Statistiek

Comments Posted By Spaink

Displaying 181 To 210 Of 1,664 Comments

Dik & dood

Tartarus @ 56 – Je schrijft:”Hoe kan je tot (totale) aanvaarding komen van de dood als je niet zeker weet wat er na je dood gebeurt?”

Met die vraag zijn we bepaald voorbij de kattenkwestie gekomen. Wanneer Michael een vlieg, vlinder of muis ving en die vervolgens triomfantelijk opvrat, dacht-ie niet aan vergankelijkheid of aan de dood. Hooguit dacht-ie: ‘Gotcha!’, of misschien: ‘Uhm, toch minder lekker dan ik hoopte, na al die moeite die ik deed om je te vangen….’

In zijn jaren hier heeft Michael drie dode soortgenoten gezien. Eerst Kim, mijn oudste kat, later Tweety, en toen Dropje. Al die dode katten hebben een paar uur op mijn bed gelegen. Aan Kim hebben zowel Michael en Tweety na haar dood nog eventjes geroken, maar de enige die aandacht besteedde aan de andere dode katten was ik. Ook zieke huisgenoten boeiden ze niet: geen angst, geen genegenhed. Wel werden al mijn katten in hun laatste maanden ineens gepest door de rest. De zwakheid van de ene kat is de winst van de andere.

Katten hebben geen enkel ontzag voor andermans dood.

Wat Michaels eigen dood betreft: er is geen enkele maatstaf om te bepalen of hij die accepteerde of niet, laat staan of hij ernaar verlangde. Het enige dat ik kan zeggen, is dat hij de nacht voor zijn dood voor het eerst in de vele jaren die hij bij mij sleet, in paniek raakte, en desalniettemin ogenblikkelijk kalmeerde zodra ik zachtjes tegen hem praatte en hem aaide.

Maar om dat nou ‘acceptatie’ te noemen…? Het dier had geen idee wat er met hem gebeurde, en juist dat maakte – denk ik, tenminste – dat-ie in paniek raakte. Want pijn had hij niet. Ik ken mijn katten goed genoeg om dat laatste met zekerheid te kunnen zeggen.

Om bovengenoemde redenen moet ik, wat betreft je oorspronkelijke vraag, alle katten zachtjes doch dringend terzijde schuiven. Mensen vrezen de dood omdat ze pijn en machteloosheid voorzien, omdat ze zich spiegelen aan intimi die eerder zijn overleden, omdat ze bezorgd zijn over het welzijn van hun nabestaanden, of omdat ze – zoals jij impliciet poneert – bang zijn voor wat er na hun dood met ze gebeurt. Dat zijn allemaal argumenten die voor katten niet spelen. Die hebben geen concept van de dood.

Dus laten we ons tot mensen bepalen.

Je vroeg: “Hoe kan je tot (totale) aanvaarding komen van de dood als je niet zeker weet wat er na je dood gebeurt?” Afgaande op wat ik met Christiane, mijn echtgenote – die een volslagen atheïst was, en niet geloofde in enig leven na de dood – heb gezien, kan ik je dit vertellen.

Hoe ziek je ook bent: je wilt liever niet dood, en je maakt je daar zorgen over, omdat je weet dat het einde onafwendbaar is. Misschien ben je een beetje bang om te sterven, misschien helemaal niet; wel ben je boos dat je moet sterven, want dat wou je immers niet. Maar vooral: je bent bezorgd, dodelijk bezorgd, dat jouw overlijden het leven van de mensen van wie je zo immens veel houdt zal ontwrichten. Zodat je het met moeite volhoudt en tegen de klippen op doorleeft, vooral om hen te sparen.

Je verzoent in eerste instantie niet zozeer jezelf met de dood (ook al hoop je oprecht je leven nog wat te kunnen rekken). Je hoopt vooral dat nog wat doorleven ervoor zal zorgen dat je intimi zich makkelijker kunnen verzoenen met je dood.

Pas later – en soms: te laat (hoewel dat bij Chris godlof niet gebeurde) – ontdek je dat al je zorgen over oe je aanstaande nabestaanden met je dood zullen verwerken, absoluut eerlijk & waar zijn, maar tegelijkertijd óók een kutsmoes zijn om niet teveel te hoeven nadenken over het feit dat jij – jij, alleen jij, en niemand anders – binnenkort dood gaat.

Dat is het moment waarop de paniek plotseling kan toeslaan. Al die tijd concentreerde je je op hoe je ‘waardig’ kon sterven, op het bedenken onder welke voorwaarden je dat wilde, en hoe je de regie nog een beetje in eigen hand kon houden. Vooral wilde je sterk zijn voor je intimi, en hoopte je ze nu troost te bereiden voor hun later – hun later zonder jou.

Voor het eerst raak je zelf doordrongen van je eigen aanstaande dood. Je bent soms even in paniek. Je probeert jezelf te handhaven. Je probeert jezelf gerust te stellen dat het nog best wel gaat. Vooral probeer je je intimi gerust te stellen: ‘Ik ben nog láng niet weg!’

Dan breekt, tamelijk onverwacht – wat vreemd en angstig is, want je had je immers terdege voorbereid, toch? – ineens de periode aan dat je zieker raakt dan je eerder hebt meegemaakt. Je hebt meer zorg nodig, je autonomie smelt weg. Je bent blij met alle liefdevolle aandacht, maar bent soms ook bang dat de zorg voor jou je intmi uitput. Je bent bang dat je geliefden je als een last gaan ervaren, wat niet waar is. Maar eigenlijk ben vooral bang dat jijzelf je eigen leven als een last gaat ervaren.

Je trekt jezelf terug, je hebt niet veel energie meer. Je luistert graag naar je geliefden, maar wat ze je vertellen beklijft niet meer. Je krijgt het gevoel dat je zelf steeds meer wegvalt. Je geliefden verzekeren je nogmaals dat ze het heus ook zonder je zullen redden, en terwijl je ze eerder graag wilde geloven, maar daar niet honderd procent op durfde te vertrouwen, voel je langzaam iets in jezelf verschuiven. Bovendien voel je dat je steeds minder keus hebt. Wat eerder aanvoelde als lief bedoelde, maar valse troost, verandert in voorzichtige hoop: misschien redden ze het inderdaad wel zonder jou…? Dat zou heerlijk zijn!

Als je nog zieker wordt, merk je – hoe erg je dat ook vindt – dat je steeds minder nadenkt over het welbevinden van je nabestaanden. Je merkt dat je sowieso minder nadenkt, over alles — dat je steeds meer wegzakt, en stiller wordt van binnen. Er gaat steeds meer volkomen langs je heen. Je ontwaakt soms uit die schemersluimer, en dan voel je je licht schuldig.

Het moment waarop je de dood accepteert – of nee: vreemd genoeg, nu ineens van harte verwelkomt – is pal nadat je voelt dat doorleven je simpelweg teveel moeite kost. Dat besef doet zich aan je voor du moment dat (of misschien zelfs: omdat) je bezorgdheid over je nabestaanden ten lange leste is weggevallen.

Dan rest nog slechts de dood.

Dus je hebt het bij het verkeerde eind, Tartarus. Acceptatie van de dood volgt wanneer je ophoudt je af te vragen wat er na je dood gebeurt.

» Posted By Spaink On June 15, 2013 @ 02:44

Lucia @ 41: Oww, that’s sweet.

» Posted By Spaink On May 23, 2013 @ 09:40

Thian @ 37 en Theevogel @ 38: Ja, dat is waar… Michael schreeuwde die nacht, maar kalmeerde subiet zodra ik hem aaide en begon dan zelfs te spinnen.

» Posted By Spaink On May 23, 2013 @ 01:33

Tartarus @ 33: Nu is het genoeg. Ik ga je berichten weghalen, als je zo doorgaat.

» Posted By Spaink On May 22, 2013 @ 15:51

Tartarus, Michael ging middenin de nacht schreeuwen, en ‘s morgens belde ik in alle vroegte de dierenarts. Veel meer kon ik niet voor hem doen op dat moment. En ik heb het afgelopen jaar geen ziekigheid in hem gezien, anders was ik uiteraard subiet naar de dierenarts gegaan.

» Posted By Spaink On May 20, 2013 @ 19:29

Tartarus @ 7:Sel je niet zo aan… Michael had evident een gezwel, maar geen pijn. Denk je nu heus dat ik hem een jaar lang met pijn zou hebben laten rondlopen? Hij liep langzamerhand slechter, maar hij was inmiddels ook een flink bejaarde kat, dus daar was niks raars aan. Michael heeft niet geleden, het afgelopen jaar. Als ik hem had laten opereren, had-ie wel geleden, en had het niks veranderd aan zijn perspectief.

Zelfs de nacht voordat hij doodging, had hij geen pijn. Het was paniek. Mensen sterven al niet zonder angst of schrik, waarom meen je dat katten dat per definitie wel zouden moeten kunnen?

» Posted By Spaink On May 19, 2013 @ 15:23

Opruimen

Inmiddels heb ik al mijn boekenkasten – tien in getal, allemaal muurhoog – volledig uitgemest. Ze zijn nu een weldaad voor het oog: gevuld, maar niet langer opdringerig.

» Posted By Spaink On May 18, 2013 @ 02:24

Lieve_meid @ 3: Michael doet alsof er niks aan de hand is, maar Max heeft elke verandering door en bekijkt uitgebreid wat ik aan het doen ben. Elke lege plank wordt grondig geïnspecteerd!

» Posted By Spaink On May 08, 2013 @ 09:47

Niks lief

Natasha @ 11: Je raakt precies aan de zere punten. Natuurlijk zorgen we allemaal graag voor onze geliefden, maar
a) die zorg kost onszelf een boel, waarvan wijzelf nog jaren later de gevolgen voelen, en
b) de individualisering van de zorg, die als doel heeft om de maatschappij / economie te ontzien, heeft zelf *ook* ingrijpende maatschappelijke kosten.

Maar over die twee punten schijnen we het tegenwoordig niet te mogen hebben…

» Posted By Spaink On May 18, 2013 @ 02:10

Scientology & huurmoordenaars

Janus @ 13: dat is oud nieuws, kijk maar naar de datum van dat artikel op Nu.nl: mei 2009. En nee, het doet me geen deugd. Liever had ik dat Scientology zich *gedroeg*.

» Posted By Spaink On August 10, 2013 @ 12:26

Peter @ 9: Je notie dat La Serpa ná – of wellicht zelfs: door – Scientology tot inkeer kwam, klopt niet. La Serpe en Remmens hebben beiden ook nadien nogal wat misdaden gepleegd, waaronder naar verluidt een aantal moorden.

» Posted By Spaink On July 06, 2013 @ 03:48

Benach @ 3: Er is al jarenlang kritiek op Scientology, dat is niet veranderd. Wat wél is veranderd: die kritiek dringt nu eindelijk meer door tot de media, en een belangrijke factor daarin is dat de media hun angst zijn verloren dat negatieve artikelen over Scientology willen leiden tot eindeloze (kostbare) rechtszaken.

Om het anders te zeggen: veel rechtszaken zijn door internetters uitgevochten, en toen zij die eenmaal wonnen, durfden de ‘traditionele’ media navenant meer. En toen raakte de beer los. Inmiddels is er zoveel kritiek op de sekte – en hebben ze zoveel contraproductieve gerechterlijke uitspraken – dat ze maar afzien van rechtszaken.

Wat nieuw is, is dat ook ex-leden tegenwoordig een boekje open durven te doen. En in de laatste vijftien jaar zijn er nogal wat prominente leden vertrokken. Dat maakt dat er nu ineens een hele serie verhalen over het interne reilen & zeilen van de sekte loskomt, en *dat* is nieuw!

» Posted By Spaink On May 05, 2013 @ 01:25

Afpellen

Ellen @ 10: Deze week heb ik eindelijk Christianes trouwring bij de juwelier ingeleverd: eerder kon ik het niet over mijn hart krijgen om hem af te staan, ook al was dat tijdelijk. Zaterdag krijg ik hem terug, en dan past-ie om mijn vinger. k kijk ernaar uit.

» Posted By Spaink On April 25, 2013 @ 01:17

Wat fijn, al die lieve reacties!

» Posted By Spaink On April 24, 2013 @ 17:29

Doosje

Ellen @12: Heel degleijk, maar net iets te prozaïsch :)
Henk2 @13: Chris vond Amaretto nogal vies, dus dat doe ik ‘r niet aan!

» Posted By Spaink On April 18, 2013 @ 01:13

Jaap @ 4: Ja, dat idee bekroop mij ook…

Johan @ 5: De as gaat naar de zus van Chris, en zij laat een speciale urn maken. Ik heb een paar schpjes Chris achtergehouden voor mezelf, en dat wil ik in een mooi doosje doen.

» Posted By Spaink On April 17, 2013 @ 22:39

Liefde voor de buurt

Wijzij @ 5: Ik woon op Wittenburg, niet op Kattenburg :)

» Posted By Spaink On October 09, 2013 @ 14:29

Gefixed!

» Posted By Spaink On September 30, 2013 @ 21:57

Niet normaal

JPaul@ 5: De burgemeester was uitgenodigd, dat maakt hem relevant voor die bijeenkomst. Zijn agenda was ‘overvol’ omdat Van der Laan wilde wegblijven, en dat is een statement. En dan een lesbische wethouder zijn plaats laten innemen, is ook een statement. Maar dát statement was leuker geweest als zij haarpartner had kunnen meenemen…

» Posted By Spaink On April 11, 2013 @ 10:01

Annette @ 2 en Irene @ 3: Eberhard van der Laan had perongeluk heeltoevaliig een te volle agenda om te komen, en stuurde op het laatst – heel goed gekozen – Carolien Gehrels als zijn vervangster. En Gehrels is lesbisch. Maar of ze nou haar partner mocht meenemen…? Bij zo’n vervanging op het laatste moment lukt dat vaak niet.

» Posted By Spaink On April 11, 2013 @ 00:34

Speelbal

Renée @ 17: ik wens je sterkte, en veel vrienden….

» Posted By Spaink On April 04, 2013 @ 11:47

Frank, ik had het niet over een ‘schitterend ongeluk’ maar over een ‘kosmisch ongeluk’.

» Posted By Spaink On April 03, 2013 @ 20:51

Frank @ 3: De frase ‘kosmisch ongeluk’ koos ik bewust, en niet omwille van enige referentie aan Wim Kayzer. ‘Ongeluk’ verwijst naar ‘een ongelukje’ en ‘per ongeluk’, iets dat gebeurt maar niet bedoeld was.

» Posted By Spaink On April 03, 2013 @ 17:54

Waarom ik weduwe wilde worden

Pring @ 194: Stel je alsjebieft niet zo aan, met een glas drank op zijn tijd is niks mis. Denk je nu heus dat we avond aan avond laveloos in Saarein hingen?

Je notie dat alcohol de oorzaak van kanker zou zijn, is voorts vals. Bij een aantal kankers lijkt het een factor te zijn, maar alcholgebruik is werkelijk zelden een oorzaak an sich. Dus of je je beschuldigende praatjes voortaan voor je wilt houden: want je suggereert nu zo ongeveer dat Christianes vrienden zichzelf de dood hebben ingedronken door haar daar in Saarein te komen steunen.

» Posted By Spaink On December 23, 2014 @ 01:56

Fion, dikke zoen terug, en jij veel sterkte…!

» Posted By Spaink On March 16, 2013 @ 21:52

Cees, ik wens je een lang en gelukkig huwelijk! :)

» Posted By Spaink On March 16, 2013 @ 21:29

Helene, misschien kan ze ook zo iets doen? Misschien niet in een café, maar bij haar thuis? (En dan de gasten de hapjes en drank mee laten nemen, en na twee uur allemaal weer oprotten.)

» Posted By Spaink On March 16, 2013 @ 18:44

Piramide

Joost, je hebt gelijk, ikpas het aan!

» Posted By Spaink On March 13, 2013 @ 17:27

Voor eeuwig

Olav @ 13: Dat is een goede tip, maar die had het probleem niet opgelost. Het punt is dat facebook account niet verwijdert, maar slechts ontoegankelijk maakt voor vrienden.

» Posted By Spaink On March 08, 2013 @ 02:22

Edwin @ 10: Dat is wat Christiane wilde.

» Posted By Spaink On March 07, 2013 @ 10:55

«« Back To Stats Page