Statistiek

Comments Posted By Thian

Displaying 721 To 750 Of 831 Comments

Zelfmoord II

Lieve Elisabeth,

goed van je te horen.

Het is wel een idee, het als boek te zien, zou wel willen dat de mensen die beslissingen over de zorg nemen het zouden lezen.
Hoe het leven is met de beperkingen, het suisidaal zijn en de hulpverlening.
Heb het idee dat er nu in het wilde weg wat bedacht wordt soms, zoals de nieuwe regelingen voor het DAC waardoor mensen die er nu stabiel door zijn het soms niet meer kunnen bezoeken in de toekomst.

Wat erg van de aanvraag van de WIA en de leerambtenaar, en dat na een opname. Het is gewoon heel moeilijk he, anders kan het niet?

Wat fijn dat je nog verliefd bent en dat je zo positief schrijf, het zo goed gaat.

Wil graag weten hoe het verder loopt met je hoor.

Liefs Thian

» Posted By Thian On August 21, 2009 @ 22:09

Hoi Luc,

Wil wel graag even weten hoe het met je gaat, redt je het een beetje,
komt de hulpverlening verder op gang?.

Ja hoor als ik een Luc tegen kom kan ik wel voorzichtig informeren, lijkt me ook wel leuk en wel eng.

Heel veel sterkte, liefs Thian.

» Posted By Thian On August 21, 2009 @ 21:57

@ 437

Lieve Janus,

Afspraken in Denhaag plannen ze het liefst achter elkaar aan zodat ik maar 1 x per week heen en weer hoef te reizen omdat dat ook belastend is.

Afspraak bedrijfsarts kwam plotseling, ivm papieren van het UWV, ben dan ook afhankelijk van wanneer, en mijn begeleidster kunnen en het meost zo snel mogelijk omdat er heel veel verklaringen en vanalles moet komen en het moet in de eerste week van september daar binnen zijn, bovendien was de bedrijfsarts op vakantie en gaat mijn begeleidster (DAC) op vakantie. Vondt dat ik maar niet moeilijk moest doen, zonder de papieren kan ook de woonbegleiding niet aangevraagd en dat wordt nu ondertussen toch wel hoog tijd.

Heb met die psychiatrische thuiszorg toen heel veel problemen gehad omdat ik geen 2 afspraken op een dag wilde, dan kwam ze gewoon niet.

Is gisteravond heel slecht gegaan , crissiscentrum gebeld, hij wilde maar dat ik dingen ging doen en ik kon gewoonweg niet meer. Werkte heel erg averechts. Deed vanmorgen niets als huilen wilde alles afzeggen, ben toen behandelaandelaar maar gaan bellen, ze vroeg of het nodig was dat ik naar het crsisicentrum zou gaan, gezegd het niet te weten en dat ik er liever niet heen wilde.
Dat ik een afspraak met begeleidster had, ze wilde een veiligheidsafspraak maken. Dat ik haar belde om 12 uur, mee in gestemd.
Heb ronduit gezegd dat ik na het gesprek met het crisiscentrum alleen nog maar dacht ik wil dood. Vandaar.

12.00 uur was ik iets rustiger, zat bij begeleider, heeft met me geprobeert uit te zoeken wat ik kon doen om te voorkomen dat het verder fout gaat en bij telefoon gesprekken. Gezegd dat douchen thee drinken etc dan allang niet meer werkt, dat het me dan ook niets meer uitmaakt. Op de vraag wat ik thuis kon gaan doen, heb ik gezegd: kraaltjes sorteren en bomen op de muur schilderen, He wat! zei ze.
Is ze blijkbaar niet gewend. Ze was wel heel aardig.
Wilde weer een veiligheids afspraak maken, Gevraagd wat als ik het niet doe, ja wat da zei ze, dat was een goede vraag.
Heb gezegd dat ik dan wel het crisiscentrum bel en zeg dat ik dat met haar heb afgesproken, van haar moet zei ik eerst.
Vond niet dat ik vlak voor haar vakantie het nog moeilijker kon maken.

Mijn begeleidster van het DAC heeft haar nog gebelt, en het met haar doorgesproken. Dat is wel fijn.
En woensdag mag ik naar het maatschappelijk werk voor hulp bij een klacht indienen voor dat vervoer, het is 3 van de 9 keer goed gegaan en een aantal keer dat er gewoonweg geen vervoer kwam als ik er niet achteraan bleef bellen, bleek dan achteraf niet ingepland te staan etc.
Hoop dat dat helpt. Zeur niet over een kwartiertje, wat ze volgens eigen zeggen als speling hebben.

Vindt dat alles vertellen toch wel heel vervelend, komen ook dingen boven water die ik zelf niet meer wist, die papieren zijn ook wel heel erg confronterend en nog uit de periode toen ik nog in de relatie zat. Heb toen blijkbaar een week in het ziekenhuis gelegen.
En chronische dingen die ik blijkbaar mankeer, risico’s die ik loop.
Ook dingen die ze toen niet konden verklaren, buikpijn etc die nu heel duidelijk te verklaren zijn en in de diagnose passen.
Barst van de herbelevingen door alles.

Vindt het wel heel fijn dat ze telkens zeggen dat ik het niet alleen meer hoef te doen, ze met me mee gaat, en later de woonbegeleiding. Het niet meer zo wordt als vroeger. Dat maakt het te wat meer te doen.

Hoe gaat het met de hooikoorts en verder???

Liefs Thian.

Ps. Na het lezen van de link: Ik rageer dus als een tiener op de meeste antidepressieva, veel impulsiever, veel meer zelfmoord toestanden, was instaat van het balkon 2 hoog te springen wat ik gewoon nooit zo doen, breek dan hooguit wat. Gek he.

» Posted By Thian On August 21, 2009 @ 21:51

Lief jullie reactie’s en succes wensen.

Luc,

Wat ontzettend lief van.
terwijl je het zelf zo moeilijk hebt.

Duim ook voor jou hoor,

Knuffel van Thian

» Posted By Thian On August 20, 2009 @ 21:52

Het was heel erg moeilijk vandaag, de taxi die niet op tijd kwam om naar behandelaar in Denhaag te gaan, toen nog iemand ging ophalen, me niet (in denhaag) kwam ophalen terwijl ik naar de bedrijfsarts (in Rotterdam) moest, elk kwartier gebeld, komt met 10 minuten, toen konden ze de taxi niet bereiken wisten niet wanneer hij zo komen, kwam bijna 1,5 uur te laat.
Gezorgd dat hij me bij het DAC afzette in plaats van thuis, had gelukkig alles voor de bedrijfs arts bij me, begeleidster onderweg gebeld dat ik veel te laat was. (had ruim tijd gerekend maar dit was een grove fout van hun gaven ze toe.

Volgens begeleidster op het DAC zag ik er ondertussen als een uitgewrongen theedoek uit, en wilde me telkens water laten drinken.
Waren net op tijd bij de bedrijfsarts.
Ben tijdens de uitleg telkens weg geraakt, hij had het door, probeerden me erbij te halen, zei dat hij niet dacht dat ik het mee kreeg, had hij gelijk in, heb er echt heel erg lang gezeten volgens begeleidster, bijna 2 uur.
Ook nog iets raars dat ik mijnwerkgever had moeten informeren dat ik papieren van het UWV had gekregen, ik wist van niets. Papieren miste van alles.

Zij en de bedrijfsarts waren erg aardig hoor, maar hij vroeg heel veel en voor de aanvraag van de WIA was het nodig alles te laten kopieren, krijg ik anders heel veel meer problemen, hij zei ook nog dat hij ook kon neerzetten dat ik niet mee werkte, maar dat liet ze niet toe gelukkig.
Heb uiteindelijk moeten instemmen en afgeven, heb het idee dat mijn hele verleden “op straat ligt”. Vindt het vreselijk.
Heb gezegd dat er dingen instaan die niet uitgesproken mogen worden,
daar zou hij een notitie van maken. Ook alle toewijzigingen en indicatie’s zijn gekopieerd. Hele werk verleden en medische verleden moet erbij, hij zei telkens dat hij geen info over me had en geen dossier van me had. Dat dat nodig is voor het UWV en om alles goed te laten verlopen en niet zoals de vorige keer.

Mijn begeleidster hielp me echt hoor, was heel erg lief en zei dat ik het niet meer alleen hoef te doen.

Ben daarna weer op het DAC afgezet, daar ging het slecht, ze heeft me in een stille ruimte even allee laten bijkomen, maar dat lukt niet erg. Ben maar wel mee gaan eten.

Heb net uit een kast papieren de papieren van het ziekenhuis en de vorige keer dat ik (gedeeltelijk af)gekeurd was gevonden, gelukkig anders moeten we het op gaan vragen. Gaan dit morgen door nemen. Krijg binnenkort weer een afspraak voor de rest van de vragenlijsten etc.

Het is dat ik zoveel hulp krijg, anders .., kan het nu niet maken.

» Posted By Thian On August 20, 2009 @ 19:20

Lieve Luc,

Heb ook bellen op recept, had bed op recept maar dat zijn ze kwijt en daar ben ik blij om want dat vindt ik moeilijk, bellen als het niet goed gaat om te vragen of ze plaats hebben.

Wat goed dat je bent gaan praten, hulp heb gezocht en het ook krijgt. Het klinkt of je serieus genomen wordt. Laat het maar over je heen komen hoor.
Is raar he.

Ze zijn er erg aardig, ben heel slecht in namen, durf wat ik weet ook niet op te schrijven, zij wel bekende namen voor me, ik heb gesprekken gehad met iemand die gespecialiseerd was in dissociatieve klachten en mishandelde vrouwen, hij zag het ook meteen als ik er niet helemaal bij was, dat was fijn.

Ben eigenlijk steeds op de 3de en 4de etage opgenomen geweest, jij nu ook???? 2 x 1 nacht op de 1e en 2e etage, ging een keer heel erg slecht, wilde me eigenlijk gesloten oplaten nemen en een keer dat er boven geen plek was.
Moet als ik bel ook naar de 4e vragen omdat de meeste hulpverleners me daar wel kennen. Mensen die je echt hebben mee gemaakt kunnen wat gerichter vragen dat vindt ik prettig.

Met die regelingen wordt het wel makkelijker om hulp in te schakelen, omdat je er bekend bent en ze je dossier erbij pakken. Gaat sneller.

Ik schrijf het meestal hier wel als ik opgenomen ben ga dan even naar huis voor de katjes.
Ben niet zo lang, vrij gezet, heb meestal redelijk kort haar als ik naar de kapper ben geweest, en gebruik hier een nickname, een soort mengelmoes van mijn voornaam met aanpassingen.
Spreek geen limburgs, heb vertaling nodig, kan wel een beetje behoorlijk gronings en drents.

Als ik denk je te zien vraag ik wel of je Karin mischien kent, goed idee???

Liefs Thian.

» Posted By Thian On August 20, 2009 @ 00:14

@ 425

Lieve Janus,

Ben ook tegerlijk heel erg bang, niet afgekeurd te worden en in de bijstand gedwongen te worden de eerste de beste baan te moeten nemen, kan bv niet in grote menigte, wordt ik gek, ben bang dat het dan helemaal mis gaat.

Ben in de bijstand niet beter af.

Als je werkt heb je dat gedonder niet.

Als je afgekeurd, zoals je schrijft, bent staat alles toch op papier, hoe kunnen ze je het dan nog moeilijk maken?? (hoe durven ze het te wagen!)

Heb de link bekeken, schandalig dat er nu pas aandacht voor komt, is al zo lang bekent. En dat zo weinig % mensen kindermishandeling door geven. (Ze wisten het bij mij ook allemaal hoor, maar werd gezegd: daar kunnen ze niets aan doen of het is nou eenmaal zo, mensen zijn zo bang om hun nek uit te steken, heb zelf 2 x aangifte gedaan voor kinderen en problemen gehad maar je hoort het gewoon te melden).

Heb het gemerkt, lees nog even terug nu maar vergeet het ook wel.
Zo chaotisch, ben vandaag mijn rugtas helemaal kwijt geweest, bij iemand laten staan (met portemonnee, papieren, knuffel, alles er in)
Ze gad me geprobeert te bellen maar mijn mobieltje zat er ook in dat hoorde ze, heeft ze geprobeerd iemand anders te bellen. Kwam er zelf achter, had haar telefoonnummer niet, stond in mobieltje. Dus voor de derde keer in paniek want ik wist het niet zeker, op de fiets naar haar toe. Gelukkig met tas naar huis.

Alles voor morgen heb ik op papier staan, leef ik dan op, staan alle tijden en wat ik moet doen en vragen, werkt wel hoor, verzamel dagenlang van te voren alles wat me te binnen schiet op een bloknoot.

Liefs, groetjes Thian.

» Posted By Thian On August 19, 2009 @ 23:46

Lieve Janus,

heb 391 inderdaad volledig gemist op een of andere manier.

Weet je het gekke is dat ik het ene moment gaat het heel slecht maar andere mmomenten is of dat allemaal nooit gebeurd is, moet uitkijken niet naar het werk te gaan heb dat er in moeten rammen in mijn hersens.
Andere momenten is het of ik daar nooit gewerkt heb, ik werkeloos ben en achter elk baantje aan moet dat ik maar zou kunnen krijgen.
Dat gevoel is echt heel sterk, moet het echt doen!!!, en er tegen vechten om niet als bv bij de alberthein een bord staat vakkenvullers gezocht er op af te stappen en te solliciteren.
Als ik dat doe loop ik ook grote kans om aan genomen te worden, ben dan plotseling rustig en dat is het enige wat bestaat.

Die drang werk te gaan zoeken is constant ergens op de achter grond, of ik mezelf moet straffen als ik het niet doe.

Als jij het begrijpt vindt ik dat een hele kunst.

Maar daardoor kan ik gewoon weg geen handtekening onder zoiets zetten, dat gaat zo daar tegen in, ik ben bang voor de reactie (in mijn hoofd) van mezelf. Terwijl ik het vooral op papier ook rationeel kan bekijken en dat verwacht iedereen van me.

De begeleidster die mee gaat weet wel dat ik er moeite mee heb, en dat het voor mij een vluchtweg is die nodig is, wil kijken omdat er in mee te nemen, wat op papier komt. heb het zelf uitgebreider op papier gezet.
Zou het haar graag willen laten lezen maar durf dat niet ook nog eens aan haar te vragen, ze doet zoveel voor me.
Kan niets voor haar terug doen, heb wel het schilderij af en ga het vernissen en ze vinden het erg mooi en zijn er blij mee. Ze is zo lief, ik wilde gisteravond gaan vernissen, maar ze wilde liever dat ik bij de anderen bleef, zei later dat ze het fijn vond dat ik zo goed had mee gedaan in de groep.
Was een dart wedstrijd, had het nog nooit gedaan, heb mijn ronde verbluffend genoeg gewonnen. Iemand zij daar moet je ze gooien en ze gingen in die vakjes en toen had ik gewonnen. Heb veel uitleg gehad en later punten staan tellen, begreep aan het eind van de avond hoe het in elkaar zat. Heb nu toch een spierpijn. Volgende week moet ik nog een keer. Doordat ik het voor de eerste keer goed deed durfde een ander ook mee te doen, heb uitleg voor haar gevraagd, ze was er helemaal trots op, doet me wel vaker een beetje na, op een goede manier hoor, moet gewoon even kijken hoe dingen gaan, ze is heel lief.

Dat bedoel ik ook bij dat mindmappen met het tegenstrijdige. Het dingen willen en tegelijk niet mogen en dat er veel regelrecht tegen over elkaar staat, dat duidelijk te krijgen kan ik niet aan, kan denk ik teveel boven water komen. Alhoewel ik dat soort dingen tegelijk ook wel leuk vindt en bijna niet kan laten. Wat moet je bv met de kleintjes daarin.

Ik heb gehoord dat als je in de ziekte wet zit, een WIA uitkering etc. hebt en ze zeggen dat je niet kan werken en je gaat werken dat je dan je ziektekosten verzekering kwijt kan raken.

Heb al een heel vel met alles wat ik donderdag, bij behandelaar etc moet bespreken en wat ik allemaal moet doen, heb de vakantie vervanging er op gezet, ja het is goed een aanspeekpunt te hebben, ga dat er meteen nog even bij zetten.

Hoop dat je een beetje geslapen hebt, gezien de kleine oogjes.

Liefs Thian

» Posted By Thian On August 19, 2009 @ 09:51

@ 418

Op de ‘s gravendijkwal???? tussen de sexclubs in?????

Zouden elkaar daar gewoon tegen kunnen komen zonder het van elkaar te weten. Ben daar 5 x opgenomen geweest.

Raar idee

» Posted By Thian On August 19, 2009 @ 01:21

@ 416

Hoi Luc,

Miste je reactie’s al, wat erg, opname en dat het zo slecht gaat.

Mag ik vragen waar DAC bij jou voor staat, bij mij nl. voor Dag Activiteiten Centrum. Begrijp uit de opname dat het iets anders is.

Begrijp dat je het heel erg moeilijk hebt, denk aan je.

Heel veel sterkte.

liefs Thian

» Posted By Thian On August 19, 2009 @ 00:31

@ 412

Hallo Ans
Volgens degene die het eerst van de PIT kwam ben ik heel erg gevoelig, kwetsbaar, ze bedoelde het goed hoor, was niet beledigend, vind het toch niet zo leuk, en heel erg onzeker, op het DAC zeggen ze ook dat wel dat ik lief ben.

Ik vindt anderen vaak wel erg lief, jullie hier en mensen die me helpen, mensen die hard praten of erg druk zijn vindt ik erg eng.

Weet niet of ik echt een beetje een bitch kan zijn, als ik vindtdat ik hard tegen iemand ben vinden anderen dat ik gewoon heb gezegd wat ik denk.
Weet ook niet of ik dat zou willen kunnen, past mischien niet bij me, alhoewel het wel handig is om te zorgen dat ik me staande kan houden.

@413
Kan je wel vertellen hoe dat bij mij zit met polsen doorsnijden, krassen, snijden voel ik niet of nauwelijks, hooguit voelt het warm.
Het is fascinerend om te kijken terwijl en voelen dat het bloed naar beneden loopt, moe meer hoe fascinerender. Het kost me soms moeite om het niet te doen, eenvoudig het is zichtbaar.
Ik bel soms het crisiscentrum omdat ik niet kan stoppen, steeds nieuwe krassen maak om het te zien bloeden. Dan heb je steeds meer de neiging steeds dieper te snijden.

En eenvoudig weg, het is de klassieke zelfmoord poging in films en boeken. De meeste mensen doen zoiets in wanhoop en gaan er van uit dat wat ze op tv zien klopt. Veel mensen denken zelf niet na.

Simpel voorbeeld, met 1 april heeft een (vroegere) collega een bordje op de liftdeur van het verpleeghuis gehangen, hand geschreven, dat de lift kapot was. De hele dag heeft geen mens de lift gebruikt allerlei onhandige omwegen, ze heeft het na 8 uur werken zelf verteld.
Blijkbaar ook niemand die even informeerd of de monteur gebeld is en klagen dat iedereen deed over de kapotte lift. Er iseen jr later een bordje opgehangen dat iedereen een gratis pparaplu bij de receptie op kon halen en de directie was erbij betrokken omdat allerlei mensen om een plu kwamen en kwaad werden toen ze er geen kregen, niemand dacht aan 1 april, gaf een hoop trammelant.

Eerlijk gezegd zou ik ook niet nadenken om zoiets op het internet op te gaan zoeken, in boeken dat wel, bedenk ook die zoek opdrachten niet zo, denk te moeilijk ws

Liefs Thian

» Posted By Thian On August 18, 2009 @ 22:50

Lieve Janus,

Het is heel moeillijk om te zeggen dat je iemand niet kan helpen omdat je zelf niet stabiel bent en mee gesleept wordt. Ook omdat ze me opzocht, nu soms nog, heb haar vorige week weer gezegd dat ik bang was dat het voor haar erger werd en dat ik het zelf net weer een beetje op pakte na het heel moeilijk te hebben gehad.
Nu dringt het door en praat ze niet over me heen, gaat ook over op een ander onderwerp.

Voel me wel schuldig maar het kan niet anders en als hulpverleners haar niet kunnen helpen hoe zou ik me dan kunnen verbeelden iets te kunnen doen. Ze kan echt alle hulp krijgen als ze maar zou willen, meer kunnen aanvaarden denk ik. Vandaag hoorde ik dat ze openlijk op het DAC had gesproken over er een eind aan maken op die zelfde dag.

Ja raar he, wat je redingen noemt terwijl die mensen het ws helemaal niet weten en ook niet hoeven te weten, dat mensen na middernacht in het park voorbij lopen en terug komen, je plotseling aan spreken: gaat het wel goed met je, en kan je niet beter naar huis gaan.
Weet zelf niet goed wat ik ervan moet denken hoor.

Heb het weer moeilijk, zal ook wel even zo blijven, zoek wel zoveel mogelijk afleiding. Moet as donderdag naar de bedrijfsarts voor CIZ aanvraag en aanvraag WIA gelukkig is de begeleidster van het DAC zo lief om mee te gaan.
Moet naar de locatie die ik tot nu toe vermeden heb, waar allemaal bekenden zijn, die zich verplicht voelen vragen te stellen waar ze geen antwoord op willen, alle maal herinneringen die ik wil vergeten, kwijt wil, maar het kan niet anders, het is nu eenmaal op korte termijn nodig.
Maar weet me geen raad.

Mijn behandelaar gaat volgende week op vakantie, ik mocht na denken over vervanging, dat vindt ik eng weer een wild vreemd iemand, maar het is met wat er nu speelt toch mischien goed om wel te doen?

Dacht me te herinneren dat je schreef dat je nu niet meer zo voor nu met suidaliteit bezig was meer voor later voor als het slechter met je zou gaan.Hoe is dat bij jou gegaan als ik vragen mag, ging het beter met je, minder depressief?? Je hoeft niet te antwoorden hoor.

Ga later nog eventjes naar (je) de baby’s kijken

Dacht ook dat de hele dag proberen te neplachen ook een grondige manier kan zijn om je humeur te verzieken (vandaar).

Ik ga morgenochtend proberen naar het DAC te gaan, dan hebben ze ontspanningsoefeningen, eens kijken hoe dat gaat, kan geen kwaad.

» Posted By Thian On August 18, 2009 @ 15:15

Kijk blijkbaar ook niet boos, er komen vaak (vreemden) mensen op me af om allerlei dingen te vragen die ik zou moeten weten maar niet weet (de weg) ben dan bag dat ik ze de verkeerde kant op heb gestuurd en rijdt een blokje rond om te kijken of het wel klopt.
Ook komen er zo maar mensen bij me zitten en vertellen meteen hun hele levensverhaal terwijl ik dan zelf al in de knoei zit.
Zouden ze denk ik niet doen als ik boos keek.

Kan hele tijd bezig zijn met kinderdingen en dan is alle ellende weg, bestaat gewoonweg niet, voel ik me ook zo. Dat helpt.
En het giebelen alleen of samen om de meest flauwe dingen ook.

Hoor regelmatig kindergeluiden in mijn hoofd daarom maar geen baby’s, met maar niet stimileren.

Heb een cd over een helende reis naar een waterval, duurt een beetje lang, is wel heel mooi vertelt, en een boekje met kortere visualisatie’s die ik voor het slapen gaan op zet, of mooie rustige muziek.
Soms helpt het soms irriteert het en dan gaat het uit.

Wat wel doorgaat is knuffelen met de katjes (oke katten) in bed, want ze krijgen dan snoepjes, en halen de heleboel over hoop om ze te zoeken, gaan boven op me staan, en proberen het doosje open te maken met hun pootjes, zo lief.

Er zouden ook cd’s zijn met die lachtherapie, zou wat kunnen zijn.
Werkt mischien ook in de file tegen het korte lontje, maar niet tijdens het rijden denk ik.

Liefs Thian.

» Posted By Thian On August 18, 2009 @ 10:34

Een paar mensen hebben me verteld hoe ze wakker zijn geworden uit zelfmoord pogingen, een ervan is nu al 6 maanden opgenomen, kwam haar vorige week tegen op het DAC, elke keer als ze opkrabbelt, gaat het daarna weer helemaal mis. Bewonder hoe ze probeert door te gaan. Zie hoe moeilijk het is, hoe ze onder de medicijnen zit.
Een ander heeft een zeker tien ws meer pogingen gedaan, en wakker geworden in het ziekenhuis, kan ‘smorgens suisidaal zijn en ‘smiddags in een totaal andere stemming, wil dan helemaal niet meer dood, heb haar met anderen al een aantal keer in het crisiscentrum afgelevert, eerlijk gezegd ik doe het niet meer, kom daarna zelf in crisis, kan het eenvoudig niet aan. Dat vertel ik dan ook. Houdt haar op een afstandje omdat ze me meesleept in meerdere dingen.

Een aantal mensen weten ook dat ik heel erg suisidaal kan zijn, is niet meer als eerlijk. Heb met een hen een keer over methodes gesproken, is erg aanstekelijk en kan erg grappig zijn als je er over gaat brainstormen.
Wel allebei gezegd dat we het op dat moment niet zouden doen.

Ben gestoord toen ik voor het eerst als onwetende 15 jarige heel serieus er een eind aan wilde maken. Degene waar ik mee moest samenwonen kwam plotseling terug naar huis omdat hij een studieboek was vergeten.
Terwijl ik begonnen was (5) doosjes paracetamol op aan het eten was.
Door de woorden: Denk maar niet dat ik voor je zorg als je ziek wordt ben ik vreselijk gaan huilen en durfde niet meer. Weet nu wat voor schade ik had kunnen oplopen zonder dood te gaan.

Heb daarna meegemaakt hoe een buurmeisje na een poging door anbeschofte ambulance broeders werd opgehaald, ik kwam net uit de lift.
Ze zeiden ronduit tegen mij: ze wou niet dood hoor, dan gebruik je geen paracetamol en alcohol daar wordt je hooguit blind van.
Toen pas wist ik dat van die schade.

Heb een nacht aan de rand van water, in een park door gebracht met medicijnen en alcohol, meerdere nachten, ben een paar keer door onverwachte wandelaars aan gesproken. De belofte dat ik voor ik het deed zou bellen heeft me toen nog tegen gehouden omdat ik niet durfde te bellen en bang was om ergens opgesloten te worden als ik te vroeg gevonden werd.
Ben voor de metro weg getrokken, dachten dat ik niet uit keek maar kon niet stoppen, nu staan er spoorbomen.

Mischien dat ik ooit kan zeggen dat het goed is dat ik er nog ben,
ik weet het niet en kan het me nu niet voorstellen.

Ja er zijn erg genoeg duizenden mensen die aan zelfmoord denken, en het doen, en ik zou graag wat lezen van mensen die ook zo in het leven staan, en er niet over praten. Het is erg dat er zo weinig begrip voor is, het is een teken dat er toch veel aan de hand is want anders zou het niet zo vaak voorkomen.

Sorry voor mijn niet zo positieve bijdrage.

Begrijp de roze bril wel hoor, probeer het soms ook, soms lukt het ook even,
het is zo moeilijk terug in deze wereld en de realiteit te komen.
Heb daarom mischien veel roze en groen in huis?

Dat (nep) lachen schijnt niet de hele dag te hoeven hoor, wil het effect hebben, gelezen dat een kwartiertje als genoeg is een paar keer op een dag, (is makkelijker te doen) het kan toch geen kwaad dus waarom niet proberen, ben benieuwd hoe dat gaat en of het werkt.
Mischien dat je het wilt laten weten?

Liefs Thian

» Posted By Thian On August 18, 2009 @ 00:43

@ 395
Vindt het de kracht van deze site dat je suisidaal mag zijn,
in de hulpverlening en door de mensen om je heen worden allemaal goed bedoelde redenen vertelt waarom het niet goed is, etc.

Veel mensen vertellen al heel lang suisidaal te zijn, hoe zou je dan kunnen weten en je kunnen redden als het niet zo is.
Denk dat het een functie heeft.
Mischien wel om te kunnen overleven.

Uiteindelijk ben je het zelf die het leven aan moet gaan.

Nl. ben ik voor elkaar steunen,

Het te positief voorstellen maakt mij dwars en maakt het erger, weet niet of ik daar alleen in sta?

» Posted By Thian On August 17, 2009 @ 22:55

@ 390

Lieve Janus,

Ja ken dit totaal niet, vindt het goed om te weten hoe het ook kan.
Toen mijn opa plotseling ziek werd, werden wij daarbuiten gelate, hij stierf in de ambulamce aan een hartaanval.
Ik was 8, heb gezien dat hij wegging, geen uitleg gehad, ze kwamen terug met chinees eten, fou yong hai, heb jaren gedacht dat we hem opgegeten hadden, we (mijn broer en ik) werden 2 weken bij de hele enge pleegouders van mijn vader onder gebracht. (waarvan ze zelf zeggen dat ze hem mishandelt hadden) ook erna geen uitleg.
Echt jaren lang gegriezeld van bloederig uit ziend chinees eten tot ik in de 20 was en besefte waarom.
Kan er wel om lachen hoor, was een raar kind ws.

Wat knap dat ze het zo met de kinderen hebben weten te doen, mooi, en ja juist met kinderen in die leeftijd, die zo onbevangen vragen kunnen stellen zal het ook wel moeilijk zijn.

Het is moeilijk te door breken he, dat zwijgen,merk dat ik bij mijn behandelaar er zelf over moet beginnen, anders wordt het niet aangekaart. Ook na he al eerder aangekaart te hebben.
Hoe dichter ik bij zelfmoord kon hoe moeilijker het wordt om het aan te geven. Hoe meer het mijn geheim is. (schrijven is anders dat kan ik dan wel) Dat zal wel algemeen zo zijn?
En dat maakt het gevaarlijk en dat het systeem niet werkt.

Maar hoe dat te veranderen.

Liefs Thian.

» Posted By Thian On August 17, 2009 @ 13:44

Leve Janus,

Wat bizonder, en ondanks alle ellende een mooie manier om de kinderen er zo bij te betrekken, samen mischien verwerken.
Had niet gedacht dat dat mogelijk is.
Het speelde dus al heel lang he, raar is het dat mensen zo dichtbij, althans mensen in je omgeving, die je tegen komt, mee staat te praten er ook mee bezig zijn, zonder het van elkaar te weten.
Kan iedereen zijn, terwijl het soms bijna voelt alsof het op je voorhoofd geschreven staat, en het volledig onzichtbaar is.

Vindt het klinken of zo’n gezin er toch zo meelevend over kan praten, hoe verschrikkelijk moeilijk het geweest moet zijn voor ze en het nu is.

Wat goed dat er zoveel mensen waren en dat je bent gegaan.

heel veel sterkte,
liefs Thian.

» Posted By Thian On August 16, 2009 @ 21:25

@ 381

Mooi henk, heb er 2 keer naar geluisterd, en nog wat andere muziek.
gave reactie.

Liefs Thian.

@ 382

Ik ben jalours op het niet meer hoeven, dat alles weg is, het over is.
Ben zo verschrikkelijk moe vaak, kost zoveel energie, zoveel herbelevingen, troep van vroeger, dingen van het nu, heel weinig slapen

Maar ik ben het eens dat daarop focussen niet helpt, alleen is het wel deze fijn dingen ergens kwijt te kunnen en dan kijken okay hoe gaan we het vandaag aanpakken: het is heel erg (en had niet mogen gebeuren), maar zo voel ik me rot en dat is niet prettig, zijn er nog dingen die gezegd moeten worden bij moet stil gestaan? zijn er ideen om wat beter te gaan voelen? en dan komt er wel iets naar boven, hoor reactie,s, zie dingen voor me, soms te veel en kan niet bepalen wat, wordt heen en weer getrokken en kom tot niets. Maar het helpt wel.

Schrijven helpt me het te zien, te begrijpen, voel me vaak er beter door, weet pas dan wat de oorzaak is, en kan daar op inspelen, vaak probeer ik wel met “kleine”dingetjes af te sluiten

Fijn dat je zelf iemand bent die de positieve dingen ziet, die je juist wel kunt en daarvan uit verder kunt. Gun het je echt dat het lukt met die frisse blik.

Heb wel iets gehoord en gelezen over hooggevoeligheid, een kennis was er erg mee bezig, weet dat er boekjes zijn met hoe je ermee om kan gaan, tips voor het dagelijks leven en hoe het komt, maar dat is gissen het is volgens mij niet eens een officieel erkent iets. Heb ook dat soort dingen te horen gekregen, ben heel voorzichtig er in, als ik er iets in zie bekijk ik het eerst in de bieb wat het is, groepjes vertrouw ik helemaal niet, vroeg vaak aan een behandelaar of ze er iets van wist.
Naar tips kijk ik wel, kan geen kwaad, kan zelf kijken of het onzin is of mischien toch iets waardevols.
Zo haal ik zelf overal wat weg en dat komt dan in mijn boekje (een moment van stilte, heb ik het genoemd) een boekje vol met dingetjes die werken. Dat ik als ik het moeilijk heb kan pakken. Moet het alleen nog even onthouden zodat het een automatisme is, en op tiijd voor het zover is dat ik het alleen nog maar zou willen verscheuren.
Staan ook visualisatie,s in, dingen die hulpverleners me hebben gezegd,
mooie bijpassende rustgevende plaatjes, positive dingen om aan te denken, wil er ook mooie momenten om te onthouden in zetten, gedichten.
Duurt lang want alles wordt er niet zomaar in geplakt maar “gescrapt”
op mooie stukjes papier, met plaatjes, doedels, stempels, kraaltjes etc.
Daar aan denken helpt me dan weer.

groetjes Thian.

» Posted By Thian On August 16, 2009 @ 11:47

Ans dat met een schone lei beginnen, daar moet ik toch over denken,
Mischien is het helemaal niet goed hoor, maar ik heb gezegd dat kan ik niet meer niet meer opnieuw beginnen, geen schone lei gedoe.

Wat gebeurt is, is er nu eenmaal, vormt je, je sterke en minder sterke kanten, je gevoel voor humor (zonder overleef je niet), wie je bent, je kwetsbaarheid. Het is er nu eenmaal en hoort bij je. Maakt je mischien wel zo’n mooi persoon. Het ontkennen is zo vermoeiend en voelt niet goed. (ondanks mijn pogingen om te vluchten)

Doelen vanuit jezelf waarin je tot je recht komt, dat is een moeilijk
opgave maar wel een om naar te streven denk ik.

Absoluut geen loozer maar net als Magnani iemand die vecht voor zich zelf en het blijft proberen.

Liefs Thian

» Posted By Thian On August 16, 2009 @ 02:01

@ kan ook niet meer lezen, vroeger heel veel gedaan, kost me nu veel moeite daarna weer in deze wereld te komen, voel me heel slecht daarna en soms al tijdens het lezen maar kan niet stoppen voor het boek uit is.
Net als tv kijken, heb ik vanavond gedaan maar werkt nu averechts, moet het dan maar weer goed zien te krijgen.
Mijn eigen kleine wereldje is het best, weinig prikkels en triggers van buiten af.

Heb me altijd voor gehouden dat ik vrienden had, is bar weinig van over sinds ik eerlijk ben over hoe het gaat en voor me zelf kies.
De vriendin die ik al zolang heb, heeft het ook druk en zegt dat als ik bel, laat zelf weinig horen, als we contact hebben pakken we het wel weer meteen op. Denk dat het haar te veel energie kost.
Vrienden die meteen mijn hele administratie over namen, mijn leven bepaalden, toen ik uiteindelijk zei dat ik dat niet kon waren ze beledigd wilden me toch helpen, mijn schuld hoor, kon geen nee tegen ze zeggen.
Vrienden die vonden dat het maar eens beter moest gaan en dat zou best als ik hun adviezen maar op zou volgen, kreeg gebeden op gestuurd. Moest nu maar eens aanpakken en de hulpverlening opzeggen, hard werken was de oplossing.

Als ik lief en aardig luister, op het goede moment medeleven met hen toon, hun hele levensverhaal aanhoor, ja dan gaat het prima heb ik veel vrienden. Gezellig en vrolijk pootjes geven. Maar dat heb ik teveel moeten doen.
Als ik mijn verhaal vertel, schrikken ze, gaan er van door dat is teveel. Dan houden ze me op afstand want ze willen het niet weten.
In niet erg hoor, weet het immidels, ben er aan gewend.
Heb mijn eigen wereldjes.
En nu doe ik het dus niet meer doen alsof het goed gaat, het gaat niet goed punt, of ze zeggen dat ik er goed uit zie of niet. Luister niet meer naar gezellige familie verhaaltjes en klets mee, zeg ronduit dat ik familie dingen vreselijk vindt en het niet zo ken.
Ik weet dat ik mensen ermee afschrik maar dat is dan maar zo.

Vindt het nl wel moeilijk, maar alles liever dan het tonen.

Ook een rustige nacht gewenst.

Janus, hoe gaat het, was het erg zwaar?
Sterkte, liefs Thian

» Posted By Thian On August 16, 2009 @ 01:46

@ Ans, Magani

Loop tegen de 40, zijn er nu pas achter wat ik mankeer, heb wel geweten dat het niet goed was en dat zoveel mogelijk verstopt.
2 jaar geleden had ik dacht ik alles zo goed ald het kon onder controle,
baan, huisje, hobby’s, me neer gelegd bij het niet zullen hebben van kinderen, geen relatie kunnen hebben etc.
Ze zeggen nu dat ik al die tijd aan het overleven was.

Heb meer het gevoel dat ik nu aan het overleven zijn, vooruitzicht jarenlange therapie daarna hopen ze dat ik nog een poos prettig kan leven. Weet niet wat ze bedoelen met prettig, maar ja.

Gevolg : ik paste mijn hele leven niet in hokjes, mensen konden mij niet plaatsen, ik had er later niet echt moeite mee, wist dat ik niet plaatsbaar was en vond dat wel grappig. Vond die adiezen wel vreselijk, protesteerde heftig. Nu hoef ik niet meer in hokjes te passen en wil het ook niet.

Trek me er zo mogenlijk niets meer van aan: doe wat ik wil, wat volwassen!, overal knuffelbeesten, hangen gekleurde voor theelichtjes, mobielen en gong dingen, speelhoek katjes, heel veel planten, water geven lukt nog niet echt staat op de lijst. De slaapkamer een grote hoek voor de kleintjes, en ben bezig een bos op de muur te schilderen.
Mensen die mijn huis binnen komen kijken verwondert rond, maar vinden het gezellig, en dat is zo. Dat zou ik willen voor mijn leven.

Op een of andere manier wordt het (ook op het DAC) als iets dat bij me hoort gezien. Denk door de muziek en het schilderen komt. (ook op het werk voorheen) Dat ik geen raad weet met mensen, zichtbaar bang ben, af en toe kinderlijk of niet praat. Niet mee wil doen met gangbare dingen, niet met me rug naar een deur wil zitten etc. wordt dan geaccepteert. Zal gerust over gepraat worden hoor.
Anders vinden ze wel wat, nu hebben ze iets om over te praten.

Mischien kan het leven wel bij 40 beginnen, weet ik niet, zeggen het vaak, zelfs dat je dan nog aan kinderen kunt beginnen, vindt dat wat ver gaan. Maar mischien je weet maar nooit.

Ans, wat moeilijk wat je over je werk verteld, werk is zo,n groot deel van het leven, hoop dat je eens (snel) iets kan doen waar je je in thuis voelt,
heb het idee dat dat zo,n verschil kan maken.

Groetjes Thian

» Posted By Thian On August 15, 2009 @ 15:25

@ 366, Henk.

Denk ook niet dat we mensen uit de dakgoot kunnen praten, dan zuoden we het immers zelf niet zo moeilijk hebben, en je kan alleen iemand steunen als deze dat zef ook wil.
Maar ik denk wel dat heel veel mensen het bestaan hier van niet weten, en juist door de mengelmoes van mensen zoals CiNNer ook nabestaanden.
Je weet nooit of iemand het dan op een andere manier zou doen, om het voor de nabestaanden wat beter te bevatten zou zijn.

Eigenlijk gun ik gewoon de mensen die geen plek hebben om er over te praten, geen kant op kunnen zo’n plek, zo wanhopig zijn zonder dat iemand het weet.

Wat de man betreft, ik vindt het heel erg, maar mischien ben ik ook wel een klein beetje jalours???, hij heeft het gewoon gedaan. Hebben jullie die gedachten ook (wel eens)???

Lijkt me heel moeilijk voor het gezin.

Janus, heel veel sterkte vandaag.

Liefs Thian.

» Posted By Thian On August 15, 2009 @ 09:27

@ 361

Lieve Janus,

Zoveel mensen, zoveel die er niet over (kunnen) praten,
weet zeker dat het helpt om te weten dat er anderen zijn zoals jezelf, en heb zo ervaren dat dit, deze site met deze lieve mensen, je steunen, dat dat in ieder geval het gevoel geeft niet alleen te staan.

Wat erg voor zo’n gezin, denk aan ze, en ik denk ook aan jou.
komt toch hard aan he. Ben in gedachten ook bij je om je te steunen.

Sterkte en liefs,
Thian

» Posted By Thian On August 14, 2009 @ 23:20

@ 357

Zie net dat ik een schrijffout in de 3e alinea, heb gezet dat mensen geen raad weten met mensen die gewoon zijn, moet zijn mensen die zo gewond zijn.

» Posted By Thian On August 14, 2009 @ 22:22

@ 354,

Lieve Janus,

Mooi, de links over het schrijven, geeft me het gevoel van: Zie je wel,
ik moet gewoon schrijven desnoods duizend keer over het zelfde.
Praten maakt het voorlopig erger. Eerst maar eens rust.

Heb in mijn hoofd de een hele verklaring van mezelf dat ik niet kan werken gemaakt, compleet met dat ik het de mogelijkheid tot sollicteren nodig heb om een uitweg uit dit leven te moeten hebben. Ga het op papier zetten maar laat het nog wel aanbegeleiders lezen hoor van te voren, zodat ik niets kan verknoeien. Maar het moet op papier.

Wat je schrijft over een vel papier met ik en alles wat erom heen komt vindt ik wel wat moeilijk te begrijpen, wat er precies omheen komt waardat aan gekoppelt zou zijn, aan moet voldoen. Vindt het wel grappig en leuk, maar ook wel eng, confronterend. Zie nl meteen dingen voor me, kan het niet laten er over te denken.

Heb het idee dat ik er verschillende zou moeten maken omdat de dingen zo niet met elkaar kunnen kloppen, te tegenstrijdig. Niet te vereenigen zijn. Kun je het volgen?

Liefs Thian.

@ 355

Lieve Magnani,

Heb je ook de link over schrijven gelezen, als het je helpt schrijf hier dan ook nu het niet goed gaat al is het maar een woord, als het je maar helpt. Zou willen dat ik wat voor je kon doen.

Liefs Thian

» Posted By Thian On August 14, 2009 @ 22:15

Lieve Ans,

moet even reageren hoor.

Volgens mij als het leven zo moeilijk is (en is geweest) dan ziet de buiten wereld jou niet, maar alleen het muurtje dat zo nodig is om je te beschermen. Is het ook wel heel moeilijk om je zelf te laten zien en mensen dichterbij te laten komen, hoe kun je weten wat hun bedoelingen zijn.

Wat jammer dat mensen niet de moeite doen om heel voor zichtig om het hoekje van het muurtje te kijken. Want nu zien ze niet hoe mooi, lief
zachtaardig je bent.
En weet je mensen weten niet goed raad als andere mensen zo gewoon zijn, voelen zich ongemakkelijk vooral als ze het zoveel beter getroffen hebben. Weten niet wat dat met mensen doet. Is niet te bevatten.
Voor ons zelf immers al nauwelijks.

Zou je lieve mensen om je heen gunnen, die er wel door heen kijken, en je het vertrouwen kunnen geven dat ze er voor je zijn.

Vertel het me alsjeblieft als ik het verkeerd zie, zo voel het voor mij.

Weet hoe we je hier waarderen, zeker ik, je lieve berichtjes, elkaar steunen in moeilijke tijden, in het delen van ervaringen, het begrijpen.

liefs Thian.

» Posted By Thian On August 14, 2009 @ 21:54

@ 345

Lieve Magnani,

Wat erg voor je, ik hoop zo dat er iemand is die je kan helpen,
en het je wat makkelijker kan maken.
Wat knap van je dat je ondanks alles toch probeert er door te komen.

Heel veel sterkte

Denk ook aan jou,

groetjes Thian.

» Posted By Thian On August 14, 2009 @ 01:05

Lieve Ans,

Wat een lieve gedachte, een verfrissend windje, vleugje hoop etc.
Stak eerder vaak wierook aan, ga ik weer doen en kaarsjes, vergeet ik steeds maar ik ga het opschrijven, desnoods in een dagprogramma.

Het is een aanvraag voor een WIA uitkering, vindt het erg spannend en moeilijk maar ben erg dankbaar voor de lieve hulp en de manier waarop ze dat doet, haalt de spanning een beetje weg, al ben ik een beetje hieper zouden ze op het DAC zeggen.

Heb mijn grote schilderwerkstuk afgerond, nog vernissen dan is tie klaar, daarna heb ik alleen nog maar melig gedaan, flauwe grappen met iemand gemaakt die daar ook gevoelig voor is, zitten giebelen als twee vervelende schoolkinderen. Maar wel even wat anders.
Ken je dat? dat helemaal de andere kant op doorschieten zonder al te veel controle?? Op de grens tussen huilen en lachen in?

Heb vandaag een goede daad (iemand bezocht) gedaan staat ook op het lijstje van dingen waardoor je je beter kan gaan voelen.

Die lieve oetel van een sjakie de grote staat met zijn voor pootjes in de water bak te drinken, en schud zijn pootjes uit of hij verbaast is dat ze nat zijn, lief he. Het zijn de kleine dingen.

Zie je zoals je schrijft helemaal niet op een kantoor, hoop zo dat je iets vindt dat bij je past. dat je zelf kunt gaan uitproberen.
Je hebt de wereld zoveel te bieden, je bent zo lief en attent en met de rijkdom kunnen halen uit de kleine dingen van het leven.

liefs, knuffel van Thian

» Posted By Thian On August 14, 2009 @ 00:57

@ 340 Fanny,

Ik begrijp dat het niet persoonlijk is hoor, al reageerde ik mischien wat direkt en persoonlijk. Dat is het naar jou ook niet.

Had er eigenlijk nog onder willen zetten dat ik zo benieuwd ben naar waardoor je hier op deze site bent beland, heb zelf even eerder posts van je bekeken, ben benieuwd hoe jij je in het hectische leven staan de weet te houden. Waar jij staat wat betreft jezelf wat betreft overleven en zelfmoord. Begreep dat je zelf ook de nodige dingen hebt door gemaakt, en sinds kort zelf het een beetje een manier hebt gevonden om wat prettiger te leven.

Vertel gerust als je wilt.

En laat je alsjeblieft niet afschrikken, door wat (ook mijn) heftige reactie,s.

Waardeer je bijdrage zeker, en vragen mogen gesteld worden.

Groetjes Thian

Janus,

Helemaal goed, zou nooit in een saai leven passen,
ben altijd al anders geweest als anderen, andere denkwereld (en),
andere invulling van vrije tijd.

Moeilijkheden zijn moeilijke en beperkend, juist die beperkingen,
het tegen de muren oplopen van onmacht maakt me suisidaal,
ben creatief genoeg in oplossingen.
Al zou ik graag heel wat minder moeilijkheden hebben, zei altijd had ik maar 1 normale ouder gehad.
En mensen, instellingen, bureaucratie, papierwerk, daar is geen doorkomen aan.

Heb toch een lijst gekregen van verklaringen die ik nodig heb (oa van de bedrijfsarts) voor dat UWV niet te geloven.
En een verklaring van mezelf dat ik niet kan werken.
Heb ik met de begeleidster besproken, we gaan het zo op papier zetten dat ik de mogelijkheid openlaat dat ik in de toekomst wel zou kunnen solliciteren, ik heb gewoon een uitweg nodig om te kunnen “vluchten “in een ander leven, naast de mogelijkheid tot zelfmoord.

Liefs Thian

» Posted By Thian On August 13, 2009 @ 18:22

Zijn nieuwe afspraken rond zelfmoord, zelf met heel veel moeite aangekaart, dat ik afspraken had hiervoor en nu het idee heb dat het mag. Ze zei; dat ze niet zal zeggen dat het niet mag.

Hebben er even over gepraat, dat het me heel veel moeite kost om te bellen etc, en over als ik bel in crisis dat ik het dan niet zelf aan kan geven. Over hoe ze me dan het beste kan helpen.
Ze wilde toch de afspraak maken dat als ik denk dat ik zover ben dan ga bellen naar haar of naar het crisiscentrum. Als ze er niet is, vragen om iemand anders te spreken.

Lijkt hier bespreekbaar, heb ook verteld over hoe het is gegaan met de medicijnen. Ben denk ik heel duidelijk en open er in geweest.
Nu afwachten of dit helpt.

» Posted By Thian On August 13, 2009 @ 12:51

«« Back To Stats Page