niet meer met me in gesprek), die wel keek naar wat er aan de hand was en het heeft geprobeert daar dragelijker te maken.
De volgende dag is er ook nog met gepraat, gezegd dat ik nog een dag mocht blijven maar dat kon ik niet meer was volledig uitgeput van alles wat er gebeurt was. Maar waardeer die mensen erg.

Ik merk dat er in de crisis opvang veel fout gaat, onbedoelt er is een groot tijd te kort en het doel is zo snel mogelijk weg hebben van de clienten, voooral met overdrachten gaat het dan mis. Merk ook dat het personeel er last van heeft.

Blijft een apparte wereld, met nl aparte patienten zoals zij het zien, maar heb er alle begrip voor dat het een moeilijk vak is en soms erg confronterend.

Er is bij mij veel fout gegaan met behandelaren, het is fijn dat dat toegegeven is, overplaatsingen ziekte, en daar zijn veel gaten tussen gevallen. Het crisiscentrum is in gesprongen met een aantal gesprekken toen het fout was gelopen. Dat is heel lief.

Groetjes Thian.

» Posted By Thian On August 03, 2009 @ 11:47

@

Lieve Henk,

Nl heb ik op je site gekeken en genoten van je manier van vertellen, je humor, het verhaal van Mickey en de foto,s van jou en je kleinkinderen.
Katten zijn echt bijzonder he, wat ze aanvoelen en hoe ze reageren.

Ik heb wel geprobeert een boodschap achter te laten hoor maar heb zoveel moeite met anoniemiteit opgeven. Mischien later. Dit is veiliger.

Wat vreselijk wat jou en je moeder is aangedaan

Fijn dat je een vrouw, kinderen en kleinkinderen hebt die bij je zijn en je een heel klein beetje kunnen ondersteunen.

Je schrijft over omstanndigheden van krijgen van kinderen,
daarin heb ik gevochten, ik heb geweigert kinderen te krijgen in zulke omstandigheden, hoe jong en onwetend ik ook was, en hoe graag ik zelf kinderen gehad had, ik wilde het niet op die manier.
En dat is iets waar ik nu trots op ben, nooit spijt van heb gekregen. Ik heb nu de leeftijd om te zitten met een onvervulde kinderwens volgens een psychologe, maar ik denk dat omdat het zo bewust was me dat ongelovelijk helpt daarin.

Vandaag heb ik beetje bij beetje een speeltorentje gemaakt voor de katjes, vooral Sjakie een grote rode kater is er erg blij mee en heeft en onder liggen rollen.

Daar zit ik erg mee, er wordt nu besproken over gesloten crisisopvang, maar hoe moet het dan met mijn katjes? Zonder is het met mij zo bekeken. Mischien weten hulpverleners een antwoordt.
Dieren zijn belangrijk he

groetjes Thian

» Posted By Thian On August 03, 2009 @ 00:04

@ 177 Newana

Ik verlang naar de dood, voor mij is het beloofde land als je het zo kan ziet. Heeft me gered dubieus genoeg, zonder het verlangen en weten dat de dood de (enige) uitweg was binnen bereik. De dood is voor mij dat er niets meer is, ik eindelijk niet meer hoef, alles over is.
Ik WIL geen hemel en alle andere gelovige onzin (sorry voor wie ik op zijn tenen trap nu) gewoon niets, helemaal niets, cremeren, weg.
De as ergens voor plantjes en bomen uitstrooien, die schijnen het er goed op te doen, de kringloop van de natuur tot voedsel van de aarde.

Ik ben bang voor dood gaan, heb gezien hoe moeilijk het kan zijn, wat een gevecht, en hoe lang het kan duren met al een klein beetje pech. De kans er toch levend uit te komen, op wat voor manier dan ook want het motto van de samenleving blijkt zo oud mogelijk te worden tegen elke prijs.

Waarom ik hier nog ben, weet het niet zeker, me mensen die me proberen te helpen, me telkens net een beetje hoop geeft, de hele kleine dingetjes.

Is al regelmatig gedreigd met gedwongen, gesloten opname,heb het nog kunnen voorkomen, ben meerder keren in het crisiscentrum opgenomen om te voorkomen dat.., er wordt nu wel gesproken over gesloten crisisopvang.
heb meerdere keren met de middelen, alles geregelt, gezeten dat ik het zou gaan doen, gek genoeg gebeurt er iets dan of die dag, onverwacht telefoontje, iemand aan de deur, bericht, weet niet wat, maar waardoor ik het maar weer even uitstel.

Heb eigenlijk mijn plan hoe en wat al een hele poos klaar, net als de papieren etc. Dat ik het alleen doe maakt het duidelijk dat dit mijn uitdrukkelijke wens is, ik wil niet dat mensen daar aan kunnen twijfelen en het niet ergens anders aan toegeschreven kan worden.
Mischien is het een rare gedachte hoor, dat kan best.

Heb jij ervaring met gedwongen en gesloten opname? spreek je over de doelloze gesprekken uit eigen ervaring? Er zouden hulpverleners zijn waar je ook openlijk over zelfmoord zou kunnen praten. Je mooet ze maar net tegen komen.

Vindt net als jij dat je zomaar op de wereld gezet wordt, en het er maar mee moet doen, als je het dan niet wil reageert de omgeving geschokt. Zelfs hulp verlening raakt in paniek en dreigt met vanalles en nog wat, deelt stempels uit of het niets is, en willen de verantwoording niet over je hebben etc.

Ik vindt het wel fijn als er nu met me gepraat wordt, er begrip is dan het heel moeilijk is, en bevestigd wordt dat ik veel heb mee gemaakt en geen prettig en moeilijk leven heb.

Helaas niet over zelfmoord, dat is nog steeds een taboe.
Net euthanasie in de psychiatrie,ondanks dat het mogeliijk zou moeten zijn, zijn er weinig psychiaters die daar mee instemmen. Dat zou volgens mij nl de methode zijn om het niet alleen te hoeven doen. Maar dan moet je echt heel zeker van je zaak zijn. Duidelijk kunnen maken aan verschillende mensen dat dat de enige optie voor je is etc ondanks twijfel om het onbekende dat volgens mij mensenlijk is. En moeilijker is dat deze zelf beoordelen of je behandelbaar bent of zij vinden dat er hoop voor je is.

Personeel in het crisiscentum vertelde me dat ze aleen bij heel ernstige aangeboren psychiatrische gevallen waar geen enkele verbeteribg te verwachten was eutanasie en zelfmoord goedkeurden, als er ook maar kans op iets verbetering is wordt alles in zijn werk gesteld om je te behandelen met of zonder je toestemming.
Een ander snapte niet dat ik er niet gewoon vandoor ging en er een einde aanmaakte, ik had afgesproken met haar collega er niet zonder het te melden er van door te gaan, en ik kom niet onder afspraken uit. Volgens haar waren afspraken maar een formaliteit zodat zij niet verantwoordelijk zijn. Dat maakte het niet begrijpelijker op.

Het prettige van hier schrijven is dat er niet geschokt gereageert wordt, het juist geaccepteert wordt, alhoewel het ook niet toe gejuigd wordt hoor zoals je wel hebt kunnen lezen. Veel zijn ook zoekende wel of niet doen, hoe verder, dan zowel in het leven als in de dood.

» Posted By Thian On August 02, 2009 @ 18:54

Lieve Janus,

bedankt voor je lieve reactie.

Hoop dat het mee gaat vallen het hooikoorts weer, het lijkt me erg vervelend. Is er niets dat helpt?

Fantastische kan die man spelen, is inspirerend. Ik weet niet hoe ik een link moet neer zetten maar dit is de naam van een groep (kamertrio) waar ik helemaal weg van ben:
kammertrio>de la gorra< balada para un loco staat op hun cd,
ben benieuwd wat je er van vindt (is al oud) . Een kennis heeft ze op internet gevonden en ik ga ook even zoeken. Er is nog een duo waar ik alleen de naam van weet en het me niet gelukt is om te vinden, ga dat ook nog eens proberen te vinden.

Door de dissociatieve stoornis kunnen medicijenen iedere keer anders uitpakken is me kort geleden door de vorige behandelaar vertelt. Verdovingen werken vaak ook totaal niet of veel later. Heeft met stemming te maken. Is wel maf. De ene keer kan ik andere halve fles wijn drinken zonder iets te merken, de andere keer sta ik na een glas te tollen. Gebruik daarom zelden alcohol etc. weet nooit wat het doet.
Is ook zo met medicijnen, net of de werking niet aankomt, of later.
Maar soms haal ik mijn bed bijna niet of ga er dwars door heen.

Ben mijn hele leven denk ik alleen geweest, vooral met andere mensen om me heen. weet eigenlijk niet beter zou je denken, heb wel gedacht dat ik goed schaapsherder of kluizenaar zou kunnen zijn. Maar toch niet helemaal.
Ken jij dat niet dan?

Ben naar buiten geweest, was heel al heel wat, alles lijkt onwerkelijk voel me niet thuis in mijn huis, net of ik ergens anders ben, ik er niet ben, afwezig, eng, of alles scheef loopt als een schip dat kantelt en ik dus ook rare is dat ik weet dat het niet zo is maar me gewoonweg zeeziek voel etc . Is dus uitzitten van de ellende.
Zal blij zijn als het maandag is, en ik naar het DAC kan, als het dan nog zo slecht gaat vraag ik wel of ze me helpt hulp vragen, heeft ze eerder gedaan.

Ik ga nu maar eens kijken of ik het in bed uithoudt en neem maar voorzorgsmaatregelen mee.
En houdt de sterretjes in gedachten.

Weltrusten, liefs Thian

» Posted By Thian On August 02, 2009 @ 01:14

@ Henk wat lief en wat jammer dat het mij niet gelukt is om het te zien, maar zie je in gedachte als lieve opa met de klein kinderen om je heen.
Wat een mooi gedicht, ik ga het overschrijven (kan van deze laptop niet printen) en bewaren.

Ja het is erg chaotisch in mijn hoofd en ik wordt alle kanten uit getrokken, weet nu dat er gisteren weer onduidelijkheden bij zijn gekomen dat dat een reactie geeft.

(eerst zei hij: daarna zie ik je ieder half jaar. Nu stond ik buiten zonder afspraak verder en wist nog te zeggen:hoe gaat het nu verder. Ik kan bellen als het niet goed gaat met de medicatie, en het secretariaat vragen om vervolg recepten, hij heeft het nu net gedaan, maar ik krijg medicijnen per week uitgezet, weer niet voor hoe lang hij medicijnen heeft uit geschreven, ik ben een en al chaos, hoe kan ik nu zorgen/ weten wanneer ik een recept (op tijd) moet vragen. Bij het secretariaat zijn ze soms nogal snauwerig, bel ze liever niet maar daar komen alle telefoontjes terecht etc.
Overgens is het een hele aardige rustige man (de arts) die heel vriendelijk zei: volhouden he. En heb ik daar, de hele dag in een dikke mist gezeten.

Nou, ja weer opschrijven en vragen maar.

@ Lieve Janus,

Heb toch een deel van de medicijnen genomen en heel onrustig geslapen, eigen schuld.

Wat lief, kan me niet herinneren ooit ingestopt en voorgelezen te zijn, denk het ook niet, ging alleen naar boven ver voor ik 8 was, en kreeg ongenadig op mijn donder als ik naar beneden kwam.
Heb een aantal jaar geleden voor het eerst het naar bed gaans ritueel van de kinder van mijn vriendin bewust gezien en ze ook zo naar bed gebracht.
Was een hele ervaring, ze weet het niet maar ik was en blijf vaak totaal overstuur door het grote verschil met wat ik ken.

Ze was hels toen ze hoorde dat wij als kinderen op de vloer/hondemand zaten te ontbijten (uit ons zelf) warm tegen de verwaming achter de tafel en het fornuis verstopt, bord op schoot, tot ik er weg was toen was ik 15.
De stemming zwaar ontvlambaar zeg maar, na zwaar te hebben gedronken en als alcolist dan ‘smorgens je bent uit getrommeld weer naar het werk te moeten begrijp ik nu. (Avond eten was wel aan tafel, ook zeer explosief na een dag werken, had vast ook met de drank te maken.) Toen wist ik niet beter dacht dat het overal zo was.

Ben helemaal mijn verhaal kwijt, vindt het erg lief dat je dat schrijft, en de sterretjes.

Ze vroeg me om op papier te zettten waar ik duidelijkheid in wil hebben, dat is moeilijk want veel dingen kunnen niet geschreven of gezegt worden.
Vindt het lastig om te zeggen dat ik afspraken nodig heb om het te redden.
Dus dat spookt ook lekker door.

Voel me eventjes rijk met alle lieve dingen die er naar me worden geschreven. Ga dus maar douchen en proberen naar buiten te gaan, een kattespeeltje kopen, mischien even naar de kringloop winkel. Afleiding.
Met in mijn hoofd de sterretjes.

Hoop dat je toch nog heb geslapen tussen alles in.

liefs, groetjes voor alle schrijvers en lezers Thian.

» Posted By Thian On August 01, 2009 @ 14:10

@ 158

Bedankt Henk voor je lieve woorden.

En @ 159 Janus,

nee ik kan daar niet met anderen over praten mijn vriendin begrijpt ondertussen dat het niet snel over gaat maar is zelf bezig zoveel mogelijk te werken naast haar gezin en dat ze MS heeft. Is fynancieel nodig. Maar wist daarvoor al geen raad daarmee wat ik goed begrijp.
Zij een ernstige ziekte en ik wil er zelf een eind aan maken.

Vindt de sterretjes leuk ook dat je kleuren met een doel noemt.

Is erg moeilijk hier, lukt me niet om slaapmedicatie te nemen, gaat bar beroerd slecht. Weet me geen raad.

Heb ook nog het telefoontje gemist van behandelaar over wat ze met het crisiscentrum en bed op recept heeft gedaan.
Hoor stomweg de telefoon niet zit zo in een mist en niemandsland.
Moets daar bij arts zijn (was heel erg weg, lukte ook niet aan te geven verder), liep dezelfde behandelaar volgens mij voorbij maar zei alleen in het algemeen een groet, durfde niets te vragen.
Ze heeft pas om half 5 gebeld, kwam er 5 over 5 achter nog geprobeerd maar er werd niet meer opgenomen nl.
Ze werk niet op maandag en denk niet dat ze nog gaat bellen, weet me er geen raad mee, ook of ik zelf moet bellen, stond alleen dat er gebeld was, naamloos en zonder nummer.

Op het DAC merkte ze meteen dat het niet ging, is met me in gesprek gegaan, ook na het bellen. Vond net een e-mail van haar met heel lief tekst, en tot maandag. Had ze laat in de avond gestuurd. Heel erg lief maar is toch wel erg he, dat ze er thuis mee bezig is.
Ga maandag met haar samen uitvissen wat ik wel of niet van de thuiszorg kan verwachten.

Liefs Thian

@ 164

Ans,

Volgens mij door dat het anoniem is en we ons zelf, hoe tegenstrijdig het ook is, hier gewoon kunnen zijn denk ik dat we elkaar wel een beetje leren kennen.
En ik kan me niet voorstellen dat mensen niet met jou bevriend willen zijn, heb je hier alleen maar kunnen waarderen en vindt je een lief en mooi mens, zou trots zijn op zo,n vriendin.

groetjes Thian

» Posted By Thian On August 01, 2009 @ 01:57

Middenoor

tot 8 jaar

» Posted By Thian On August 19, 2010 @ 10:08

Er werd aan een stuk door gerookt,
de ene sigaret na de andere, en ook veel sigaren.
heb ook astma en was veel ziek daar,
na verhuizing naar drente knapte ik en mijn broer op,
maar daar waren we veel meer buiten en,
was er veel ruimte.

dat we opknapten werd geweten aan de gezonde lucht daar.

ene oor 6 x door geprikt andere 7 of 8 keer
tot een leeftijd van 8 jaar vermoed ik

eerst zonder verdoving later met verdoving.

een paar jaar geleden sloeg het dicht en hoorde ik zo,n 3 weken niets met dat oor dat genas langszaam.

mijn gehoor is niet erg sterk, denk ik, geen wonder.

ga nu zwemmen, dat mocht ik in die tijd niet meer,
ze zeiden dat het aan het chloor lag oid,
in water zonder chloor mocht ik wel zwemmen.

Nu zwem ik sinds kort en zegt mijn huisarts dat je er over heen
groeit en ik nu geen ooronstkingen daarvan hoef te verwachten,
ik krijg wel veel water via mijn neus binnen, ze zeiden toen
dat ik klepjes ofzo miste.

» Posted By Thian On August 19, 2010 @ 10:07

heb als kind heel vaak midden oorontstekingen gehad,
zonder verdoving doet door prikken heel erg pijn,
maar tegenwoordig wordt het verdoofd met druppeltjes en voel je er veel minder van, het voordeel is dat daarna de druk weg is en het vrij snel resultaat geeft en de ergste pijn zo,n beetje weg trekt, je houdt nog wel wat dagen pijn hoor, maar dat is beter te doen, geen gillende pijn meer.

» Posted By Thian On August 18, 2010 @ 21:20

Bestaat niet meer

kon je ook niet zonder karin een naam aan maken bij het forum
ieder geval ook alvast van mij welkom

liefs thian

» Posted By Thian On April 09, 2012 @ 02:07

Zelfmoord en internet

euh nog even
haal de krant erbij
de tv wat dan ook
als jij nog niet dood wilt
en kanzen hebt

laat je niet dwingen
tot dingen die niet menselijk zijn

» Posted By Thian On June 24, 2012 @ 20:33

jeetje wat een verhaal theo

maar iedereen zit toch verplicht in de
wel half uitgeklede ziektekosten verzekering?

en ik lees wel over een aanvullende hypotheek
maar niet over een aanvullende ziektekosten verzekering

wordt er daardoor niet betaald?

ik vraag maar hoor, want ik snap er niets van
dat hoort in nederland toch vergoed te worden????
daarvoor moeten we toch met zijn allen meer voor betalen
zodat dat haalbaar blijft??

ik wens je heel veel sterkte
thian

» Posted By Thian On June 24, 2012 @ 20:31

Vreemdelingen in de achtertuin

leuk Jpaul, we hadden ook eens spits muizen en de katten zaten op tafel want ze bijten gemeen van zich af, ze komen alleen binnen als ze echt honger hebben
hoe we van ze af kwamne is geen leuk verhaal en vertel ik niet

ben ook benieuwd hoe het met de vriendinnen gaat
maar ws hebben ze het te druk nieuwe ervaringen op doen
en zo hoort het

» Posted By thian On August 02, 2014 @ 09:06

ik vind het wel goed om de 12 jarige even duidelijk te maken dat er toch iets bekend is over hun, dat ze van het zelfde adres schrijven,
iets meer beleefdheid van hun kant zou geen kwaad kunnen.
Internet is zo anoniem dat mensen soms denken dat ze niet meer beleefd hoeven te zijn en gewone normen en waarden vervagen,
en dat kan aardig ontsporen.

» Posted By Thian On January 23, 2010 @ 13:50

heerlijk verhaal, leuk die kattebeesten,
leid lekker even af

» Posted By Thian On January 23, 2010 @ 06:20

Geef Jomanda van Jetje

dank u meneer of mevrouw tio

blij dat de middle eeuwen voorbij zijn

laat ik nu zelf heks zijn…
en dat “heidense” geloof beleiden….

» Posted By thian On June 04, 2013 @ 20:57

heksen en wicca is wat anders!

de wiccan rede hoort bij de wicca maar is veel later in het leven geroepen
door ook mensen die later op macht belust waren

heksen waren solitaire en leefden van uit een geloof
waarin de basis in de natuur lag
zij waren er al in een tijd dat er geen dokters waren
heks betekent immers wijze (oude) vrouw
zij zouden altijd doorverwijzen naar iemand die ergens kundiger in was
en namen in den beginsel ook geen geld aan voor diensten
en leefden in armoede maar gelukkig met natuur en dieren

dat is heel iets anders als de wicca kringen
waar een was van geheimzinnigheid en gesloten heid omhangt
waar Leiders zijn die soms gevolgt moeten worden

en het is heel iets anders als de poppenkast van jomanda

en paganism is ook een vorm van hekserij ook een andere afsplitsing

er was vroeger een geloof waar heksen en alles in horde
maar toen kwamen er christenen
en die hebben het tot heidens geloof gebombardeert
want alles moest christen worden,
en er kwamen hele erge tijden waarin
iedereen die aangewezen werd als heks of ie het nou was of niet
op de brandstapel kon komen
de proccesen waren belachelijk en bezopen
alleen omdat de christenen bang waren hun macht kwijt te raken

om de bevolking mee te krijgen in het cristendom
gebruiken te de de heilige plekken om kerken te bouwen
en namen ritualen over van dat “heidense geloof”
en die rituelen zijn er nog steeds

» Posted By thian On June 04, 2013 @ 17:57

ho ho, heksen hebben hele andere principes
die proberen het goede te doen
streven naar goede energieen
en zorg voor de natuur, moeder aarde
zonder winstbejag

dus betrek die er niet in

» Posted By thian On June 03, 2013 @ 23:13

in de frontal kwab huist het impuls vermogen
iemand met frontal kwab dementia gaat raar gedrag vertonen
maar knijpt bv iemand in zijn komt, duwt iemand op zij
steekt zijn tong uit, zoent iedereen
maar er is geen sprake dat gecontroleert en geld belust te doen
ze zouden alles zonder enog winst bejag en controle doen
en staan er zelf van te kijken!

ik heb deze patienten van dichtbij mee gemaakt

» Posted By thian On June 03, 2013 @ 09:38

van kinderen die op vroegtijdige leeftijd mishandelt worden,
ook later trouwens, ontwikkelen de hersenen zich anders,
en zijn gericht op overleven
kunnen zich niet normal naar de leeftijd vormen
bij ernstige mishandling fragmenteert de persoonlijkheid

mensen die dat mee hebben gemaakt zijn geneigd telkens
de zelfde fout te maken en bv in personen een moeder of vader figuur te zoeken
of trauma,s te herhalen in onbewuste hoop ze te verwerken

(omgaan met trauma gerelateerde dissociatie)
en een gerelateert boek

toch denk ik dat belezen zijn iets anders is als ervaringsdeskundig zijn

» Posted By thian On June 03, 2013 @ 09:33

«« Back To Stats Page