Statistiek

Comments Posted By Thian

Displaying 751 To 780 Of 831 Comments

Zelfmoord II

@ 335

Hoi Fanny,

Ik denk dat er veel mensen dat als kind niet mee hebben gekregen, ik zeker niet, de enige regelmaat die er was was school, zeer tegen mijn ouders wensen in want ze konden zelf geen regemaat houden.
Ik werd ook vaak thuis gehouden omdat ze anders alleen zou zijn.
Verder bepaalden drank en hun stoornissen wat er gebeurde.
Soms vergaten ze ons eten te geven en dat we er waren, kwamen daar ávonds laat achter stuurden ons dan naar bed, mijn broer kon dan nog om eten vragen ik niet.
Heb tot ik daar weg kwam alle idiote dieeten en extremen mee moeten doen met haar, emotionele chantage anders moest ze het alleen doen etc. (bv de ene dag alleen droog bruin brood met water en de andere dag ijs, patat, taart, koek etc., alle soorten dieeten zij gepasseerd)

Heb een eetstoornis, ws mede daaraan over gehouden.

Ik mocht tot ik volwassen was heel weinig (vocht) drinken hooguit een half glas per keer tot ik een jaar of 10 was en ‘savonds niets, als iemand me meer gaf begin ze te gillen en verschoon jij haar vannacht.
Dan noem ik het geweld, mishandeling niet eens.

Er zijn heel veel mensen die dit soort dingen mee maken, zoals Janus schreef is emotionele verwaarlozing, dat vaak niet eens op gemerkt wordt, al hheel erg schadelijk. Als baby’s geen positief lichamelijk contatc hebben met een verzorger groeien ze slecht kunnen er zelfs door dood gaan. Maar heeft veel effect op hoe je zelfbeeld ontwikkeld en hoe je voor je zelf leert zorgen (vaak niet dus) en basisveiligheid, eigenheid, hechten zijn allemaal dingen die problemen opleveren.
Dus ook voor je zelf zorgen.

Okay dat is meer als je zou willen weten vermoedelijk.

Mensen als Herman Brood die rond uit ernstig verslaafd zijn aan drugs en alcohol zijn niet door omgeving te sturen in dit soort dingen, dat is een ziekte die heel erg moeilijk te behandelen is, en ze hebben geld genoeg om aan de middelen te komen. Iemand die geen geld heeft wordt een aantal keer opgepakt voor diefstal etc, en moet verplicht afkicken, meerder malen meestal en dan is het nog maar afwachten!

Ronduit Ja, het is heel erg moeilijk gezond en regelmatig te leven, vooral als je problemen met de tijd hebt en met slapen en de nacht.
Ik doe mijn best, probeer het, maar loop constant achter de feiten aan.
Soms lukt het totaal niet, en zie dan soms helemaal de noodzaak er niet meer van omdat het zo frustrerent is.

groeten Thian

» Posted By Thian On August 13, 2009 @ 12:26

@ 332

Lieve Henk,

Al wist ik het niet maar ik heb het ws al meerder keren gedaan, de stap is zo klein naar zo,n dissociatieve vlucht, soms is het net het hele verleden niet echt is, of dit niet echt is niet de werkelijkheid, of ik op een andere manier tegelijker tijd in een andere werkelijkheid ben. Vaag he zo voel ik me ook, net of ik nog nooit in Denhaag ben geweest en toch weet dat ik er geweest ben. Mijn handen lijken mijn eigen handen niet.

Doe het niet hoor, er zijn te veel lieve mensen die zich voor me inzetten,
kan het gewoon weg niet maken, probeer dan aan die dingen en mensen te denken. En als ik denk dat ik het niet tegen kan houden bel ik het crisiscentrum. Weet niet wat ze daar dan zeggen ws kom een nachtje slapen als het een aardig iemand is wie weet, liever niet maarja.
Aangeven maar waarom niet.

Geef zelf telkens bij behandelaar aan dat ze te vlug gaat, ziet ze ook in,
past zich denk ik meer bij mij aan. Het verleden verwijd ik zoveel mogelijk alhoewel dat onmogelijk is, de problemen in het nu geven gewoon weg zoveel trammelant. Dan komt het verleden minder, minder herbelevingen en als het in het heden weer even rustig is stikt het van de herbelevingen, dat is vervelend maar ik heb zelf een manier gevonden daarmee om te gaan.

Bevestigen (hardop) tegen me zelf dat het vervelend, naar en alles was, dat het niet had mogen/moeten gebeuren, heel even bij stil staan zodra ik het herken en dan zeggen maar zo gaat het ook niet goed, wat kunnen we nu doen om ons beter te voelen. Er komt meestal wel een antwoordt of een gedachte op. En dat dan gaan doen. Dan wordt het rustiger. Maar als het erg heftig is zit ik eerst een poos te trillen etc.

En ik slaap nog steeds bijna niet, ga door slaapmedicatie heen, en af gelopen nacht lag ik met een ontspannings cd op bed . over 1 toen begonnen de buren volgens mij te vechten, gillend gehuil, geschreeuw en gekrijs, bonken. Gegil: Sla mij niet. Toen ik het nummer van de politie wilde gaan zoeken werd het daar rustiger en stil.
Maar ik nl totaal niet stond te trillen, heb (kruiden) thee gaan zetten, uit de situatie gegaan. Later nog eens geprobeert met de ontspannings cd, maar u ben in een rustige veilige omgeving was nu een lachertje.

Het is een verhaaltje met allerlei symbolische dingen er in die (onbewust)rust geven er in verwerkt, je reist in een luchtbel, land in het lange gras, volgt een pad waarvan de stenen langzaam steeds een andere kleur van de regenboog krijgt, volgt een beekje, komt onder een waterval
(heel rustig en gemoedelijk hoor niet in dit tempo, en gaat daarna de omgekeerde weg weer terug.

Heb gisteren geschildert, op het DAC, het lukte wel een beetje, ben bezig met een groot schilderij, met een rustige maar wel vrolijke achtergrond waarvan daar allerlei helpende handen komen, een stagire heeft foto’s van handen van bezoekers genomen die ik schilder.
Ze hadden een grote lijst en ze vroeg me of ik iets voor het DAC wilde schilderen een poosje terug hoor. Heb het nu weer opgepakt. Ze vinden het allemaal mooi worden en dat ik geld met schilderen zou kunnen verdienen, ben niet zo goed hoor, een leuke amateur mischien.
Maar het is fijn als het lukt.

O, ga snel douchen moet zo naar DEnhaag
.

» Posted By Thian On August 13, 2009 @ 08:42

@ CiNNeR
Ik weet dat werken niet haalbaar is, in mijn hoofd hoor ik stemmen die zeggen dat ik MOET werken. En daar is het ook nog verder verdeelt. Heb verschillende meingen. In mijn hoofd MOED ik werk zoeken hoe ombenullig het werk ook is. In het echt durf ik niet te werken ben bang voor alles en nog wat, weet dat het dan weer verkeerd gaat met mij. Werk is dan een overlevingsmechanisme waar ik me aan vast klamp en zorg er voor dat ik dat vol houdt al is het het enige wat ik nog doe. Dat is niet gezond.
Daarom een constante strijd om niet te gaan solliciteren en van de hele zooi af te zijn, geloof me ik wordt aangenomen, krijg werk als dat persee gewild wordt. Dan ben ik van alle uitkerings instantie’s af (waar ik doodsbang voor ben).

Maar ik doe het niet, probeer de controle te houden.

» Posted By Thian On August 13, 2009 @ 08:08

@ CiNNeR,

Ik wou dat het zo simpel was, rationeel,verstandelijk begrijp en zie ik wel, ik heb geprobeert duidelijk te maken dat het in mijn hoofd niet werkt. Daar is het heel tegenstrijdig, kom ik er niet uit dat heeft consequenties. Raak volledig ontregelt en de controle kwijt.
Daar is het chaos, en dat heeft consequenties, het ene moment begrijp ik het, het andere moment zit ik met een beer en nou ja of gooi het servies kapot terwijl ik het wilde afwassen. Ik mag lettelijk niets ondertekenen, moet krassen, wordt het een draaikolk in mijn hoofd kan mijn eigen gedachten niet meer volgen, of kan niet meer praten, ben dagenlang letterlijk gek.

Voel me het ene moment redelijk volwassen het meest een tiener soms 4, en nog allerlei andere dingen . Krijg het niet op een lijn. Een deel van de tijd weet ik niet eens dat ik er ooit heb gewerkt. Andere momente denk ik dat ik moet werken en weet ik alleen nog ergens vaag dat ik ziek ben maarmerk daar niets van, is totaal weg, tot ik met een harde klap daarweer in beland. Je zo het kunnen vergelijken met wisselingen zoals bij manisch-deprssief maar dan in mijn geheugen als soms zonder ik het zelf besef.

Bv. het is heel moeilijk om bv met boodschappen doen het in de hand te houden, moet voor ik naar de kassa ga eerst in het wagentje kijken of ik geen dingen dubbel heb wat wel en niet blijft en terug zetten, constant voor mezelf beargumenteren, dit mag blijven en dat gaat dan terug want.., heb gedachten als: maar de vorige keer.., nu mocht ik…. En ondertussen het butget in de gaten houden en aan alle eisen proberen te voldoen. Zorgen dat ik niet weg raak.

Dat is iets eenvoudigs. Met grote dingen zoals werk is dat veel erger.
Is al niet te bevatten voor mezelf, hoe kan ik een ander het laten begrijpen. Stop er mee het te proberen.

Weet het verder ook niet

Kreeg vandaag meteen een brief van het UWV, kon het niet open maken, ik zou het ergens ver onder wegstoppen, het zou wegraken, dus heb ik het afgegeven, gaan we morgen samen naar kijken.

» Posted By Thian On August 12, 2009 @ 22:37

@ lief van je janus,

ga alleen nog door slaapmedicatie heen, en wat ik slaap is vol met onrust en nachtmerrie,s. Zal wel goed komen, kan niet verwachten dat het meteen weer beter wordt.

Lees zelf wat ik geschreven heb, zit wel in me, om te doen weg te gaan,
maar er zijn veel mensen bij me betrokken kan ik niet maken.
Houdt mijn voeten even aan de grond en ga zo dadelijk naar het DAC, schilderen maar denk ik, geeft rust.

Liefs Thian.

» Posted By Thian On August 12, 2009 @ 12:33

CiNNeR en Henk,

Fijn Henk,
dat je het een beetje begrijpt,

Ik hen niets tegen de gewone manier (na 2 jaar ontslagen worden)
de laaste tijd toen ik nog werkte heb ik letterlijk rotklussen gekregen,

de dossiers van overleden clienten bleken gewoon in open kasten gestort te liggen, op zolder en in de kelder, op afdelingen.
Eerst kreeg ik een stapeltje. Opschrijven wie, waar opgenomen, geboorte datum en overlijden en archiveren. In de meeste dossiers stond helemaal niets soms niet een naam. Hen al die dossiers waarvan ik de meeste clienten kende door gespit, heb het gedaan in de hoop dat het snel beter met me ging en ik mijn gewone werk weer kon doen, wat me was beloofd. Heb me te pletter gewerkt om het zo snel mogelijk achter de rug te hebben. Maar afgezondert, met dode clienten, leidt niet af, vrolijkt helemaal niet op. kwam er vaak huilend weg, en ze kwamen als ik klaar was steeds met grote nieuwe stapels leek eindeloos.
En in de hulpverlening liep het ook niet, fou t op fout (is toegegeven)Toen ik bijna klaar was, kreeg ik een gesprek dat ze de afdeling waar ik werkte gingen aan pakken om de rotte eieren er uit te halen, dat het zacht gezegd niet leuk zou worden en dat ik dat niet aan zou kunnen, ze
vervroegd (meteen) wilde laten afkeuren.

Toen ik op dat moment niet instorte, maar geintreseerd was in de nieuwe werkwijze (want toe gegeven er was veel mis in de benadering va de clienten wat ik regelmatig had geraporteerd en door gegeven) toe kreeg ik 6 weken proeftijd. (werkte een paar uur per dag)
Belande bij het instappen in de metro bij een vechtpartij, ben heel erg gedissocieerd geraakt, tandarts was een hel, werd aangereden door een auto. Heb uit voor zorg me een paar dagen ziek gemeld, door de proeftijd menend dat dat beter was, omdat ik heel erg onrustig en van mijn stuk stuk was. Ik kreeg telefonisch te horen dat ik het niet aan kon anders was ik komen werken. Dat ik niet meer terug in mijn fucntie zou komen. In het gesprek informeerde ze heel vriendelijk hoe het nu gin met hulpverlening, of ik het thuis redde, of ik hulp kreeg thuis etc heel belangstellend.
Daarna zij ze en nu even zakelijk en gebruikte alles wat ik had gezegd tegen me. Ik mocht niet meer werken, omdat ik thuis hulp had, dat betekende dat ik niet voor mezelf kon zorgen. Na 6 weken mocht ik komen om de administratieve troep van mijn collega’s opruimen, alleen in een kamertje en ze wilde geen interactie meer tussen mij en clienten en mij en collega’s. Ik zou papieren moeten tekenen en thuis gestuurd krijgen omdat ik zo snel mogelijk afgekeurd moest worden. Ben huilend weg gelopen, op de trap me bedacht dat dit mijn werkgever is, terug gegaan mijn excuus aangeboden. Gesprek was over, toen vroeg plotseling heel vriendelijk nog iets als of ik het redde naar huis.
Heb huilend in de bus gezeten.

Dat terwijl ik goed functioneerde tot de leidinggevende ervoor een opleiding deed in counseling en mij wel even zou helpen met emotie’s tonen, dat deed ik niet en daarom liepen mensen makkelijk over me heen. Dufde geen nee te zeggen, heb constand gezegd, dat kan niet dan gaat het niet goed. Ze heeft de heleboel overhoop gehaald, werd overstroomd met herbelevingen, flash-backs, vroeger, niets was meer wat het altijd had geleken, mijn hele leven een leugen. (wist daarvoor bijna niets van mijn verleden, was een groot vraagteken.

Ik heb overleeft door te werken, door constant maar te zorgen dat ik werk kreeg, hij wilde dat ik prostitue, om hem te onderhouden, hij had veel geld nodig, dat kon ik zo verdienen als ik maar mee werkte, er was niets aan ik kon ondertussen boodschappenlijstjes bedenken.
Maar hij en een aanrander (toen ik 11 was) hadden gemaakt dat ik er doodbang voor was. Als ik werk had kon hij me niett dwingen.
Door werken en meer verantwoording te krijgen, ging goed met werken, kreeg werd assisitent hoofd kassiere, verdiende geld, kreeg waardering.
Daardoor is het me gelukt te ontsnappen, hij zag het eerder aan komen als ik, je gaat bij me weg, ik kan je niet levend laten gaan je weet te veel. Door het werken ben ik gaan beseffen dat het niet zo hoorde, en hij me dat niet mocht aan doen.

Daarna ben ik gaan werken om bij mijn ouders weg te kunnen, zolang ik werkte had ik ook regelmaat, een vorm van structuur, niet echt een gezonde want slapen was toen al een ramp, naar bed durven gaan etc.
Zolang ik werkte, had ik afleiding, zie je hoe anderen het doen.
Toen ik op non-actief ben gezet ben ik in een psychose geraakt, heeft hele tijd geduurt voor dat ik weer een beetje herstelde. Had geen enkele regelmaat meer, geen doel, geen afleiding, toen is het pas echt goed mis gegaan. Het DAC vangt dat nu een stukje op.

Heb telkens briefjes op mijn werker en overal neer gelegd want ik vergat telkens dat ik niet mocht werken en was als de dood daar te staan niet wetent dat ik niet mocht werken, weg gestuurd te worden, voor gek versleten.
Als ik ergens een bordje tegen kwam dat er werknemens gezocht werden, wist ik niet meer als ik heb geen werk en moet werk zoeken, niets van dat ik ABer ben, van mijn laatste werkgever, het inkomen dat ik nog krijg. Alleen ik heb geen werk,dus geen geld, ik moet werken

Het zijn stemmingen in mijn hoofd, hoor stemmen, ruzie in mijn hoofd, ik moet werken, mag niet afgekeurd anders heb ik problemen, ergens anders wil het wel afgekeurd worden, de angst voor weer vreemde mensen die toch macht over je hebben, enge brieven krijgen, vaak lijkt alles niet echt, alleen maar gedroomd, soms weet ik niet waar ik ben, hoe oud ik ben, welk jaartal het is, denk vaak in de vorige eeuw.
Heb toen slechte ervaringen gehad , ben gedeeltelijk afgekeurd (geweest?) voor zwaar werk, heb toen een opleiding gedaan, zouden ze betalen, met een hoorzitting met advocaat het geld uit eindelijk gekregen etc.

Weet dat ik niet alles kan hebben, van hulpverleners verwacht ik dat ze begrip tonen, heb gevraagd om hulp om hier mee om te kunnen gaan.
Van de bedrijfsarts vewacht ik dat niet, van het bedrijf ook niet maar wel dat ze zich aan de regels houden, niet dreigen met dingen die niet waar zijn.

Zou willen dat ik gewoon kon werken, het allemaal toch niet echt is, als ik nu verhuis, (heel) ander werk zoek, alles anders, verander, alle trgeers vermijd (gaat automatisch) dan weet ik niets meer van het verleden, gaat alles weg, lijk helemaal geen verleden te hebben, herken mensen ook niet.
Kan het dan een hele poos zo redden vorige keer bijna 10 jaar goed gegaan tot ze begon te klooien.
Er is gezegd dat het steeds minder lang goed gaat, heb toen ook wel vaak stemmen gehoord, en muziek, het gaat niet weg zeggen ze.
Er is een term voor en het schijnt ook een dissociatieve stoornis te zijn,
mensen die plotseling verdwijnen en ergens andes een leven opbouwen zonder iets meer van het verleden te weten, vaak een andere naam.
Heb heel vaak het gevoel weg te moeten, je stapt in de trein en bij het overstappen weet je niet meer waar je vandaan komt waar je heen moet, wie je bent, of je op een andere planeet bent, de omgeving komt totaal vreemd voor. Is me al vaker overkomen. Dan ergens werk zoeken
maar dat is moeilijk want op je papieren staat je naam en je kunt niet zonder papieren. Mischien in het buitenland is het dan makkelijker.
Dissociatieve Fugue ofzo heet het is me later veteld.

» Posted By Thian On August 12, 2009 @ 12:24

@ 308

Lieve Ans,

Ben het met je eens hoor, het is niet te doen om met gelijke munt terug te betalen , als zou ik het niet kunnen en mischien ook niet willen (te bang dat ik dan het zelfde zou zijn, al weet ik dat het niet zo is)

Heb ook altijd de deur op slot, behalve als er iemand op bezoek is, of een hulpverlener omdat ik die dan insluit.
1 x per ongeluk gedaan uit gewoonte, ze zei dat ze het niet erg vond omdat ze wist hoe ik was.
Heb ook een ketting op de deur niet omdat ik denk dat het iemand echt tegen zou houden maar omdat het geluid zal maken en me waarschuwd dat iemand naar binnen zou komen.
Heb ook van die windgongen in huis achter?/ voor? deur openingen. Maakt toch een herrie als je daar je hoofd aan stoot. Schrikt je rot in het donker.
En sta op de lijst bij een klusorganisatie (gratis op indicatie), om opzet sloten op de deur te zetten. Goed he!

liefs Thian.

» Posted By Thian On August 11, 2009 @ 22:24

Hallo tartarus en Janus,

De vorige bedrijfsarts was in loondienst volgens mij, dit is een maatschappij die ze in huren, en dat dus voor de helft door hun en voor de helft va verzekeringsgeld wordt betaald.

Klopt helemaal Janus: de begeleidster bij het DAC rageerde er zo op omdat ik me er erg druk over maakte al die papieren van het werk terwijl ze niet willen dat ik aan personeels dingen mee doe en dat er zoveel gedoe is geweest en dat ik niet meer mocht werken en de manier waarop dat allemaal is gegaan, lukt me niet eens meer om daar naar binnen te gaan. En ik vroeg/ vond dat ik mezelf aanstelde, vond het prettig dat ze me er in ondersteunde en begreep dat het me telkens een beetje onderuit haalt zo’n brief. Heb geen moment het idee gehad dat het iets is dat expres gebeurt, maar een voor mij pijnlijk iets waar niemand over na denkt.

Ben er ondertussen wel uit dat de manier waarop en het constante zeggen dat ik ontslagen zou worden bewust is geweest, ook de vakbond (ging ook niet mee op gesprek) waarschuwde toen dat ze er op uit waren om me zo snel mogenlijk kwijt te raken (tijdens een reorganisatie wegens grote fynanciele problemen) en de snelste manier zou zijn dat ik zelf ontslag had genomen.
Ben er heel erg voor gewaarschuwd om dat niet te doen, ook om het uit te zitten en niet meteen overal te solliciteren voor ander werk. Dat was nl mijn eerste reactie.
De bedrijfsarts heeft dit ondersteund toen ik er naar vroeg, vertelde dat ze me hele verkeerde informatie gaven, dat ze me gewoonweg niet vervroegd konden ontslaan, is daarom accoord gegaan met dat ik geen contact meer wilde met de leidinggevende die dit telkens deed.
(hebben ze ook met andere collega’s gedaan)

Ze waren nl niet telefonische bereikbaar, en omdat het met mij behoorlijk slecht ging, heeft dezelfde begeleidster van het DAC, (een ongelovelijk lieve positieve vrouw, met een heel rechtstreekse maar rustige manier van praten, wat ik en de anderen prettig vind want je weet waar je aan toe bent en wat je aan haar hebt) naar mij behandelaar en naar de bedrijfsarts mailtjes gestuurd..

Ik ben gebeld door mijn behandelaar, ze maakt een brief met de noodzakelijke gegevens die krijg ik donderdag ter inzage en wordt dan verstuurd. Het bed op recept was plotseling niet terug te vinden, maar als er weer over gesproken wordt kan ik haar bellen en gaat ze er achteraan, heeft me geprobeert gerust te stellen.

De bedrijfsarts heeft gebeld, heb gezegd dat ik er erg van in paniek ben geraakt en heb verteld van de begeleidster, hij heeft haar daarna gebeld.

Ze hebben nog e-mail contact gehad, als ik op gesprek moet bij de bedrijfsarts gaat de begeleidster mee. Ze regelen het verder met elkaar, en dan / daardoor komt het wel in orde. Vindt dit ontzettend lief en fijn.

Ben de hele dag zo raar, wordt telkens zwart voor mijn ogen, sta op het punt door te slaan naar de andere kant, druk giebelen een heel klein beetje psychotisch.
Is niet verwonderlijk hoor, heb nachten nauwelijks geslapen en 4 dagen op stroop wafels, vissticks en appelmoes geleefd.
Moet nog even wakker blijven anders slaap ik een paar uur en ben de nacht weer wakker.

Heb op aandringen van dezelfde begeleidster op het DAC gegeten, en een poos gebleven.

Het bedrijf dat mijn inkomen betaald is een zorginstelling, ik werkte in een verpleeghuis op een geslote pg afdeling. Het nieuwe afdelingshoofd had een opleiding in rechten en is in gezet (heeft ze zelf verteld) om alle niet of minder functionerende mensen kwijt te raken, die kregen een kans op een door hun gekozen plek, werkten ze niet mee, of voldeden ze niet waren ze zo weg.

Door dat dissocieren zou ik als ik iets zomaar onderteken er nog onderuit kunnen komen, maar heb gehoord dat de woonbegeleiding mee gaat naar dat soort dingen als ik dat een maal heb, ben veel te makkelijk onder druk te zetten en teken dan dingen of raak heel erg in paniek door alle tegenstrijdigheden in mijn hoofd en kan niet meer praten.
Begleiding kan dan ingrijpen.
Het is denk ik nodig dat begeleiding ingrijpt en zegt eerst op een rustig tijdstip met iemand samen door lezen. Dan eventueel pas tekenen.

Ik wil helemaal niet afgekeurd, maar ik weet ook dat werken niet lukt moet na een uur al een half uur rusten, kan afspraken niet nakomen, soms dagen helemaal niets, geen geluiden etc verdragen. Maar afkeuren kan ik niet aan mee werken dat mag niet, moet geld verdienen en onafhankelijk zijn, als nou maar een ander het constateerd mischien dat het dan kan, dat weet ik niet, kan daardoor hele tegenstrijdige antwoorden geven.
Hoorde van iemand dat woonbegeleiding voor haar gevochten heeft om te zorgen dat ze niet aan werk werd gezet wat ze niet kon. Degene waar ze mij bij willen hebben (die had nog plaats) is erg goed in dat soort dingen, maar dat zijn ze allemaal vertelde de begeleidster.

Kreeg vandaag een brief dat ik vanuit de gemeente 3 uur huishoudelijke hulp krijg en 1 uur organisatie van het huishouden per week, voor 3 jaar.
Dat is wel fijn, staat dat voor een poos vast. En de huishoudelijke hulp bood haar excuus aan, zei dat ze later pas bedacht dat ik moeite kon hebben met zo kort van te voren de boel omgoooien.
Goed he.

Liefs, groetjes Thian

» Posted By Thian On August 11, 2009 @ 22:13

@ 304

Hallo Tartarus,

Mijn werkgever heeft tegen me gezegd me zodra het kan te gaan ontslaan.

Ik wilde steeds alleen maar aan het werk blijven, daarom hebben ze me op non-actief gezet. En het reintergratie plan gestopt.

Nu zou ik niet meer kunnen werken, gaat gewoon niet meer.

De bedrijfsarts heeft tot nu toe steeds gezegd dat hij me absoluut op geen enkele manier tot werken instaat ziet. Wilde me een papier laten tekenen dat ik het er mee eens was dat ik niet kan werken en niet in mijn oude functie terug zou kunnen. Dat kon ik niet, kon niet meer praten, was iemand bij ben ik achter gaan zitten, anders was ik weg gelopen.
Toen heeft hij het laten zitten en vertelde dat hij het dan wel aan iemand anders ging vragen omdat op papier te zetten, een psychiater.

O daarom vroeg hij telkend naar een psychater toen hij de laatste keer belde.

Is wel raar he, dat ze me niet weer aan het werk proberen te krijgen, willen me alleen zo snel mogenlijk ontslaan, wergever, en de bedrijfsarts zei dat ze dat pas na 2 jaar kunnen doen en niet verkort zoals mijn leidingevende wilde.

Ik krijg wel allerlei post over opgeven voor een musical, over die mexicaanse griep etc. Geen mens daar wil dat ik mee doe met die musical dus ga ik proberen of ze die post weglaten. Volgens degene van het DAC is het zout in een wond wrijven toen ik vroeg of het aan mij lag.

Denk ook dat het geen kwaad kan aan te geven door teveel druk, door dit soort dingen, actief suisidaal wordt. Zolang je maar geen plannen vertel en in contact blijf met een hulpverlener

Ik ben wel bang dat ik door de opvolgende instanties gedwongen wordt tot werk wat ik niet aan kan of me er niet goed bij voel. Denk nl niet dat je
zomaar afgekeurd wordt

Ik heb gehoord dat de bedrijfsarts voor de helft door de werkgever en voor de helft uit verzekeringsgeld door de patient/ client betaald is wordt betaald, en dus voor de helft voor mij werkt, vertrouw het toch niet.
Is wel een onafhankelijk bedrijf zeg maar, maar de vorige werd ontslagen omdat hij teveel mensen ziek thuis liet en het te lang liet duren, toen kregen we afgekeurde medewerkers die vrij radicaal mensen thuis gingen bezoeken maar dat koste te veel ofzo en nu dit bedrijf.

Groetjes Thian

» Posted By Thian On August 11, 2009 @ 08:41

Had 301, van elisabeth nog niet gelezen.

Denk overgens wel dat ik een moeilijk geval ben om te behandelen in elk geval, tot ze de gebruiksaanwijzing een maal hebben gevonden. Mischien ben ik er wel een beetje trots op dat ze niet zomaar de vloer dan met me aanvegen maar ik kan protesteren op welke (soms kinderlijke) manier dan ook.
Een psychiater in het crisiscentrum zei ddat ik het mezelf zo moeilijk maakte.
Dat zal ook gerust wel, denk ik ook.

Maar vindt het niet erg, het moeilijke is dat ik zelf vaak niet weet waar het om gaat, als dat boven water is is er al de helft van de strijd gewonnen.

Ik vindt dat ik het ze niet makkelijk hoef te maken zolang ik vecht voor wat ik denk dat goed is voor mij, ook al doe ik het nog zo onhandig.

Van jullie denk ik het zeker niet hoor, dat jullie moeilijke gevallen zouden zijn zoor de duidelijkheid.

Heb ook veel moeite met de telefoon, zorg dat ik er netjes bij zit, onzin he.

Liefs Thian

» Posted By Thian On August 11, 2009 @ 01:39

Ans,

Je beschrijft een dader!!!, maar o,mijn god, Ans!, dat was geen “moeilijk geval” maar een psychopaat en pedofiel die kikte op macht en anderen pijn doen, hij voldeed aan bijna alle kenmerken op 2 na.

Ik weet dat hij jaren in therapie is geweest als tiener en daar uit is gekomen met de mededeling dat hij geen gezin zou kunnen hebben omdat hij niet instaat was rekening met anderen te houden en tot empathie. Dat schreeuwde hij me toe toen ik vocht om bij hem weg te gaan na 7 jaar ellende, overtuigd dat het aan mij lag, 22 was ik toen. Eigelijk begon het nog eerder met spelletjes, kaartjes etc. ging sluipend steeds een stukje verder, tot hij mijn moeder voor zich had. Heeft alles gedaan met haar toestemming. Hij had nog meer oudere vrouwen die hem onderhielden en hem mee op vakantie namen.

Een van de eerste dingen die ik leerde in het crisiscentrum, bij herbelevingen zeggen tegen me zelf:
het gebeurd niet nu, het is in het verleden gebeurd.
Ik kon er niets aan doen. Het is een hele nare man, vrouw en een psychopaat die misbruik maakten van de situatie.
Er kan niemant in mij appartement, niemant heeft de sleutel (en dat klopt niet meer en dat vindt ik heel akelig) Ik ben hier veilig, ik ben nu veilig.

Weet je het helpt een beetje, schoot me nu te binnen, ga wel snel iets aan het slot doen, vindt het doodeng dat er mensen zijn die een sleutel hebben, toen onder het mom me te helpen, maar ze bepaalden al snel wat ik moest doen en het lukte me niet om nee te zeggen.

Ik ga het uitprinten en bij mijn bed hangen mischien wel overal in het appartement.

Sorry hoor ik weet je lieve en goede bedoelingen, ik schoot even in de stress, haalt meteen zoveel naar boven, je omschrijving, mijn hemel wat klopt dat.

liefs groetjes Thian

» Posted By Thian On August 11, 2009 @ 01:20

Mooi gedicht elisbeth.
Wat fijn dat het zo goed gaat tuussen je vriend en jou, en dat je nu niet opgenomen hoeft te worden. Knap dat je het samen kunt lezen en er mischien zelf een boek van maken!

Dat leerling begeleiden lijkt me echt iets voor je eigenlijk, zoals je hier schrijft, ze hebben vast een goeie aan je gehad.

Bij mij wil de behandelaar in Denhaag de touwtjes in handen hebben, met korte lijntjes zoals ze zelf zei, besteed van alles uit want dat is dan weer niet haar werk. Hier in de regio moet het crisiscentrum dan achter de hand zijn, maar dat werkt zo niet, vondt het de laatste keren echt heel erg akelig daar. Echt uitzitten net de gevangnis, al weet ik niet hoe het daar is, volgens mij hebben ze dan nog een tv op de kamer.

Heb maar een berichtje naar haar van het DAC gedaan want het ging totaal niet, terwijl ik maandag daar muziek kom spelen, haar reactie was dat ze nu wel erg ongerust werd en of ik aub het crisiscentrum wilde bellen. (ze wilde me vrijdag al voor het weekend opgenomen hebben)

Terug geschreven van de mislukte telefoontjes en dat me dat niet lukt. Ze vroeg me morgen te komen dan gaan we samen bellen.
Eigenlijk heeft zij nog de meeste touwtjes is handen, regelt achter de schermen (met toestemming) van wie ik woonbegeleiding krijg door een e-mail te sturen naar iemand die ze kent en die ze denkt dat goed voor me is, kijkt ook naar iemand die me hier kan behandelen, dat weten ze nl niet. Heeft de vorige keer met me op papier gezet waar ik duidelijkheid in wilde (heb ik vertelt, ook dat ze me regelmatig opvangt).

Nou hopen dat ze niet vroeg al hier naar toe bellen, zo ja dan alsjeblieft eerst die behandelaarster. Zou het heel raar zijn gewoon de telefoon niet opnemen. Ze weet dat ik het regelmatig niet hoor, kan niet zien nl wie er belt, weet niet hoe ik dat moet instellen.

Wil het liefste met haar samen bellen dan weet ik zeker dat er wat gebeurt, ze is daar goed in en kan het overnemen als ik het niet voor elkaar krijg.

Lief he dat ze dat voorstelt!

Kreeg om 19.00 uur een telefoontje van de poetsmiep dat ze ipv morgen vrijdag wilde komen, en het is hier een puinzooi van alles overhoop gehaald om schoon te maken maar het lukt gewoonweg niet. Kan ook er helemaal niet tegen als afspraken plosteling verzet worden enzo, en heb vrijdagmiddag een workshop is dan veel te veel. Heb gezegd dat het te kort dag is. Toen probeerde ze het nog een keer want een ander wilde ruilen. Heb nee gezegd.
Heb er nu moeite mee want als die ander niet kan en ze niet werkt dan krijgt ze ook geen geld had ze de vorige keer vertelt toen ik vroeg of ze de keer dat ze niet was gekomen niet moest inhalen (en de 2 x dat ze 20 minuten te laat was, is 1 x goed gegaan)
Bizarre regeling, ligt het aan mij dat ik het raar vindt dat ze voor zoiets ‘savonds belt?

liefs thian

» Posted By Thian On August 10, 2009 @ 21:46

Hey jullie twee,

Kan er wel om lachen hoor, dat moeilijk geval zijn,

Als ik houvast heb, weet wat er gebeurt, wat ik kan verwachten, met lieve rustige begrijpende mensen heel lief en behulpzaam.

Maar als ik onder druk kom te staan, mijn houvast is weg, niet aan afspraken gehoudden wordt of hetgeen dat moet gaat boven mijn macht:
Berg je dan maar, trap overal tegen aan (figuuurlijk), het servies gaat zonder het mijn bedoeling is kapot (letterlijk), zeg alleen nog maar dat ik het niet meer kan niet wil, raakt volledig over mijn toeren en is niets meer mee te beginnen, wil alleen nog weg, loop ook weg, praat als een kleuter etc. want schelden en gewoon praten kan ik niet kan, begrijp helemaal niet wat er eigenlijk aan de hand is. Hoe zou ik het kunnen vertellen dan.

Moeilijk geval toch wel he? het toverwoord is begrip, als ze me laten merken dat ze het begrijpen en zorgen dt de last minder wordt ipv zwaarder, me daadwerkelijk helpen, dan ben ik heel makkelijk de goede richting in te leiden, werk ik mee, ben lief en dankbaar.

Als ze dat nou eens begrepen

Ben met uithanden geven van de fynncien ook helemaal niet moeilijk volgens haar, stem overal mee in, weet dat haar bedoeling 100% goed zijn, en ze betrekt me overal bij, dat scheelt.. dan wil ik alles doen wat nodig is of lijkt, het haar makkelijker maken etc.

Vindt het wel superlief hoe jullie schrijven.

liefs Thian.

» Posted By Thian On August 10, 2009 @ 11:30

De keren dat ik bij de bedrijfsarts was, voeld ik me heel erg bedreigd, hij laat het niet bij die vragen, had toch ect informatie nodig over vroeger hoe het gekomen was. Kom niet anders dan antwoorden. Hij vraagt iedere keer meer en als ik dan helemaal weg ben en heel erg van streek raak merkt hij dat hij me te veel plaagt. En hoefde ik niet weer te komen voorlopig.

Durf het gebouw niet eens meer in, het contact persoon dat ik daar had heeft me 2 x gezien de eerste keer me 6 weken proef tijd gegeven, en de week erop op non-actief gezet (ik ben er nu bijna 11 jaar in dienst, heb altijd hard gewerkt) daarna heeft ze geprobeerd me onderdruk wijst te maken dat ik versneld afgekeurd moest worden en bang gemaakt met allerlei papieren. Ik durf daar niemand meer te bellen etc.

Heb net behandelaar geprobeert te bellen, want ze zei dat ik als ze er niet was met een collega zou kunnen praten, vergeet het maar, ik geef het door was alles. En dat er vrijdag een crisis was geweest waar ze mee bezig was geweest.
Vindt dat heel lastig vindt dat ik begrip moet hebben, maar op het DAC wilden ze me opgenomen zien omdat ik zo van streek was en het zo slecht ging, ben daar ook weg gegaan, kon het allemaal niet meer..
Is volgend hun ook crisis, moet eerder aan de bel trekken, hoe kan dat zo nou. En het kost al zoveel moeite om te bellen.

Nou die ellendige bedrijfsarts nog

» Posted By Thian On August 10, 2009 @ 09:38

Lieve Ans en Janus,

Heb wel heel erg veel te verliezen, omdat het DAC me helpt de dagen en de week door de komen. Zonder dat redt ik het niet. De dag gaat niet voor bij. Zit dan alleen nog maar thuis zonder al te veel afleiding en met veel te veel ellende in mijn hoofd, kom de deur niet meer uit en het wordt dan steeds erger.

Gelukkig heb ik zelf nog geen copy van het behandelplan en kan er in die zin niets van mij verwacht worden. Wel van diagnose.
Ik bel morgen wel, eerst naar behandelcentrum of ze me belt dat ik me zorgen maak over de problemen met de ciz aanvraag voor het DAC (het DAC staat nl in mijn behandelplan weet ik nog) en de bedrijfsarts etc.

De bedriijfsarts vertel ik dan inderdaad maar mijn behandelaar vrij is, zal wel een afspraak krijgen. Heb allang getekend dat hij gegevens op kan vragen, hij vindt ook al dat ik het zelf moet vertellen.

Heb in die tijd letterlijk alles gebeld, ben bij het maatschappelijkwerk hier geweest, sociaalraadsvrouw (gold niet in deze wijk) om begeleiding hier in te krijgen. Niets, uiteindelijk basisberaad maar die liet me de laatste keer (nadat de afspraak helemaal om haar heen was gemaakt) zitten en zijn falliet. Wat er verder was is niet voor mensen met psychische problemen. Buddy stysteem is alleen voor leuke dingen als uitstapjes en er waren 60 wachtende voor me.

Zonder een brief van hem krijg ik gewoonweg geen indicatie voor het DAC. Ben de papieren al aan het nakijken geweest maar heb niet op papier dat ik op non-actief gesteld ben aleen in mijn eigen verslagen.
(heb nl een totaal dagboek van alle contacten met leidingevende bij gehouden, en alle afspraken die ze niet is na gekomen, daar heeft de bedrijfsarts een kopie van, heeft min of meer op aan gedrongen, werd toen begeleid door iemand die ook al vond dat ik zoveel mogenlijk moest zeggen.

Jammer dat het me niet lukt elke keer dat er wat gebeurt jankend (dagelijks) aan de telefoon te hangen met behandelaar, zou de oplossing ws versnellen.

Het probleem is dat naast PIT, beeldende therapie, vertrouwde behandelaar, basisberaad, crisiskaart, DAC dat gaat verhuizen, huishoudelijke thuiszorg, nu ook het DAC en het atelier weg kunnen vallen. Terwijl ik bar weinig vertrouwen heb in wat overblijft, (behandelaar die niet heeft gebelt) en moet zien wanneer en of de aangevraagde hulp of wat toe gezegd is wel komt.
Dit geeft niet veel vertrouwen. Terwijl ik wel met een zootje problemen zit, en er nog meer aan komt. Dat is voor mij een zwart gat.

Zouden dit soort dingen veel voorkomen in de hulpverlening, heb tenslotte ook al excuus gehad van behandelaar hiervoor die benadrukte dat er bij mij wel erg veel mis was gelopen. Zou ik het aantrekken mischien.

Ben vanavond maar een muur gaan schuren, maar een uurtje hoor, ben constand doodmoe, kan beter iets hebben om moe van te zijn. Ben er wel een beetje van opgeknapt, lukte niet om te gaan schilderen, jammer, maar de stap is kleiner nu om dat te gaan doen.

Waardeer jullie schrijven, liefs Thian

» Posted By Thian On August 10, 2009 @ 00:06

@ 287
Lieve Janus,

Om eerlijk te zijn het weekend is niet door te komen.
Kwam er ook achter dat mijn behandelaar op maandag niet werkt, opnieuw paniek, moet ik die bedrijfsarts alleen aan gaan.

Heb bij de aanvraag voor woonbegeleiding aan gegeven dat bij dit soort dingen, en bezoek van ziekenhuis, tandarts ect begeleidng MOET komen.
Het maatschappelijk werk gaat niet mee met clienten, en degene in het behandelcentrum is op vakantie.
En het duurt maar en het duurt maar en onder tussen komen er steeds weer dingen die moeten niet uitgesteld kunnen worden.
Op het DAC zei ze zou je niet naar het crisiscentrum gaan, ik heb nee gezegd, eerst proberen met tekenen wordt ik vaak rustiger van. Ze zei het wordt beter als je woonbegeleiding hebt.

Bij het bespreken van crisisopvang vindt ze gesloten opname niet wenselijk voor mij. Dat is van de baan. Ze kon het bed op recept niet weghalen, bel ik is dat het eerste wat wordt gezegdt. Daardoor lukt het me niet om te bellen. Toen ze door ging over mischien in de toekomst niet nodig, heb ik meteen bot weg gezegd daarom heb ik gevraagd om thuiszorg en medicatie. Toen was ze even stil, dat was in mei en nog is het niet geregelt.
De aanvraag was nog niet eens weg, ze moest er een stukje voor schrijven, dat moest ze me eerst voorlezen, en die maatschappelijk werker is op vakantie, hij heeft de rest en doet het op de bus zeg maar.

Sorry hoor, ben niet positief, maar het duurt alle maal zo lang en zit zo tegen.

Bedankt voor je reactie. Heb je stuk over je ervaringen etc met intresse gelezen, ga het later nog eens rustig lezen, blijft nu weinig hangen. Denk alleen dat ik als er direkt naar gevraagd wordt zoals suidaliteit niet kan ontwijken, zit er als een schoolmeisje dat moet doen wat de meester zegt, lukt me gewoon weg niet anders. Behalve als er paniek is, dat is ook niet handig.
Daarom moet er begeleiding komen!

Ik ben bang voor mannen, en voor mensen met in een machtspositie, als het er meerdere zijn helemaal. Ben bang dat als ik teveel zeg het tegen me gebruikt zal worden, en als ze zeggen dat ik bv aan het werk moet, of iets moet doen dat ik niet kan het gewoon moet.
Jaren (20 a 25) terug stonden ze gewoon plotseling voor de deur bij je thuis en kwamen in je huis kijken, moest je al het papierwerk laten zien.
Keken of je een 2 persoonsbed had, en hoeveel tandenbortstels.
Als het ze niet beviel was je de uitkering kwijt.

Had toen 3 of 4 sollicitatie’s per dag om maar van ze af te komen, heb zo hard gewerkt om maar niet afhankelijk te hoeven zijn van een uitkering, naast het werken redde ik bijna niets, alles draaide om het werk en elk fuctionerings gesprek was een ramp was er doodsbang voor.

Nu kom ik er weer in terecht. Mijn instelling was dat nooit meer, liever dood als weer afhankelijk zijn van dat soort instellingen.
Ga het op papier zetten voor behandelaar, ook al wil ze het niet lezen, moet er toch iets mee?

Hoop van harte dat het met jou wat beter is als hier,
dit zal ook wel weer voorbij gaan.

liefs Thian

» Posted By Thian On August 09, 2009 @ 17:07

Lief van je Ans,

Ik kan niet schelden, lukt me niet, werd er om uitgelachen en gepest.
Is soms wel een voordeel.
Raak in paniek bij dit soort dingen en kan alleen nog maar zeggen dat ik het niet kan ze het aan mijn behandelaar moeten vragen, zie niets meer raak dus weg, denk dat mensen dan het gevoel hebben geen contact meer met me te krijgen.
Dat werkte de vorige keer wel toen hoefde ik voorlopig niet terug te komen omdat hij me er zo mee peste.

Vindt het door al die bijkomende dingen zo verschrikkelijk zwaar. Heb het idee dat ik wel veel pech heb er mee.

Ga maandag toch maar even voor ik hem bel de behandelaar bellen, omdat dit zo heftig is en ik niet weet wat voor gegevens hij dan krijgt.
Kijk ook nog even naar mijn rechten maar vindt dat toch moeilijk, waar is de grens van mee werken zodat ik die indicatie krijg en mijn recht op privacy etc.

Het weekend is wel heel erg moeilijk maar probeer het van me af te zetten, zoek afleiding etc., de katjes.
Sjakie was toen ik hem net had eerst zo bang, schoot weg als ik in de buurt kwam, nu blijft hij languit liggen en kan of moet ik over hem heen stappen en kijkt hij goedig toe.

Groetjes Thian

» Posted By Thian On August 09, 2009 @ 01:13

@ 278 CiNNeR

Hoi CiNNeR

Ik schreef dat over dat nadenken over iets kan helpen het te bereiken omdat ik het idee had dat Newana het idee ergens op het spreekwoordellijke hutje op de hei, je zelf onderhouden met de middelen die je hebt, steeds onbereikbaar zag worden.
Ik denk dat het belangrijk is dit soort idealen te hebben, dat het afleidt en in moeilijke tijden kan helpen door te gaan.

Zelf maak ik me niet druk om die eeuwige vragen waarom alles bestaat etc., wie ik ben zal me ook een zorg zijn. Ben op dit moment meer bezig met hoe krijg ik vandaag boodschappen in huis, want morgen is de boel gesloten. Heb kattespul genoeg, maar lukt me niet om voor mezelf eruit te gaan. Heb dus te veel moeite met de problemen in het nu.
En de tijd geeft in het nu ook veel problemen want het is plotseling kwart voor 4, en ik ben erg ver en telkens is het veel later en de winkels sluiten op een gegeven moment.

Ben het eens met Fanny dat vragen waarheen het moet met de wereld etc.
in de zin van alle ellende me niet zou helpen en kan me er ook niet druk over maken. Vindt wel dat ook ik verantwoordelijk ben voor het milieu en eigenlijk afval zou moeten scheiden en zuinig zijn met energie. Zet dus de bespaarknop van de wasmachine aan als ik er aan denk.

Ik weet ondertussen waarom ik zo van streek was door dat het aan vragen van een CIZ indicatie voor het DAC zo moeilijk gaat, nl dat ik het mischien niet krijg en er niet meer heen kan.
Maar ook de bedrijfsarts, die eisde (aan de telefoon) het krijgen van mijn behandelplan en diagnose, en daar staat mijn hele voor geschiedenis en heel veel persoonlijke dingen in

Heb al eerder geweigert mijn volledige diagnose te laten in zien en wil dat het via de behandelaar loopt omdat ik teveel onder druk be te zetten, en helemaal overstuur raak, te overtuigen ben dat hij wel het recht heeft alles te weten maar dat kan toch niet zo zijn.

Heeft iemand van jullie ervaring met hoe dat met afkeuren en sociale dienst gaat, heb je dan nog recht op privacy??? Praktijk ervaring bedoel ik, niet de regeltjes want die worden blijkbaar overschreden.

» Posted By Thian On August 08, 2009 @ 15:58

@ 274
Ben het niet met je eens dat hoe meer je nadenkt hoe vager het plan wordt, nee hoe meer je kan kijken wat er wel mogelijk is en er een realistische plan van kan maken, kijken hoe het echt mogelijk is of kan worden. Door er alleen opppervlakig mee bezig te zijn kan het niet dichterbij, en het leidt af moet ik zeggen, geeft moed.
Bij elke drempel kan je oplosssingen zoeken, ik brainstorm in me zelf moet dan af en toe heel erg lachen om de gekke ideen die boven komen.

Wil juist graag dicht bij de natuur leven waar tijd niet belangrijk is. En wie ik ben etc. zal me dan eerlijk gezegd niets kunnen schelen. Zouden mensen vroeger zo druk hebben gemaakt over wie ze zijn?
De grap is dat ik mezelf eigenlijk constant als tiener zie, en heb daar totaal geen moeite mee, de wereld is er alleen niet echt op ingesteld, maar mischien kan ik mijn wereldje aanpassen.

Houdt alsjeblieft je dromen, ze zijn waardevol.

@ 276

Ze zou bellen over een crisisregeling en heeft niet gebelt, ik heb maar gebelt tegen 17.00 uur en ze was niet op locatie en zou ws niet meer bellen en dat klopte.
Was niet thuis gebleven omdat ze het nummer van mijn mobielttje heeft, heb wel de hele dag er rekening mee gehouden.

Ben ook weg geweest, naar de workshop in de Galerie, stilleven van paprika’s gemaakt met aquarelverf. Is wel gelukt.
De Galerie gaat ook weg, blijft tot december nog open als iets anders wat ik niet goed begrepen heb.

» Posted By Thian On August 07, 2009 @ 19:59

@ 271
Lieve Janus,

Ja, het brood was, letterlijk niet door te komen, ondertussen prezen de makers dat doordat het amper gemalen was alle goede stoffen er nog in zaten en het heel gezond was. Je moet iets om het tegen over jezelf te verantwoorden blijkbaar. Als we dan geld gaven omdat we er logeerden rende ze bijna naar de winkel om eetbaar voedsel te halen.

Geen excuus hoor, over niet meteen reageren, heb zelf ook moeite met afspraken, vooral dingen rond en om huis. De harde afspraken kun je immers bijna niet onderuit dat moet wel. Heb daar alle begrip voor, als ik een poosje niets lees heb ik eerder het idee dat het ws alles je veel moeite kost. Schrijven houdt me een beetje van de ellende af vandaar.

Vindt wat je schriijf ongelovelijk lief, mijn slechte eigenschappen? later mischien. Tijdens een gesprek met een behandelaar het hoofdje van een poppetje (beestje) af proberen te trekken in een zak van mijn trui zodat hij het niet kon zien?

Heb gisteren bewust even Denhaag achterwege gelaten, ze was wel heel aardig, had geen andere mogelijkheden tot crisisopvang, dus het bed op recept bleef. Heb in paniek alleen maar herhaalt, ik wil dat het weg gaat, zo kan ik niet meer bellen en ik doe het niet.
Toen ze er achter was dat ik wel een andere afspraak wilde voor crisisopname, bv zoveel dagen vrij op kunnen laten nemen in het kwartaal, zei ze dat ze me verkeerd begrepen had. Nu gaat ze informeren bij het crisiscentrum wat er mogenlijk is en belt ze me gisteren of vandaag (vandaag dus) omdat ik het tot donderdag te lang vindt duren. Ze heeft wel de mogelijkheid gegeven om naast het wekelijkse contact een belcontact van 10 minuten per week te hebben over wat ik tegen kom en hoe het gaat. Daar mag ik over na denken.
Ook wil ze in de toekomst een signaleringsplan maken als ik er mee instem. Heb ik voor ik weg ging gedaan, maar geeft veel onrust. De tijd was om voor er verder over duidelijkheid gesproken kon worden, laat staan wat op schrijven.

Iets voor mij ongelovelijk moeilijks, had een afspraak met iemand van het CIZ of de BAVO voor een nieuwe CIZ indicatie voor het DAC, zegt ze dat het niet kan omdat ik in de ziektewet zit en in intergratie dingen zou horen, was de enige op het DAC. Zei eerst dat het niet opnieuw aangevraagd kan worden. Was met stomheid geslagen. Heb gezegd dat ik dan niet weet hoe ik het moet redden. Dat ze me op non-actief hebben gezet en ik niet meer mocht werken.
Toen is ze gaan kijken naar mogelijkheden, nu moet ik naar de bedrijfsarts voor een verklaring, heb hem daar gebeld, hij wil dan eerst mijn behandelplan en diagnose, als hij niets weet dan kan hij ook niets zegt hij, vondt het onzin dat hij dat moest geven hij wist niets over mijn ziektebeeld. Heb nog wel weten te zeggen dat ik het prima vindt maar graag wil dat het met de behandelaar rechtstreeks gaat, een beetje buiten mij om, dat ik wel naar hem toe wil ervoor. Nu moet ik maandag bellen voor een afspraak.
Ondertussen kwam degene die me helpt, heb meteen over haar uit gestort, over 14 dagen een niewe afspraak, ik hoefde me er niet druk om te maken, het was iets waar zij zich druk over moesten maken om het voor elkaar te krijgen. Ze zoeken wel een manier om me re te houden tot ze echt opdracht krijgen dat het niet mag. Ze brak het af de aanvraag, zo was het genoeg geweest voor mij zei ze. En de volgende keer is ze er ws bij, dat doet ze normaal niet. Het DAC was het enige dat voor mij vaststond dat het werkte, blijkt dat ook nog weg te kunnen vallen. En de angst wat staat me nou weer en bij het keuren etc te wachten?

Ik raakte daarna bij een activiteit steeds verder over mijn toeren, heb gezegd dat het niet ging en ben midden in naar huis gegaan. Heb er ook niet gegeten. Thuis heel erg over mijn toeren. “savonds weer een beetje rustiger maar lukte niet om slaapmedicatie te nemen. Weer een slechte nacht en dat akelige weekend voor de deur.

Heb zo net wel even een echt kort mailtje gestuurd erover.

Het lijkt wel of het niet goed mag gaan, kost zoveel energie, werd net tussen het schrijven door gebelt door de thuiszorg organisatie of ik nog wel thuiszorg wilde ontvangen, gezegd het is net gestart. Gevraagd naar de nieuwe indicatie hebben ze nog niet, moest maar wel er achter aan bellen zei ze.

Doe nog steeds moeite mijn hoofd boven water te houden, kan in het echt en figuurlijk niet zwemmen dus.. proberen maar.

Sterkte met de hooikoorts en alles, doe het maar rustig aan hoor.

liefs Thian

» Posted By Thian On August 07, 2009 @ 12:17

@ 266 Nog dit, ik geloof in de goede bedoelingen van de therapeuten die ik ik tot nu toe ben tegen gekomen. Heb daar zeker vertrouwen in. Maar heb ook de onmacht gezien en gehoord (als ik weg was).

Denk dat het pas te beoordelen is als je de groet lijnen weet vandaar dit:

Kwam in behandeling met ptss met dissociatieve kenmerken.
Er was gooed bedoelt gezegd: daar moet je nu echt alles gaan vertellen hoe moeilijk het ook is. Zag er vreselijk tegen op,ben ik onderweg er naar toe bijna in sterk stromend water beland gedissocieerd, werd er naar toe getrokken. Belande in een gebouw waar ik gedissocieerd de lift knop niet kon vinden. (zat op een paal midden in de hal), daar allerlei gesloten deuren bij trappen tegen kwam. Heel lang zitten wachten etc. etc..
Therapeut had ervoor aan nood telefoontjes gekregen van de huisarts en het crisiscentrum en had niet door gekregen dat ik er was, waardoor ze dacht dat ik niet (aan) gekomen was. Niet de ideale situatie.
Ze kreeg dus geen enkel contact met me, soms zag ik lamellen maar veel zag ik alleen maar wit licht. Ze heeft me de volgende dag mee gesleept naar een arts daar en zei telkens kijkt dat bedoel ik nou, tegen die arts, terwijl ik ondertussen half psychotisch hard op tegen mezelf zat te kletsen.

Met de diagnose die ik inmiddels heb zo ik daar niet naar doorverwezen zijn voor behandeling omdat ze daar gewoonweg niet op ingesteld zijn.
Kan me voorstellen dat ze grote moeite had met wat ze met me aan moest, ze kon me niet laten opnemen, ik gaf antwoord, zei telkens het gaat wel over als ik maar kan slapen, vertelde nl niet wat onderweg was gebeurd. Dus ging ik naar huis. Ze moest beslissingen nemen terwijl ze er geen raad mee wist.
Ze heeft me later vertelt dat ze de eerste 3 keer totaal geen contact kreeg, daarna had ze het gevoel telkens een ander voor zich te hebben, toen ik na de eerste dag screening vertelde dat ze had gezegd dat ik goed was door verwezen moest ze lachen, dat ik dissocieerde was wel zo duidelijk geweest dat kon niemand over het hoofd zien.

Het is een samenloop van omstandigheden, en bij alles wat ze deden, er is in 1,5 jaar 4 x mijn verleden overhoop gehaald, 1 x per ongeluk daarna voor onder zoek en dat bleek zo heftig, ik reageerde ook zo heftig dat voor hun de enige remedie blijk zwijgen en stabiliseren, uit angst voor de schade die ze konden doen, maar daar reageerde ik door het zwijgen wat heel veel onrust veroorzaakte en ik ze heel erg kwalijk nam, maar het niet ronduit kon zeggen,ook heel heftig op en ik was steeds suisidaal maar praatte er meer over, ging steeds meer krassen.

Hier willen ze me ook stabiliseren, heb meteen gezegd hoe averechts het heeft gewerkt, aan verleden werken is uit den boze, ze weten niet of ik dat ooit aan zal kunnen, weet ook niet of ik alles door wil maken, wil wel praten maar dat is wat anders, er is hier niet grofweg mijn mond gesnoert, maar ik durf ook niet meer te praten door alles, ben ook gewoonweg dwars . Als het niet mag dan zal het ook niet en zorg je maar dat je je informatie ergens anders haalt, heb aangegeven dat het de laatste keer was dat ik zo,n onderzoek deed, was mijn voorwaarde, heb het goed gedaan.

Heb het toen alleen moeten redden daarna omdat de therapeut weg ging en de volgende langdurig ziek werd. Ze hebben het ronduit toe gegeven dat het niet goed is gegaan en noodgrepen in gezet. Geprobeert vertrouwen te geven het later goed te doen.

Ik trap er zelf erg tegen aan omdat het zo moeilijk is gegaan, en ik zo verschrikkelijk moe ben van alles, maar heb ook mooie ervaringen op gedaan, die ik koester, lieve mensen tegen gekomen maar kreeg soms die onbedoelt en uit onwetendheid verkeerde info.
En het is zo ver (letterlijk) weg waar ik nu behandelt wordt, het is in mijn ogen zo onbereikbaar. En ik heb zelf zo,n moeite met aangeven wat er aan de hand is, wat ik nodig heb en het dan ook nog aan te nemen.
Maar geloof wel dat ze me wat verder zou kunnen helpen, ze doet ook echt haar best, weet wat meer welke richting het in moet. Heb ronduit gezegd dat ik bang ben dat ze me overschat.

En elk verhaal heeft 2 kanten.
Ik ben ervan overtuigd dat als er een goede combinatie is en duidelijkheid in wat allebei proberen te bereiken dat therapie een heel goed hulpmiddel is om dat ook te bereiken.
(Ik speek voor me zelf) en denk ook dat het heel moeilijk is om een duidelijke hulpvraag neer te leggen zodat het begrepen wordt.

Was bv nav de vorige keer een misverstand, ik wil het bed op recept weg hebben, ze had begrepen dat ik niet meer naar het crisiscentrum wilde. Kon nergens anders terecht, ze heeft echt gebelt, maar bed op recept moest blijven zei ze eerst.
Doordat ik (in paniek) alleen maar bleef herhalen dat dat weg moest, en oo een gegeven moment zei: dat ze dan maar op het moment moeten bepalen wat nodig is begreep ze het. Zei ook dat ze het verkeerd begrepen had, gaat nu daar achteraan. Het kost me zoveel moeite om het duidelijk te krijgen zelf. Hoe kan ik verwachten dat ze me kan helpen als ik het niet eens weet. Ze kan me dan wel helpen dat helder te krijgen als ik het toelaat.

Daarom blijf ik in gesprek, als het niet lukt geef ik ze de kans een oplossing te bedenken, en blijf proberen het op tafel te krijgen.
Ik zelf ben nl de enige reden om uit het leven te stappen, als een therapie niet haalbaaar is of niet lukt kan dat veranderen.

Geef me alleen niet de middelen in huis wantt die controle heb ik gewoonweg niet.

» Posted By Thian On August 07, 2009 @ 01:22

@ 266
O,ja vooral in de zomer, in nederland kun je goed van een moestuin leven, en pootaardappelen leveren weer veel aardappelen op soms wel 25 per pootaardappel weet ik nog, is het ook niet zo moeilijk, het is handig rekening te houden met wanneer wat geoogst kan worden, hebt een kelder nodig voor het bewaren etc. vooral voor de winter anders wordt dat een karige bedoening.
Maar de andere kosten????, had een oom en tante die het in zuid frankrijk hebben geprobeert, met moestuin en geiten die ze molken. Heb daar eens gelogeerd toen ze alleen uien en kool in de tuin hadden staan.
Geld hadden ze niet daarom maakte ze geitenkaas die ze verkochten (zochten wanhopig naar werk) hebben het uiteindelijk opgegeven om een gewoon leven te gaan leiden.
Moet zeggen, kranten als wc papier is even avontuurlijk, maar daarna niet echt prettig, ze verbouwde graan om brood te bakken maar konden het niet echt goed malen en hadden geen gist (koste geld) het brood dat ze bakte was ook erg avontuurlijk maar niet te eten. Dan nog schoonmaak middelen en alles waar je zo even niet aan denkt.

Weet je dan zou ik toch bijna gaan denken keur me maar af, hoewel ik er erg op tegen ben, heb ik een klein inkomen wat ieder geval vast is. Denk gewoonweg dat het nodig is. Zonne energie kan je soms terug leveren aan de energie maatschappij en wat geld voor krijgen.

Toch denk ik echt dat het mogelijk is, o,ja mijn eigen ruime ervaringen met onkruid is dat het sneller is als ik zin heb om het weg te halen, maar veel kan je daar ook van eten, dat is weer op te zoeken.

Ik raak weg (dissocieer) als het te moeilijk wordt, bij alles met emotie,s eigenlijk, ben daarom ook moeilijk behandelbaar. Het effect van dissocieren is dat ik ook helemaal niets meer voel, flinke brandblaren van de verwarming op loop zonder het te merkken en voel het achteraf ook niet. Denk dat dat prettig is bij zelfmoord.
Zou het anderen niet aan kunnen doen met mij te leven, verdraag geen druk, zeker geen dwang, ben snel angstig, steeds weer in crisis, leef in een eigen wereldje ver weg van de gewone wereld gewoon in gedachten.
Ze hebben het telkens over tijd kwijt zijn, maar tijd is voor mij een ongrijpbaar iets wat opgedrongen wordt, woon tussen het beton in de stad, hebben net alle bomen gesloopt en kleine nieuwe boompjes neer gezet, had anders tussen de bladeren gezeten. Als je buiten woont leef je veel meer met het ritme van de natuur, gaat vanzelf als je niets meer ziet doe je een lamp aan weet dat het avond is. Hier is het altijd licht, licht vervuiling, toch heeft de stad wel veel moois hoor als je het weet te vinden en vinden de vogeltjes het ook wel hier.

Het weten wanneer je niet jezelf bent is toch al heel wat? wie weet wie je bent en wat je kunt worden. Weet zelf vaak pas na dagen wat er eigenlijk fout ging of aan de hand was, weet ook niet wie ik ben, zelfs heel verwarrend en tegenstrijdig, maar dat vindt ik niet het ergste, dat kan ik voor een groot deel over me heel laten komen, heb absolute duidelijkheid van andere mensen nodig, in afspraken, wat er gaat gebeuren etc als niets vast lijkt te staan afspraken steeds veranderen raak ik volledig van slag.

Heel knap om te hebben geleerd voor andere mensen muziek te maken.

» Posted By Thian On August 07, 2009 @ 00:04

@ 262
Hoi Newana,
Er zijn tanken voor op het dak om regenwater op te vangen en te verwarmen, zo kan je douche water uit sparen (en toilletwater) dit is ook beter voor het millieu.

Over mij kun je veel terug lezen, maar toch maar wat: ben een vrouw loop tegen de 40, schilder en speel mandoline, doe alles wat creatief is als ik me een beetje redelijk voel.
Ben opgeleid als arbeidstherapeut/ activiteiten begeleidster, heb jaren lang gewerkt als activiteiten begeleidster de laatste 10 jaar bij zwaar dementerende ouderen, dat is heel veilig, zijn blij als je er bent, met aandacht. Maken zich geen zorgen meer om wat de etiketten voor schrijven etc. Als ik het ook vergat ging ik samen met ze op zoek. Heb van een hele rustige aardige begeleider tijdens mij stage geleerd hoe ik deze mensen kan geruststellen en ook aanraken.

Heb sinds februari een zware psychiatrische diagnose
(persoonlijkheid stoornis NAO, dissociatieve stoornis NAO, zeer waarschijnlijk een DIS, ben nog maar heel kort hier in behandeling genomen en er staat gemiddelt 7 jaar voor, ze zeggen dat het heel erg lang gaat duren, hopen dat ik daarna nog een poosje prettig kan leven als ze me kunnen behandelen.) gekregen nadat mijn leiding gevende mijn verleden over hoop haalde omdat ik geen emoties toon, waarna ik een heel verleden waar ik geen weet van had over me heen gestort kreeg en heel erg suisidaal werd. Heb een loodzwaar verleden ben gof weg 30 jaar mishandelt, door ouders en een vriend van de familie waar ik gedwongen door mijn familie vanaf mijn 15de heb samen gewoond. Iets waar ik niet aan mag en kan werken maar zoveel mogelijk toe gedekt moet worden volgens behandelaars iets waarvan ik kots ondertussen.
Ben door de volgende leidinggevende op non-actief gesteld, en vertelde me meteen dat ze me gingen onslaan.

In het crisiscentrum mocht ik praten over suisidale gedachten, toen kwam ik in behandeling bij een ander, daar werd het naar mijn gevoel bestraft met opname, stoppen van onderzoek, niet mogen praten over vroeger . Heb alles af gezocht zowel over suidaliteit, methoden maar ook hoe je mensen er van weer houdt hoe je het signaleerd. Alles wat ik te pakken kreeg. Mijn therapeut heeft geprobeert me terug te doen naar het crisiscentrum, ze werd daardoor gedwongen het nog 2 maanden met me te proberen, vertelde me letterlijk niet de verantwoording alleen op zich te willen nemen.

Heb hier eerst een poosje gelezen en toen min of meer een noodkreet neer gezet, de reden? dat ik er niet over mocht praten, mijn omgeving schrok als het ook maar die richting in ging etc. Het opgesloten zitten met zulke heftige dingen.
Vindt het prettig dat je hier makkkelijker dingen vraagt, schrijft die in het echt moeilijker goed te brengen zijn in goede omstandigheden.

Even over jou, met muziek maken toon je toch echt wie je bent, dat kan toch niet anders? komt toch uit je ziel, hoe werkt dat dan??
Muziek maakt toch (voor mij) dat je alles om je heen vergeet, niet meer bestaat?

Ik heb moeite met mensen, heb geen basisvertrouwen, basis veiligheid, te veel slechte ervaringen. Maar ik kan bij mensen wel de mooie dingen zien, als ze maar niet te dichtbij komen dan raak ik weg, maar mischien zou ik het wel willen kunnen, dat mensen dichtbij komen.
Van een van de daders kon ik niets meer verdragen, maar van andere mensen kan ik hun eigenaardigheden wel waarderen tot op zekere hoogte. Hoe meer ik de diepte in ga met mensen hoe meer ik ze leer respecteren en zie hoe mooi iemand is en hoe minder kleinigheden er toe doen, juist waardeer merk ik de laatste tijd.

Bij jou klinkt het of er maar heel weinig is wat je kunt verdragen, hoe zou je dat dan doen als je met meerder mensen zoiets zou willen beginnen, dan woon je toch allemaal bij elkaar. Dat geeft problemen.
Geloof me ik heb ervaring, heb om uit de situatie te komen een huis een half jaar gedeelt met een collega, in het begin heel leuk, maar wat was ik blij dat ze weg ging (voor haar opleiding).

Heb mijn jeugd op het platteland door gebracht in Drente, kompleet met moestuinen, vruchtenbomen, kippen, konijnen, koeien etc. Overal zijn boeken over, en je leert aldoende, wat moeilijk is de fynancien, je houdt kosten of het moet een bedrijf worden en dan komt er de stress van het bedrijf bij voor mij zou dat het laatste zijn wat ik dan weer zou willen.

Om eerlijk te zijn ben ik heel erg benieuwd hoe je omgeving zou reageren als je wel “echt jezelf” zou zijn. En wat de reactie met jou zou doen. En dan bedoel ik nl niet de formele beleefdheden zoals het niet zeggen van wat klappert uw gebit irritant etc.

groetjes Thian

» Posted By Thian On August 06, 2009 @ 21:55

@ 261 CiNNeR, Darella.

Lief dat je zo schrijft, ik begreep je goede bedoelingen wel hoor, twijfelde echt of het te begrijpen is als zo’n situatie mischien onvoorstelbaar is voor jezelf, vergat hoeveel je gezien en van dichtbij mee gemaakt hebt.
Het is / was goed hoor.Knap dat je je vriendin hebt bij gestaan.
Mijn vriendin (die ik altijd mocht bellen) werkt zichzelf te pletter voor geld, heeft nergens tijd voor, maak me zorgen om haar. Raar is het leven toch he.

groetjes Thian

» Posted By Thian On August 06, 2009 @ 21:03

@ 257,Hoi luc, goed iets van je te horen, was een tijd geleden, dacht net aan je. Hoe gaat het met je?

@258 Lieve Janus,
Ja je hebt veel gemist he gisternacht nacht, was heftig, maar fiijn toch dat je een nacht geslapen hebt, heb je volgens mij hard nodig.

Ach en mijn katjes, sjakie de grote heeft niet voor niets die bij naam, zijn kop heeft iets van een leeuw, heeft ook iets van die tint, lijkt onverstoorbaar met een hazehartje want hij is zo gauw bang. Blaast naar alle mannen en onbekenden die snel lopen, maar er zit geen kwaad in. Hij is een beetje op dieet en houdt af en toe hele (zachte) miauw concerten.

Ik ben inderdaad wat rustiger maar nog erg onevenwichtig en zoals je ziet ga ik dwars door nu de volledosis slaapmedicatie heen, dat is een teken om op te letten dus nu 2 nachten bijna geen slaap en hele heftige emotie,s dan loop ik het risico een beetje psychotische klachten te krijgen en wordt het weekend heftig. Ik weet ieder geval waardoor het komt.

Ik haal uit jou woorden dat een crisis uit eindelijk tot iets goeds / positiefs leide als je het eenmaal door was.
Zelf had ik het idee dat het een neergaande spiraal is en ik er steeds iets minder goed uit kom, maar dat zijn dan mischien de omstandigheden.
Fijn te lezen hoe jij het ervaren hebt.

@259 (Gaat hard he)

Lieve Henk,
Fijn dat je geschreven hebt, was een hele steun, jij en de anderen, ben even in rustiger vaarwater, zie zoals je leest wel een storm aan komen maar mischien gaat die wel om me heen.

Neem inderdaad schrift mee, en heb een hele lijst waar ik naar toe moet, hoe laat en wat gezegd moet worden. Maak elke dag ‘savonds voor ik naar bed ga zo,n lijst voor de volgende dag, leg het op mijn wekker en neem voor het slapen gaan de volgende dag even door.
Vergeet ik minder en kan in mijn hoofd zomogenlijk omstandigheden creren waardoor het soms lukt. Afspraken maken.

Fijn dat er goede dagen tussen zitten, de kleine dingen zijn echt belangrijk he. Het grote is niet te vatten. Mooi je gedicht.
Zou een depressie niet simpel kunnen noemen, Klinkt goed hoe je het door probeert te komen, met achter de hand mogelijk euthanasie.

Thian is nl een schuilnaam maar ik voel me meer thian als mijn echte naam waar ik me nooit in thuis heb gevoelt, heb veel het gevoel naamloos te zijn. Weet niet hoe dat in elkaar zit, heb maar 1 naam of dat dan alleen als roepnaam staat of ook als voornaam. Volgens mij als het laaste is dan zou ik de roepnaam kunnen veranderen.
Mijn voornaam staat voor akelige dingen, straf etc. Weet niet of ik het durf, zou nu geen gekke tijd zijn om het te veranderen. Achternaam is onmogelijk.

Ja die regie, dat is iets ongelovelijk raars, soms is het wel prettig, als ik me even een min of meer zorgeloos kind/tiener voel/ben eigenlijk en heden en verleden niet bestaan, het leven is dan eenvoudiger veel meer bij de dag, alleen geld is dan om uit te geven aan onzinnige dingen en volwassen dingen doen lukt dan niet. Andere momenten lijkt dat helemaal niet echt te zijn, of ik met open ogen droom, maar vindt wel de sporen. En in het schrijven zie ik het erg terug ook al probeer ik “gewoon”te schrijven. Heb het idee dat ik alleen maar voor doe als volwassene het helemaal niet ben. Denk dat het soms een beetje door mijn posts doorschijnt ondanks dat ik het probeer te voorkomen.

Maar het betekent wel dat als ik me zwaar depressief voel, het plotseling even helemaal weg kan zijn, even in een heel andere stemming plotseling ben dat getriggerd wordt door bv speelgoed. Dan is de rest er plotseling niet meer, kom er daarna wel weer keihard in terug.

Okay ga nog even rusten voor ik het vervoer straks in moet. drukke dag vandaag.

Bedankt voor jullie lieve reactie,s en allemaal liefs en groetjes Thian

» Posted By Thian On August 06, 2009 @ 06:20

@ 255

Lieve Ans, dikke knuffel terug.

» Posted By Thian On August 05, 2009 @ 23:10

Ik vindt het zo ongelovelijk lief van jullie, ben het helemaal eens met wat Janus in @252 schrijft, ik vindt het ook hartverwarmend en voelde me er door wat minder alleen staan.

Zou over een ander mischien denken probeer het nog even, net een nieuwe behandelaar, hulp voor mogelijk iets dichterbij,s eigenlijk vindt ik dat ik nu zelf ook maar even moet afwachten, proberen het te laten werken, een kans geven. proberen het in mijn hoofd op 1 lijn te krijgen.

Juist omdat het voor het eerst is dat mensen me proberen te helpen, hulpverleners, DAC, hier, heb het altijd van kleins af aan alleen gedaan. En er mischien aan moet wennen om hulp te krijgen.
Heb het idee dat hulpverleners me overschatten (en hier wat betreft hoe positief jullie naar me kijken, wat ik erg lief vindt, heb mij goede en slechte kanten, worstel heel erg met de zwaarte van mijn leven)
Het valt me zwaar om het bij hulpverlening zelf in goede banen te moeten leiden.

Heb de neiging om er een tijd voor te zetten, maar dat is niet eerlijk, gewoon even blijven uitstellen, het kan altijd nog he.

Weet je, ondanks alle ellende die ik grotendeels door anderen heb mee gemaakt, dat ik me niet veilig voel bij mensen, geen basis veligheid, me niet kan hechten, zie ik wel de mooie dingen in mensen. Dat mensen ook zo lief voor elkaar kunnen zijn, en waardeer het juist in kleine dingen in en buiten mensen, de katjes, de natuur. Dat hebben ze toch niet kapot kunnen krijgen. Klinkt mischien tegenstrijdig he.

Vraag het me zelf ook af, dat wordt zo moeilijk gemaakt met de tegenstrijdigheden in mijn hoofd, verschilt per stemming zei de vorige behandelaar voorzichtig tegen me.

Ben zo benieuwd hoe het bij jullie werkt, is dat ook zo tegen strijdig. Zou bijna vragen vertel eens hoe het in elkaar zit? hoe ga je om met die tegenstrijdigheden? het verlangen naar de dood en toch kunnen het zien van de kleine, mooie dingen in het leven?

Liefs en groetjes Thian

» Posted By Thian On August 05, 2009 @ 22:38

Lieve henk, Ans, Janus, CiNNeR etc.

Ja even een berichtje van mij, ben heel erg moe en verdrietig.

Heb de hele morgen moed proberen te verzamelen, net niet het crisiscentrum gebeld, toch zelf naar de apotheek met heel veel moeite en tegenzin, met een verward verhaal en medicijnen. (antibraak middel heb ik gehouden) Koste heel veel moeite om duidelijk te maken dat het voor mij niet goed is.
Heeft de medicijnen in genomen. Is uiteindelijk gaan uitzoeken kwam toen zeggen dat zij een fout hebben gemaakt de medicijnen per ongeluk niet waren gestopt, hebben het helemaal terug gezocht in de computer. Kijkt alleen niet op de zakjes wat ik vandaag had moeten innemen dus heb ik alvast weer een begin om te sparen, zucht.

Ben daarna meteen door gegaan naar het DAC omdat ik anders zou instorten, ben daar opgevangen. Heb het bijna huilend vertelt, behoorlijk gedissocieerd, ze schrok, begreep hoe moeilijk het was (kent me behoorlijk goed ondertussen) en vondt het heel erg knap dat ik het gedaan had. (ze had volgens mij ook behoorlijk wat onvriendelijk gedachten naar de apotheek en naar behandelaar etc.)

Heeft ook samen met me gekeken waar duidelijkheid in nodig is, kijkt naar hulp verlening in de omgeving.
Hebben het er ook over gehad dat ik eigenlijk hierbij hulpverlening had moeten kunnen bellen en de drempel veel te hoog is voor mij, en daar wat over op papier gezet. Lief he. Ze denkt dat ik het wat makkelijker ga krijgen als die woonbegeleiding gaat lopen en we zijn van mening dat ik hier in de omgeving een aanspreekpunt nodig heb.

Newana, heb alles wat ik te pakken kon krijgen over zelfmoord gelezen, ook waar je link naar toe had gedaan. Gebruik echt niet alleen medicijnen maar dat is wel een heel sterk hulpmiddel.
Heb alles behalve in huis, kleding hangt klaar, papierwerk voor crematie etc is klaar. Krijg op eigen verzoek medicatie per week, door het ziektebeeld weet ik niet altijd wat ik doe, ik wil het graag netjes en bewust doen.
Water zou voor mij de beste optie zijn maar dat kan ik de mensen die me vinden niet aan doen. Ook zonder direkte zelfmoord wens loop ik (zelf in gezeldschap) volledig buiten mezelf, zonder het te merken zo het water in.
Merk het pas als iemand me terug trekt en “bij de werkelijkheid”brengt.
Gek he!

Hoe zou jij reageren als je de middelen plotseling in je tas vindt, er zo “gemakkelijk” een eind aan kan maken? die grens maar heel erg vaag is, of mischien wel weg. Als je moet beslissen welke kant je op gaat?

Ik denk dat het op het moment van uitvoeren zelf spannend is, alhoewel de hetgeen ik heb gedaan ik meer buiten mezelf stond en toe keek en juist heel erg rustig was, mischien maakt het uit dat de beslissing dan al genomen is.

Moet nu de avond en nacht door zien te komen, morgen naar de behandelaar met ongelovelijk veel dat in een half uurtje moet en ik mijn mond niet uit krijg.

Janus, ik begrijp je bedoelingen hoor, heb daar geen moeite mee, weet ondertussen zelf ook dat ik daar heel erg veel moeite mee heb en dat het het me moeilijk maakt.

Ik lees straks nog wel even of er posts zijn, weet alleen niet of het dan lukt te antwoorden, ben telkens zo ver weg.

Lief, sterkte en groetjes Thian.

» Posted By Thian On August 05, 2009 @ 19:36

@ 241, 242

Lieve Emma en Henk,

O wat erg, heb ik jullie ook een slapeloze nacht bezorgd.

Schrijven (hier en in een schrift) hielp me wel door de bomen het bos weer te zien, maar jullie hebben zelf genoeg aan je hoofd.

Ik vindt jullie reactie’s wel heel erg lief, vond dat wel erg fijn.

Weet er nog steeds geen raad mee, maar ga er wel iets aan doen hoor vandaag, dit kan ik niet maken.

liefs, Thian

» Posted By Thian On August 05, 2009 @ 10:37

Wat lief jullie allebei,

Nee Henk dat doe ik inderdaad niet, en ik heb toen een heel goed gesprek gehad er werken echt wel aardige mensen, en er is toen daar stevig over gepraat dat heb ik gemerkt, ze geven immers ook hun fouten toe.

Alleen dit is zo ellendig (heb toch even geslapen en heel erg naar gedroomd, eigen schuld hoor, heb geen medicijnen meer genomen, lukt me niet).
Juist nu midden tussen alles in. Waar ik net zo,n beetje durfde aan te kloppen voor hulp is gestopt. Behandelaar loopt gewoon (nog) niet voor mij, heb ik de opdracht overal waar ik duidelijkheid over wil hebben op papier te zetten, heb ik met veel moeite gedaan en krijg ik mijn strot niet uit, mag ze ook niet lezen

maar little miss queenie lag net helemaal tegen me aan, de katjes zijn zo lief. En ik zoek wel een manier hoor straks.
Wordt alleen zo moeilijk de medicijnen in te leveren, ik wil ze houden, maar ik weet dat dat niet goed is, denk als ik wat ik tot nu toe heb verzamelt dan houdt, alleen wat nu teveel is inlever, maar als er ook maar iets gebeurd zit ik in de zelfde situatie als nu, en het wordt dan weer steeds meer.

Daarom vraag ik echt wel hulp ergens, als ik een afspraak maak houdt ik me er aan en lukt het beter.

Hoe gaat het met jou Elisabeth, met alles waar over je schreef?
verliefd, schilderen, opname etc?

De poetsmiep heeft op een krukje op haar dooie gemak zitten strijken en wilde dat volgende week weer doen, gezegd dan maar kijken wat dan het hardste nodig is. Dit was niet de bedoeling, ik heb onder tussen stapels was gevouwen. En het huis is niet om aan te zien, maar ze vertelde ook meteen dat ze deze maand nog komt en dan een andere baan heeft. De andere dag haalt ze niet in ze heeft helemaal geen tijd of ik moest er op staan. Dat kan ik nl weer niet. Iets voor begeleiding als die er is dan.

Het hoekje van de kleintjes is iets prettigs, en de kleintjes vindt ik meestal leuk wat ik er van weet, de rest nu even niet alleen wat leuk is.
Maar de hoek maakt me soms rustig, is in de slaapkamer met gordijnen ervoor. Met poppetjes, little pets etc.

Heerlijk die katten verhalen, The little miss valt sjakie ook aan loert op hem, springt boven oop hem, maar hij doet het zelfde en ze zijn aan elkaar gewaagd. Soms komt The little missie met een zielig kreetje dekking bij me zoeken maar vaak is ze zelf begonnen. Dat zeg ik haar ook en ze krijgen nl allebei aandacht.

Eventueel nog weltrusten,
Liefs Thian

» Posted By Thian On August 05, 2009 @ 05:14

«« Back To Stats Page