Statistiek

Comments Posted By Janus

Displaying 1,501 To 1,530 Of 1,721 Comments

Zelfmoord II

@ Auke 446

Hallo Auke,

Van de ene nachtbraker aan de andere. Ik ben ook al heel moe, maar doordat ik eerder op de avond al een paar uur geslapen heb ben ik nu nog wakker.

Ik wil je op dit moment alleen maar laten weten, dat iemand hier je al gezien (gelezen) heeft. Ikzelf ben hier ook begonnen als lezer, net als jij en weet dat het een heleboel is. Het is goed om al die verhalen te lezen, maar ik wil je toch op een periode wijzen, die hier kort geleden heeft plaatsgevonden en waaruit je goed kunt opmaken hoe het hier kan gaan.

Ga dan lezen op dit deel II vanaf post 226, die avond, nacht en opvolgende dag. Korte inleiding: Thian kampt, soms heel erg en dan weer wat minder, met suïcidaliteit. Om te voorkomen dat ze in een impuls toch tot zelfdoding over gaat heeft ze allerlei voorzogsmaatregelen genomen, waaronder het niet in huis hebben van een grote hoeveelheid medicijnen. En toe gebeurder er dit.

Ik denk wel dat je reacties zult krijgen, want zo te lezen ben je hier aan het goede adres. Leuke naam trouwens, Auke.

Vriendelijke groet,

Janus.

» Posted By Janus On August 22, 2009 @ 04:17

@ Thian en Luc,

Zeg, niet om het één of ander, maar mochten jullie mekaar een keer (heel voorzichtig!) tegen het lijf lopen, dan krijgen wij het hier toch wel in geuren en kleuren te horen, hè? (Big smile)

Janus.

Thian, ik wil ook reageren op 441, maar dat zal wel morgen pas worden, voordat ik dat af heb. (Heb morgen ook nog het eea te doen.)

» Posted By Janus On August 22, 2009 @ 01:17

@ Elisabeth 438

Hallo Elisabeth,

Leuk om weer iets van je te lezen. En bedankt voor je mooie woorden aan Thian en mij gericht. Dat deed me goed. Vooral doordat ik een beetje in een low-down periode zit (gaat wel weer over).

En deze zin, die je schreef: ‘Afstand willen nemen van het leven, juist omdat men het pure zuivere, bijzondere leven verlangt.’ is eigenlijk de spijker op z’n kop, met dat verschil dat ik het voor mezelf iets anders zie. ‘Afstand willen nemen van het leven’ betekent in mijn geval afstand willen nemen van dit leven, het leven in deze eh, ‘samen’leving.

Een samenleving waarin menselijk leed, of dat nou lichamelijk of psychisch is, tot handelswaar is verworden en ‘zorg’ een product. Waarin je moet betalen voor hulp. En waarin je door ‘mensen’ moet worden gekeurd. Niet omdat dat in de eerste plaats in ‘t belang is van jouw gezondheid, maar omdat dat in de eerste plaats te maken heeft met het feit dat ze toch vooral geen cent te veel aan je willen uitgeven.

Oké, daar zit een kern van redelijkheid in, maar steeds maar weer dat beknibbelen, beknibbelen, beknibbelen, ‘t is om gek van te worden. En daarbij ben je aan de heidenen overgeleverd, want alleen als je de mazzel hebt dat een keuringsarts echt menselijk is, dan gaat het goed – binnen de grenzen, die hij heeft – maar als het zo’n afknijper is, dan……..

En dan geef ik slechts één voorbeeld, want ik wil jouw humeur niet te veel negatief beïnvloeden in een tijd waarin je eindelijk ook weer eens wat geluk proeft. Ik feliciteer je daarmee en hoop dat het nog lang zo mag doorgaan.

Je weet – heb ik wel eens gezegd, geloof ik – dat ik niet zo’n gedichtenmens ben, maar ik vond je gedicht erg treffend. (Ga je die ook publiceren in je boek, als je dat doorzet?) Eén zin sprak me erg aan en dat is deze: ‘wanneer ook de buitenglans verbleekt’. Want inderdaad, wat gebeurt er dan….

Ik wens je nog veel geluk toe,

Janus.

» Posted By Janus On August 22, 2009 @ 00:58

Nog maar een link, nu over antidepressiva:

http://www.nu.nl/wetenschap/2059769/antidepressiva-verdubbelen-risico-op-zelfmoord-bij-jongeren-.html

J.

» Posted By Janus On August 21, 2009 @ 14:38

Hallo allemaal,

Er bestaat dus zoiets als een gevoeligheidsgen. Wel ‘zeldzaam’, zoals er staat, maar hoe zeldzaam kon ik niet zo 1 2 3 vinden. Hier staat het hele artikel:

http://www.nu.nl/wetenschap/2064897/sociale-afwijzing-doet-fysiek-pijn-.html

Groet, Janus.

» Posted By Janus On August 21, 2009 @ 13:33

@ Thian 434

Lieve Thian,

Wat een gelazer allemaal. Dat taxibedrijf daar kan je dus niet op vertrouwen. Dat heeft je al twee keer binnen korte tijd in de steek gelaten. En dan kunnen ze wel toegeven dat ze fout zaten, maar wat heb je daaraan. Dat zullen ze een volgende keer, als het weer fout gaat, ook wel weer zeggen.

Maar wat goed van je om alles mee te nemen wat je die dag nodig had, anders was het alsnog fout gegaan. En dat je het idee hebt dat je hele verleden “op straat ligt” dat kan ik goed begrijpen. Je wordt gedwongen om aan een wildvreemde hele persoonlijke dingen te vertellen. Helaas is het niet anders (in deze samenleving), maar het is wel heel erg frustrerend, pijnlijk eigenlijk. Maar je hebt niks om je voor te schamen, Thian. Jij niet, anderen wel.

Ik kan goed begrijpen dat de moed je na een dag als deze in de schoenen zinkt. Aan de andere kant heeft je begeleidster gezegd dat je het niet meer alleen hoeft te doen. En dat is heel mooi. Ik denk ook dat die keuringsarts, ondanks of juist dankzij dat het allemaal zo moeizaam verliep, in de gaten heeft hoe het er nu voorstaat met jou. Het is nog niet gedaan, maar er zit wel schot in.

Maar het moet toch mogelijk zijn om dat soort enerverende afspraken op twee verschillende dagen te doen? Zelfs zonder dat gelazer met dat taxibedrijf, kan ik me voorstellen dat die tweede afspraak met de keuringsarts lastig was na dat gesprek in Den Haag. Dat is gewoon teveel van het goede, lijkt mij. Ik doe dat al jaren niet meer. Eén afspraak per dag vind ik meer dan voldoende. Zeker als het van die belangrijke zijn.

Ga maar lekker bijkomen van de emoties. Veel liefs,

Janus.

» Posted By Janus On August 21, 2009 @ 01:35

@ Thian 429

Lieve Thian,

Weer even kort (mijn oogjes…..).

Ik laat maar even rusten wat je hebt geschreven op één ding na. Je schreef: ‘Ben in de bijstand niet beter af.’ En: ‘Als je werkt heb je dat gedonder niet.’

Tsja, dat is toch een beetje het idealiseren van een werksituatie. Jij hebt ook – net als ik overigens – hele slechte ervaringen op (je) werk opgedaan. Het is – of kán dat zijn – overal wat.

Maar goed, laat dat voor nu maar even rusten. Zo te zien ben je goed voorbereid. Ik wens je morgen – straks eigenlijk – heel veel succes bij het bereiken van je doelen. En hou je tas in de gaten, hè. :) We horen wel van je hoe het is gegaan.

Liefs en sterkte en nogmaals succes,

Janus.

» Posted By Janus On August 20, 2009 @ 01:37

@ Thian 422

Over het missen van posts.

Bij mij is het nu zo dat, wanneer ik een post plaats, deze tegenwoordig áltijd geplaatst wordt, dus ook wanneer er al andere nieuwe posts geplaatst zijn, die bij mij nog niet zichtbaar zijn. Die Javascript error krijg ik dus niet meer. Die nieuwe posts zie ik dan pas nádat ik mijn eigen post geplaatst heb. Mijn post wordt geplaatst en is tegelijk met de andere nieuwe zichtbaar.

Wanneer ik denk dat mijn post de laatste nieuwe is en daarboven alleen maar oude staan, die ik al gezien heb, dan mis ik die andere nieuwe. Ik denk dat dat bij jou ook gebeurd is, want tussen mijn 391 en 392 – heb je waarschijnlijk ook niet gezien – en jouw 393 zaten maar een paar minuten verschil (maar dat maakt niet uit, want er kunnen ook wel uren tussen zitten.)

Ik kijk tegenwoordig, na het plaatsen van een post van mij, altijd even terug in de lijst of er nog andere staan, die ik nog niet gezien heb. Dat is soms een beetje lastig, want het kan zijn, dat iemand anders al iets heeft gezegd, waardoor een deel van mijn post achterhaald wordt, maar dat is niet zo erg.

Ik vernieuw de pagina ook wel, voordat ik mijn eigen post plaats om te zien of er inmiddels nieuwe posts geplaatst zijn, zodat ik kan zien of er al iets anders is gezegd over datgene waar ik het ook over wil hebben.

Groetjes, Janus.

» Posted By Janus On August 19, 2009 @ 14:41

@ Thian 422

Lieve Thian,

Mijn oogjes zijn weer wat groter. :)

Die ontspanningsoefeningen komen/kwamen nu mooi van pas met je spierpijn. :) Maar ik sta perplex! Ze wezen die vakjes aan en jij gooide de pijltjes erin! Sjonge, alsof het niks is. Ik heb dat ook wel eens geprobeerd, maar ik bakte er niks van. Je bent een natuurtalent.

Wat jouw aandrang betreft om toch te gaan werken.

Je hebt uitgelegd, waardoor dat vroeger zo belangrijk voor je was. Maar dat was vroeger. Er is nu géén kerel meer, die je de prostitutie in wil hebben om voor hem geld te gaan verdienen, waaraan je moet ontsnappen. Dat is voorbij. Zelfs het UWV of de SD zal je niet dwingen om als prostituée te gaan werken, ondanks dat dat tegenwoordig een legaal beroep is. Zó erg is het niet met die clubs.

Dan rest het ‘arbeidethos’. In de samenleving tel je eigenlijk niet mee, als je geen betaalde baan hebt. Van die opvatting gaat heel veel druk uit. Je bent eigenlijk meteen een loser, wanneer je geen betaald werk doet. Ook al doe je vrijwilligerswerk dat duizend keer meer waard is, dan nog telt dat eigenlijk niet mee. Er wordt dan gezegd: nou, je doet tenminste ‘iets’.

Het is erg lastig om jezelf geen loser te (gaan) vinden – en daar dus ook niet depressief van te worden – wanneer je geen betaalde baan hebt. Er zijn zelfs mensen – mannen meest – die zelfmoord plegen, wanneer de kans op het krijgen van betaald werk wel erg klein is geworden. Zo erg kan dat worden.

Ik heb heel lang met dit probleem geworsteld en nog speelt dat wel een rol, want maatschappelijke erkenning is natuurlijk heel erg prettig. Maar wat heb je aan maatschappelijke erkenning in een situatie waarin het gros van de maatschappij uit zwijnen bestaat, die geen waardering hebben voor jouw paarlen? Moet je je dan gaan aanpassen (verlagen eigenlijk)? Ik vind van niet.

Blijf altijd bewust van je eigen waarde en ga vandaaruit wat doen. Dat heb ik ook moeten leren. Jezelf opofferen aan een baan leidt ook op een bepaalde manier tot de dood, maar dan geestelijk. Daar ben ik ook de mist mee in gegaan. Ik vind bijvoorbeeld het maken van zo’n mooi schilderij voor het DAC veel waardevoller (voor jou en het DAC) dan vakken vullen bij Albert Heijn. Dat kan iedereen doen. Laat dat maar aan scholieren over.

Maar nu wat meer praktisch. Het is volgens mij niet zo dat je je ziektekosten verzekering kwijt raakt, wanneer je nu zou gaan werken. Wel raak je je ziektewetuitkering kwijt en ook is de kans groot dat de keuringsarts aan je vraagt wat je nog bij hem/haar komt doen, je werkt immers? En dan wordt je goedgekeurd. En weg is de WIA.

Je moet dan wel blijven werken, met de kans dat dat toch later weer fout loopt, vanwege je psychische problemen. En als je bent wezen vakken vullen – oproepcontractje en minimumloon denk ik – dan leidt dat al snel tot bijstand. Dat is niet alleen weinig, maar je wordt dan ook nog eens zwaar onder druk gezet om opnieuw te gaan werken. (Sollicitatiettrainingen om de dag enz.) En als dat steeds maar niet lukt. Ellende alom. Zelfs als je afgekeurd bent heb je tegenwoordig in de bijstand gelazer. (Dat is mijn situatie.)

Ik denk, hoe vreemd dat ook mag klinken, dat het op dit moment goed is dat je wordt afgekeurd. Dat is moeilijk, want de kans bestaat dat je jezelf als afgedáán gaat beschouwen. Maar wel het beste, denk ik, omdat je dan de tijd hebt om aan jezelf toe te komen. En dat is mooi. Zou je therapie met een baan kunnen combineren? Lijkt me heel erg lastig.

En zoals jij jouw drang naar werk beschrijft, dat kan ik wel begrijpen. Dat is al bij zoveel mensen zo. Dan ‘heb je wat te doen’ en de samenleving geeft je schouderklopjes enz. Daar komt in jouw geval bij dat het een enorme afleiding geeft van je innerlijke spanningen. Ik denk dat heel veel workaholics om die reden werken. Ik las ‘toevallig’ laatst dat dat juist bij mannen, die als kind misbruik (o.a. door hun moeder) hadden meegemaakt, dit verschijnsel van extra hard werken voor kwam*. Dus zo gek is dat niet, dat jij dat ook zo voelt.

En laat wat jijzelf op papier hebt gezet maar wel lezen aan je begeleidster. Vraag het maar aan haar. Zal ze best wel doen, is mijn inschatting. Bovendien heb jij het anders voor Jan Jul :) opgeschreven en loop je het risico dat de dingen, die jijzelf hebt opgeschreven niet in de uiteindelijke verklaring komen te staan. En als je iets voor haar terug wilt doen, dan weet je vast wel nog wat te verzinnen.

Liefs, veel sterkte en succes ermee,

Janus

* Er stond: ‘De meesten konden met hun ervaringen geen kant op, schaamden zich, voelden zich schuldig, medeplichtig, verdrongen het, werkten extra hard of…..’ Het is hier te vinden (maar er zitten voor jou vrijwel zeker triggers in, dus…):

http://www.volkskrant.nl/archief_gratis/article694486.ece/Misbruikte_jongens_blijken_vaak_affectief_verwaarloosd

(Ik vond dit toen ik naar ‘affectieve verwaarlozing zocht ivm die post voor Newana.)

» Posted By Janus On August 19, 2009 @ 14:35

@ Thian 411

Even kort, want ik heb alweer kleine oogjes.

Heb jij 391 van mij gelezen? Ik denk het wel, maar je hebt er niks over gezegd. (Ikzelf zie soms een post over het hoofd, nadat ik zelf een post geplaatst heb.)

Over die vervanger van je behandelaar. Je vroeg: ‘….maar het is met wat er nu speelt toch mischien goed om wel te doen?’ Dat denk ik ook. De behandeling zelf zal die vervanger niet voortzetten, vermoed ik, maar je hebt dan wel een aanspreekbare persoon met wie je dingen kunt bespreken en bij wie je terecht kunt ‘voor het geval dat’, dus ook voor opbellen (neem ik aan; moet je even nagaan). En dan is het idd wel goed om te doen, denk ik. Het is natuurlijk lastig en ja, eng, dat het weer iemand anders is, maar dat is nou eenmaal zo. Beter wat dan niks, lijkt mij. En het is maar tijdelijk.

Lijkt me een goed plan, die ontspanningsoefeningen bij het DAC. Ik ben wel nieuwsgierig hoe ze dat doen.

Later meer, Janus.

» Posted By Janus On August 19, 2009 @ 01:54

@ Thian 401

Lieve Thian,

Het is waarschijnlijk ook erg pijnlijk, als je iemand niet meer kan helpen, terwijl je ziet hoe iemand eraan toe is. Maar uit zelfbescherming moet je soms wel, zeker als het gevaar bestaat dat ze je meesleept.

Je schreef: ‘Mischien dat ik ooit kan zeggen dat het goed is dat ik er nog ben, ik weet het niet en kan het me nu niet voorstellen.’

Nou, ik kan nu al zeggen dat het goed is dat je er bent. Als ik alleen al kijk naar wat je hier doet. Maar ik kan begrijpen dat jij je dat nog niet kan voorstellen, als toekomstbeeld. Daarom dit:

Ik heb een keer bij een lezing een vrouw gezien, die vertelde dat ze slachtoffer was van ernstig misbruik in haar jeugd. Toen ik haar zag was zij een jaar of zestig, schat ik, vrij klein en fragiel en lief met een zachte stem. Zij vertelde dat ze daar uiteindelijk doorheen is gekomen. Met veel pijn en moeite en therapieën. En zij had toen schilderijen in die zaal tentoon gesteld. Hele mooie, ijle voorstellingen. Dus het kan wel, maar ik zal niet zeggen dat het makkelijk is.

En dan die wonderbaarlijke reddingen. Zelfs die vent heeft je eigenlijk van de dood gered. Daarom zei hij het niet, maar toch. Je had al een keer eerder geschreven dat er dan mensen ‘toevallig’ aanbelden enzo. En nu dat metroverhaal en die ‘toevallige’ wandelaars. En die vent kwam ook terug, omdat hij een studieboek vergeten was. Ook ‘toevallig’. Ik leid daaruit af dat het kennelijk niet de bedoeling is dat je (nu al) sterft. Maar ik vond het hartverscheurend om te lezen dat je toen zo moest huilen.

Aan het eind schreef je: ‘Dat (nep) lachen schijnt niet de hele dag te hoeven hoor’. Nou, gelukkig maar, want daar zou ik nou echt sjacherijnig van worden. :))

Over 409. Ik denk toch dat je die lachende babies ‘s heeeeeeel eventjes zou moeten bekijken. Ik geloof nooit dat dat iets vervelends bij jou zou stimuleren. Ik heb juist die babies genoemd, omdat die zo onschuldig zijn. Er is ook een lachende vierling. Een vierling! En die moeder lacht ook!! Met een vierling!!! :)) Er zijn ook ‘leuke’ filmpjes, die eigenlijk helemaal niet leuk zijn, dus die moet je niet hebben. En er zijn ook filmpjes met lachtherapie. Kan je gratis thuis meedoen. Als dat niet leuk is. :)

Liefs,

Janus.

» Posted By Janus On August 18, 2009 @ 11:47

Ans (405),

Wanneer ik boos ben of sjacherijnig, dan ga ik naar actiefilms kijken. Grote stoere mannen, die met bruut geweld al het onrecht in de wereld aan gort meppen. En nog gelijk hebben ook en ermee weg komen……….

Maar niet voor het slapen gaan. Ik heb gemerkt dat dat een negatief effect heeft op mijn nachtrust en ook op mijn humeur bij het opstaan.

Bij vrijwel al die films gaat het eigenlijk over de strijd tussen goed en kwaad, waarbij het goede altijd overwint. In die zin zijn het moderne sprookjes. Ze versterken je vertrouwen in het goede en dat is waardevol. In hoeverre dat realistisch is, mag ieder voor zichzelf uit maken.

Groet, Janus.

» Posted By Janus On August 18, 2009 @ 09:46

Aanvulling op 403

Ik denk dat wanneer je naar die lachende babies gaat kijken vlak voordat je gaat slapen, dat je dan een stuk beter slaapt. En wanneer je nadat je bent wakker geworden naar ze kijkt, dan begint je dag meteen positief. Ik denk echt dat als je dat bijvoorbeeld een paar maanden doet, dat je dan een ander leven hebt.

Dadada, oebiewoebie woebiiiiiiii,

Janus.

» Posted By Janus On August 18, 2009 @ 09:24

@ Darella 398

Graag gedaan. Ik bedacht later nog dat dat mindmappen een prima manier is om tot leven te komen. Want daar werk je op dat moment aan, aan je leven.

Vriendelijke groet, Janus.

» Posted By Janus On August 18, 2009 @ 09:08

Vervolg op 402.

Even serieus, Ans en Thian,

Er bestaat zoiets als Lachtherapie. Ik geloofde nooit dat dat werkte, tot ik het een keer gedaan had. Het was fantastisch, het werkt echt. Het is alleen een beetje duur naar verhouding.

Daarom ben ik moppenboekjes gaan kopen (op rommelmarkten). Het lezen van die moppen werkt niet altijd direct, wanneer ik depri ben. Ik lees ze dan en het doet me niks. Maar als ik later min of meer per ongeluk aan zo’n mop terug denk, dan moet ik toch ineens grinniken of lachen.

Ik kijk ook expres naar komedies. Dat werkt het beste, wanneer ik voel dat ik al in de stemming ben. Die stemming wordt dan nog vrolijker. Maar het zal ook wel werken, wanneer ik depri ben, alleen dan weer via dat na-effect. Nooit geprobeerd; vind het een beetje zonde van de film.

Ik denk dat dat giebelen, waar jij, Thian, het over hebt gehad, een soort natuurlijke impuls is van je geest om die stofjes vrij te maken op momenten, dat je het nodig hebt. Ik heb ook wel van die giebelbuien en realiseer me dan wel dat er verdriet onder zit. Maar na het giebelen voel ik me toch beter.

En als je jezelf aan het lachen wilt maken, dan kan je ook naar Youtube gaan. Daar zijn heel veel filmpjes over lachen. Ook over lachende babies. Mijn geluidskaart doet het op dit moment niet, maar zelfs van er alleen maar naar kijken ging ik lachen.

Veel plezier, Janus.

» Posted By Janus On August 18, 2009 @ 09:04

Zeg Ans (400), stukje lachtherapie:

In 359 schreef je dat je midden 40 bent, met daaraan toegevoegd: ‘oud, hè?

Maarrrrehhh, midden 40, dat is toch 20?

Voor het geval er mensen zijn, die dit oerflauw vinden: DAT IS HET OOK!!

Jánussssss. :))

» Posted By Janus On August 18, 2009 @ 07:58

@ Thian 358 en Darella 365. Over Mindmappen.

Hallo T en D (dat rijmt lekker),

Om meer duidelijkheid te krijgen kun je het beste even hier kijken:

http://images.google.nl/images?hl=nl&q=mindmap&btnG=Afbeeldingen+zoeken&gbv=2&aq=0&oq=mindma

Je ziet daar een eeste pagina van ongeveer 250.000 afbeeldingen van mindmaps. (Kan je even vooruit.) Het is in dit geval wel belangrijk om op de plaatjes te klikken en de afbeelding op ware grootte te bekijken en zelfs nog te vergroten, want in ‘t klein zijn de meesten wel erg priegelig.

Je ziet verschillende mogelijkheden. Ik zou niet zo’n voorgebakken model kiezen, dat je daarna in moet vullen, zoals dat ding met die rechthoekige vakjes, want dan beperk je je meteen al en dat is nou juist NIET de bedoeling. Het gaat erom om als het ware uit je te laten stromen wat je in je hoofd hebt. Laat je creativiteit, of beter nog: je grilligheid de vrije loop.

Neem maar meteen een groot vel of plak vier A-4tjes aan mekaar. Laat steeds ruimte om de dingen heen, die je opschrijft, zodat je later details kan invullen.

D, jij vroeg: ‘Maar hoe ontdek je wat je wil bereiken’. Wel dat ontdek je doordat het naar buiten stroomt. Laat je fantasie en je ideeën de vrije loop. Je vroeg ook: ‘en ook zodat het haalbaar blijft?’ Dat is van later zorg, zou ik zeggen. Ga naderhand maar in je portemonnee kijken. Als je namelijk meteen al gaat zitten beknibbelen of iets wel of niet haalbaar is, dan blokkeer je het creatieve proces en dan werkt het niet. Ga eerst maar aanvullen, aanvullen en aanvullen. Niet te veel denken. En als het dan af is – helemaal af zal het wel nooit zijn – dan kan je altijd nog gaan kijken waar je prioriteit aan geeft en wat haalbaar is. Bovendien zijn de grote lijnen letterlijk zichtbaar.

En wat je gezondheid betreft, je zal het ongetwijfeld ergens hebben geschreven, hier of op je eigen site, maar of ik heb dat niet gezien of ik ben het vergeten (schaamrood op de kaken), maar hoe dan ook: Je bent in ieder geval gedeeltelijk gezond en dat gedeelte daar kan je meer vorm aan geven of het versterken, bevorderen of wat dan ook. Het zou best kunnen dat je op heel onverwachte ideeën komt.

Dit is een soort afpelsysteem. Je gooit eerst idee nr. 1 eruit. Dan komt ruimte voor iets anders. Dat gooi je er ook uit (op dat papier natuurlijk) en voor je het weet kun je de stroom niet meer bijhouden. Het is een soort brainstormen, maar dan in je eentje en door alles wat maar in je hoofd opkomt op te schrijven raak je leeg en krijg je het plaatje compleet.

Dit systeem is afgeleid van de manier waarop onze rechter hersenhelft werkt. Links denken we in rijtjes, maar rechts in met elkaar verbonden clusters. Zoals internet ook werkt: alles is aan mekaar gelinkt. Daarom ben ik tegen dat gedoe met die hokjes, want dat is de linker hersenhelft manier en het gaat juist om je rechter hersenhelft manier, want daar zit je creativiteit.

En T, je kunt er idd meerder maken. Bijvoorbeeld eentje met ‘Ik’ – had ik al genoemd – maar ook met ‘huis’, ‘werk’, ‘gezondheid’, ‘hobby’ enz. in het midden. Die komen ook rondom ‘Ik’ te staan, maar die kun je op een nieuw vel uitwerken op dezelfde manier. En er zullen ook wel dingen uit komen, die tegenstrijdig blijken te zijn. Je kunt nou eenmaal niet én op een boerderijtje op het land wonen én vlakbij de bioscoop (om iets te noemen.) Maar ook die afwegingen moet je naderhand maken. Niet tijdens het mindmappen.

En ja, T, het is ook wel een beetje eng en confronterend, maar het geeft veel meer inzicht in wat je nou eigenlijk zelf wilt. Dit is een prima manier om je eigen droom verder uit te werken. Ik denk dat als jij er eenmaal mee bezigt bent, dat je het dan bereleuk gaat vinden.

Als je nog meer wilt weten, dan zou ik zeggen zoek maar naar ‘mindmap’ of ‘mindmappen’ of ‘mindmap maken’, dan vind je nog veel meer info. In de Wikipedia staat er een vrij uitgebreid artikel over. Bedrijven gebruiken deze techniek al jaren om ideeën en plannen uit te werken. Alleen doen ze het dan vaak met een groep. (Samen één mindmap maken.)

Ik wens jullie succes ermee.

Hartelijke groeten,

J :)

» Posted By Janus On August 17, 2009 @ 15:42

@ Magnani 367.

Hallo Magnani,

Zodra ik hoorde dat zij drie kinderen hebben en zijn vrouw dus alleen met die drie kinderen achter zou blijven, moest ik aan jou denken. Er zijn natuurlijk ook grote verschillen, want haar huwelijk is heel anders geweest dan het jouwe, als ik jou goed begrepen heb. En dat maakt het voor haar waarschijnlijk relatief makkelijker om door te gaan.

Toch hoop ik dat je uit mijn verhaal over die mensen wat inspiratie kan putten om door te gaan. Voor mij is dat in ieder geval wel zo. Een verhaal van tegenslag, maar ook van liefde.

Sterkte, Janus.

» Posted By Janus On August 17, 2009 @ 13:48

@ Ans 389.

Hallo Ans,

Wat grappig dat je mij moedig noemde, zo had ik het niet gezien. Maar ik begrijp wel wat je ermee bedoelt (denk ik). Want als je naar een begrafenis gaat, moet je eigenlijk ook altijd je eigen sterfelijkheid onder ogen zien en dat is, vooral als je met het leven worstelt, niet bepaald makkelijk.

En dan de vragen, die je stelt. Ik geloof dat zelfs zijn vrouw daarmee blijft zitten. Maar de dingen, die je zegt: ‘Is het schaamte, het gevoel te falen, niet anderen ermee op willen zadelen, niet willen ‘zeuren’, anderen niet willen ontmoedigen of ontregelen… (?)’, daar zit veel in, volgens mij.

Iedereen vond hem een fantasische kerel. Helaas is het vaak zo dat mensen, die fantastisch gevonden worden zelf vaak niet zo goed voor zichzelf zorgen. In die zin dat ze té goed voor anderen zorgen – en daardoor fantastisch gevonden worden – maar er niet of in ieder geval te weinig voor zorgen dat ze zelf ook aan hun trekken komen. En als je dan ook nog eens niet goed weet hoe je dat proces moet doorbreken, dan kan dat tot depressie leiden. En als zo’n proces dan lang duurt……., te lang…….

Oh, voordat ik het vergeet. Jij zei dat je het druk gaat krijgen binnenkort en dat je daardoor minder of helemaal niet meer hier gaat schrijven. Maar ik hoop dat je wel blijft lezen, want ik heb nog een paar dingen voor je, die ik op de rol heb staan maar nog moet uitwerken.

Vriendelijke groet,

Janus.

» Posted By Janus On August 17, 2009 @ 13:43

@ Thian 358

Lieve Thian,

Even over 358 wat die verklaring betreft, die je moet schrijven.

Je moet hem natuurlijk schrijven op een manier die voor jou goed aanvoelt, maar jij denkt geloof ik – stond ook al iets over in één van je eerdere posts – dat je niet meer mag solliciteren, wanneer je bent afgekeurd. Maar dat is niet waar.

Elke uitkeringsinstantie, of dat nou UWV is of SD, ziet je liever gaan dan komen of blijven. Je kunt altijd ergens solliciteren, als je dat wilt. Alleen zal een toekomsige werkgever – als die in jou als werknemer geïnteresseerd is – je natuurlijk opnieuw willen keuren om te kijken of jij voor de baan, die je wilt, arbeidsgeschikt bent. Maar meestal zullen ze je meteen al niet aannemen, wetend dat je afgekeurd bent. Dus de kans dat je werk krijgt wordt minder, wanneer je afgekeurd bent, maar je mag wel degelijk solliciteren, als je dat wilt.

Het is dus in mijn ogen niet nódig om dat verhaal over het behoud van de mogelijkheid tot solliciteren erin te schrijven, maar het is toch wel goed om te doen, denk ik, want je geeft een positieve arbeidsmentaliteit aan en dat is altijd goed. Maar overleg ook maar met je DAC begeleidster, kijken wat die ervan vindt. Je moet niet het risico lopen dat ze je sneller aan het werk willen zetten, dan wat jijzelf wilt of aan kan.

Bovendien raad ik je sterk af om al op korte termijn werk te gaan zoeken, want ik denk – net als Darella, Henk en wie nog meer – dat je de tijd en de rust, die een afkeuring je brengt hard nodig zult hebben om aan jezelf toe te komen. En dan is het onhandig als je ineens werk zou krijgen. Je afkeuring komt dan meteen te vervallen en stel dat het mis gaat bij zo’n nieuwe baan – en die kans lijkt groot op dit moment – dan begint het hele circus van herkeuren, afkeuren, uitkering regelen enz. opnieuw. Daar komt bij dat je een tweede keer waarschijnlijk moeilijker afgekeurd wordt, wanneer je tussentijds goedgekeurd bent geweest. Dus dat is een pad vol ellende en dat moet je maar links laten liggen.

Plus dat je het risico loopt dat een foute werkgever ziet dat hij wel makkelijk over je heen kan walsen en je om die reden aanneemt en vervolgens misbruik van je maakt om je rotklussen en onbetaald overwerk te laten doen enz, wat tegenwoordig toch al steeds meer voor komt. ‘t Kan zijn dat ik spoken zie, maar ik denk dat je heel voorzichtig met jezelf moet zijn.

Ook parttime werken kan allerlei gelazer geven ivm je arbeids(on)geschiktheid en uitkering. Ik denk dat je over een jaar of twee, drie kan overzien of je dan al sterk genoeg bent om een parttime baan te zoeken, die te combineren is met je therapie. (Als je die dan nog nodig hebt, maar de verwachting is van wel.) Of je dan ook al moet gaan werken, is weer een ander verhaal. Plaats jezelf nou maar ‘s een keer op nummer één, ook al is dat moeilijk voor je.

Liefs en sterkte ermee, Janus.

» Posted By Janus On August 17, 2009 @ 13:40

Lieve Thian,

Toen ik jouw 388 las, toen realiseerde ik me pas dat mijn verhaal over die begrafenis idd voor jou bijzonder moet zijn geweest om te lezen. Want er werd daar zeker heel anders met kinderen omgegaan, dan jij gewend bent geweest in jouw jeugd.

Maar ook anders dan hoe het in het algemeen vroeger ging. Toen werden kinderen er meestal buiten gehouden. Met de beste bedoelingen overigens, want men wilde de kinderen het verdriet zo veel mogelijk besparen, maar daardoor werd ook het rouwproces van de kinderen in de kiem gesmoord.

Daarom doen vele ouders het tegenwoordig anders en betrekken de kinderen meteen bij het hele rouw- en begrafenisritueel. Maar wel op een manier, die bij hun leeftijd past. Ik denk dat hun jongste – een jongen – zeven jaar is. Er werd aan het eind van de ceremonie ook nog gezegd dat we de kinderen gewoon na afloop moesten laten spelen. Ze hoefden dus niet keurig opgeprikt op een stoel te gaan zitten. En gespeeld hebben ze, want ze hebben ook nog een dooie boom uit het bos gesloopt. :)

En ja, hoe vaak zul je het weten van mensen, die je kent, wanneer ze met dit soort problemen rond lopen. Meestal niet. Dat is een vorm van zelfbescherming, denk ik, die in dit soort situaties averechts werkt. Het is moeilijk om dat te doorbreken, zowel van binnenuit als van buitenaf.

En ze kunnen er zeker in het gezin goed met elkaar over praten, dat was wel duidelijk. Daardoor wordt het draaglijker, maar moeilijk zal het blijven.

Liefs,

Janus.

» Posted By Janus On August 17, 2009 @ 03:03

Lieve vrienden,

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de steun, die jullie me hier gegeven hebben. Dat heeft me echt goed gedaan. Aan de andere kant voel ik me er ook wat ongemakkelijk bij. Begrijp me niet verkeerd, met jullie heeft dat niks te maken. Dat komt vooral, doordat ik mij heel goed realiseer, dat niet ik, maar vooral zijn vrouw, kinderen en familie degenen zijn, die het hardst steun nodig hebben.

Natuurlijk ben ikzelf ook aangeslagen, vooral doordat het om zelfdoding ging. Zit ik hier al maanden met mensen te praten over zelfdoding en de worsteling met het leven en dan word ik er ineens in de niet-anonieme buitenwereld mee geconfronteerd. Dat is toch even heel wat anders. En ik zal hier de komende maanden nog meermalen aan terug denken. En zeker, wanneer ik hun winkel in ga of erlangs loop. Het is niet in mijn kouwe kleren gaan zitten. Maar ondanks dat ik aangeslagen ben, gaat míjn leven gewoon weer verder. Dat van zijn vrouw en kinderen niet.

Weet je, het is eigenlijk zo’n vreemde situatie. Ik ken hem en zijn vrouw al heel lang, ruim 15 jaar, dat wel, maar alleen van de winkel. Verder helemaal niet persoonlijk. Maar toch ontstaat door zo’n lange periode een soort vertrouwdheid en ook respect. Eerst hadden ze een kleine winkel met weinig personeel en die werd uitgebreid en later nog eens en nu hebben ze veel personeel.

Aan de ene kant is het dus een oppervlakkig contact, maar door die vertrouwdheid ook weer niet. En als ik eergisteren of gisteren niet naar hun winkel was gegaan – wat net zo goed had gekund – dan had het nog wel maanden kunnen duren, voordat ik het in de gaten had gehad. (Hij bediende zelf allang de klanten niet meer, maar was af en toe nog wel zichtbaar op de achtergrond.)

Kort nadat ik het nieuws gehoord had, vroeg ik mij af hoe ik mij nu moest voelen. Een idiote vraag natuurlijk, want je kan moeilijk zeggen: dit of dat is gebeurd, dus moet ik mij nu zus of zo voelen. Zo werkt dat niet. Maar het drong gewoon niet meteen door, dat kwam pas later.

Eerst dacht ik niet naar de begrafenis te gaan en zeker als het een ‘gewoon’ overlijden zou zijn geweest – wat heet gewoon op je 44e – dan zou ik waarschijnlijk niet gegaan zijn. (Alhoewel: theoretische opmerking.) Maar nu ben ik wel gegaan, want ik geloofde dat elk gezicht dat er te zien zou zijn, steun zou betekenen voor zijn vrouw, kinderen en familie in deze extra moeilijke situatie.

En zo dachten er gelukkig heel veel mensen over. Iemand van de catering, met wie ik kort sprak, zei dat er ongeveer 700 mensen waren. Het was een mooie ceremonie. Ik heb er weliswaar niks van gezien, doordat de aula veel te klein was en verreweg de meeste mensen buiten stonden – ik ook – en alleen het geluid te horen was.

Er werd openlijk gesproken over zijn zelfdoding. Eerst door zijn broer en daarna door zijn vrouw, wat ik een ongelofelijke prestatie vond, vooral emotioneel gezien. Zij vertelde dat de kinderen samen de lijkkist hadden beschilderd. Dat gebeurde grotendeels, terwijl zijn lichaam er al in lag. Zij vertelde dat de kinderen daarbij gewoon met elkaar aan het praten waren met hun heldere kinderstemmen en overlegden over het schilderen. Een bijzonder tafereel, om dat zo voor je geest te zien. En heel mooi ook.

Later, door een toevallige samenloop van omstanders, kwam ik aan de rand van het graf te staan en kon ik de kist goed zien, voordat hij naar beneden werd gelaten. Hij was heel kleurrijk met echte kindertaferelen beschilderd. En alle aanwezig kinderen werden bij het graf geroepen om hun bloemen erin te gooien. En toen was het nog lang niet afgelopen, want we hebben met z’n allen op hem getoost en het condoleren duurde ook nog eens ruim twee uur.

Ik heb daarbij nog even met zijn vrouw gesproken en gezegd: had ik het maar geweten, dan had ik als lotgenoot met hem kunnen praten. Maar zij zei dat hij op het laatst helemaal niet meer aanspreekbaar was wat dit betreft. Zelfs door haar niet. En dat terwijl zij over en weer erg veel van elkaar hielden. (Had ze ook nog over verteld tijdens de ceremonie.) En ja, dan rest alleen nog maar het aanvaarden.

Ik ben gisteravond nog naar een film gegaan. Dat had ik afgesproken. Het was een komedie en ik dacht: ach, laat ik maar gaan, dat doorbreekt mijn stmming hopelijk wat. Maar ondanks dat ik er af en toe erg om moest lachen, ging hij enigszins in een waas aan me voorbij.

Nou mensen, het is nu zondag en ik ga weer verder. Ik hoop later vandaag nog wat over het mindmappen te schrijven. Nogmaals bedankt voor de steun.

Hartelijke groet,

Janus.

» Posted By Janus On August 16, 2009 @ 14:20

@ Thian 363

Lieve Thian,

Bedankt voor je steun en je lieve woorden. Ik ga nu maar slapen, want mijn ogen vallen al dicht en morgenochtend is de begrafenis, dus ik moet voor mijn doen vroeg op.

Liefs, Janus.

» Posted By Janus On August 15, 2009 @ 02:28

Beste schermvrienden,

Toen ik 361plaatste had ik een aantal posts, die eerder waren geplaatst, nog niet gezien. Mijn post is een beetje een domper op de feestvreugde, maar dit bedoelde ik dus. Had hij die posts nou ook maar gelezen, wie weet…….

Janus.

» Posted By Janus On August 14, 2009 @ 23:09

Beste schermvrienden,

Maakte ik vanmiddag nog grappen, nu is de vrolijkheid weer geheel over. Een lotgenoot van ons heeft de strijd opgegeven en de dood gekozen. Hij was 44. Ik kende hem van een winkel, waar ik ook vanmiddag was. Ik kwam er overigens niet zo vaak.

Er stond op de deur: ‘Wegens familieomstandigheden morgen gesloten.’ Ik dacht nog dat dat wel om een groot feest zou zijn, een huwelijk ofzo, en dan tot lekker laat en zondag uitslapen. Maar nee, het ging om een begrafenis.

Hij was de eigenaar van die winkel. Een goed lopende zaak, dus hij was succesvol. Ook had hij een lieve vrouw, met wie hij samen die winkel runde, en drie jonge kinderen. En iedereen vond hem een fantastische man en vader. Dan vraag je je toch af waar het ‘m in zit.

Ik schreef gisteren nog: ‘En hoeveel mensen hebben niet zo’n normaal leven en voelen zich daar toch doodongelukkig in? Ik zou ze de kost niet willen geven.’ Was hij er zo één? Had hij ook een lek onder de waterlijn?

En dan vraag ik me toch af wat er gebeurd zou zijn, als hij met ons op dit forum gesproken zou hebben. Hadden wij hem erdoorheen kunnen praten? Of hadden wij – door te luisteren – hem erdoorheen kunnen laten schrijven? Dat is moeilijk te zeggen, maar zeker is dat we hem hadden kunnen steunen.

Ik vraag jullie om even in gedachten bij hem en zijn vrouw en kinderen stil te staan, ook al kennen jullie hem persoonlijk niet. Hij was één van ons.

Met weemoed,

Janus.

Ik ben blij met jullie.

» Posted By Janus On August 14, 2009 @ 22:45

Vervolg 352 en 353

Dat mindmappen, waar ze het over heeft, is ook een prima manier om meer inzicht in jezelf te krijgen. (Een map is het engelse woord voor kaart.) (Alhoewel je mindmappen hetzelfde uitspreekt als mindméppen is er toch wel een verschil….. :D Het eerste is namelijk wél leuk.)

Gebruiksaanwijzing:

Schrijf in het midden van een wit vel papier: ‘Ik’ en daaromheen ‘partner’, ‘werk’, ‘hobby’, ‘inkomen’, ‘de zin van mijn leven’, ‘gezondheid’, ‘levensreis’ enz. Ik noem hier maar een paar dingen. Verbindt die dingen met een lijntje met het in het midden staande ‘Ik’. Verbind vervolgens aan ‘hobby’, ‘inkomen’, ‘partner’ enz. weer de uitbreidingen, die daarbij horen, ook met lijntjes. Bijvoorbeeld watvoor soort werk, waar, hoe lang (parttime of fulltime), salaris, enz. Doe dat ook bij ‘hobby’s enz. Ga net zolang door met alle onderdelen tot je het idee hebt dat jouw plaatje compleet is.

Wanneer je papier te klein wordt, ga dan niet zitten priegelen aan de rand, maar plak er meer vellen omheen, want je weet van te voren niet tot hoever je nog wilt uitbreiden. Denk rijk. Schrijf ook ruim, zodat je er later nog dingen tussen kunt schrijven.

Plak het geheel ergens op een plek in je huis waar je er steeds naar kunt kijken, zodat je je mindmap nog kunt aanvullen, maar ook het kijken ernaar maakt je meer bewust van jouw plaatje. Het is een goede manier om orde aan te brengen in je hoofd. Dwz, wanneer er sprake is van chaos in je hoofd, dan haal je alle losse onderdelen van die chaos naar buiten en maakt ze zichtbaar op dat papier, met dat verschil, dat je er samenhang in aanbrengt. Zo maak je je orde voor jezelf zichtbaar. Zo’n mindmap ziet er overigens wel chaotisch uit, maar dan met orde. Orde in de chaos dus. In je hoofd ontstaat zo ook orde.

Einde gebruiksaanwijzing.

Je kunt overwegen in het midden van het vel ipv ‘Ik’ je eigen naam te zetten. Ik zou dat niet doen, want het geeft, denk ik, een soort afstandelijkheid. Wanneer je jezelf van een afstandje wilt bekijken – zo van: ‘wat vind ik goed voor mezelf’ – dan kan dat een verruiming betekenen, maar het brengt je minder in contact met jouw wil, dan wanneer je ‘Ik’ in het midden schrijft. Althans, dat denk ik.

Hiermee bezig zijn kan tot verrassende inzichten leiden. Wanneer je bijvoorbeeld je (toekomstige) partner als hobby ziet……. :D

Succes ermee,

Janus.

En Thian, niet te bescheiden, hè, schilderen ook bij ‘inkomen’ zetten.

» Posted By Janus On August 14, 2009 @ 14:52

Nog maar eentje:

http://www.kristeleshuis.nl/2009/02/20/schrijven-aan-je-online-coach-bijvoorbeeld/#more-706

Deze Kristel Eshuis noemt zichzelf online coach. Of ze dat ook is, moet je zelf maar uitmaken. :)

J.

» Posted By Janus On August 14, 2009 @ 13:32

Aan alle schrijvers en meelezers, die ook schrijven:

http://www.kristeleshuis.nl/2009/02/25/straks-wordt-de-online-coach-nog-overbodig/#more-717

Dit vond ik zojuist bij het struinen op inet.

Groet, Janus.

» Posted By Janus On August 14, 2009 @ 13:22

@ Fanny 340

Hallo Fanny,

Het was niet mijn bedoeling om je af te schrikken of weg te jagen. Ik sluit mij wat dat betreft aan bij 341 van Darella. Mogelijk dat in mijn eerste zin van 338 wat irritatie doorklonk in reactie op de toon van jouw post, maar toch was deze meer bedoeld om uitleg los te krijgen dan om te zeggen: ‘Wat doe je hier eigenlijk, volgens mij kan je beter weg wezen.’ Dat bedoelde ik dus niet. Ik vraag me af wat jouw link is met het onderwerp van dit forum.

Bovendien is het wat mij betreft prima, wanneer mensen hier posten, die zelf niet suïcidaal zijn. Dat kan andere inzichten opleveren. Darella is daar een goed voorbeeld van, maar zij heeft wel een link met het onderwerp vanwege haar vader. Maar zelfs als jij geen persoonlijke link hebt naar dit onderwerp, dan nog ben je welkom, neem ik aan (kan alleen voor mezelf spreken).

Maar in 355 proefde ik wat irritatie en verontwaardiging, en ondanks dat dit soort gevoelens ook legitiem zijn, is het resultaat bij mensen, die met een doodsverlangen worstelen, eerder dat ze – zich onbegrepen voelend – in hun schulp kruipen, dan dat ze zich voor je open stellen voor gesprek. Heb je al gelezen in deel I vanaf post 27? Niet alles, hoor, dat wordt te veel, maar een gedeelte van wat John zei en de reacties daarop. John is hier uiteindelijk weggegaan, maar zijn begrip is wel toegenomen.

Vriendelijke groet,

Janus.

» Posted By Janus On August 13, 2009 @ 18:08

@ Fanny 335

Hallo Fanny,

Ik begrijp eigenlijk niet goed, waarom je hier schrijft. Uit 335 blijkt – in mijn ogen – dat je er toch niet zo heel veel van begrijpt, van een doodsverlangen. Maar het kan zijn, dat je hier schrijft, juist om het beter te begrijpen, ik hoop het maar.

Mensen plegen niet liever zelfmoord dan dat ze iets proberen te doen aan hun leefstijl. Dan zou zelfmoord een vorm van luiheid zijn. Lijkt me een vreemde opvatting. Zelfmoord is eerder een vorm van onmacht. Ook wordt dat niet normaal gevonden. Door wie?

Herman Brood? Dat is een ander verhaal. Hij heeft geen zelfmoord gepleegd. Of het moet zijn hele leven lang geweest zijn op een halfbakken manier door het innemen van diverse gifstoffen, zeer onterecht genotsmiddelen genoemd. Uiteindelijk heeft hij zelfeuthanasie gepleegd toen bleek dat hij nog maar een paar maanden te leven had. Oké, dat is ook een vorm van zelfmoord, maar is toch anders, vind ik. Op zijn afscheidsbriefje stond: “maak er nog een groot feest van.” Een goed advies lijkt mij, maar dan wel op een gezonde manier. Van de persoon Brood was ik trouwens in het geheel geen fan.

Natuurlijk wil een doodsverlangen zeggen dat iemand zich niet gelukkig voelt in of met dit leven en dat is bij vrijwel de meesten aanleiding om via andere wegen naar een ander leven te zoeken. Lees maar op dit forum. Maar ‘een normaal leven’? Wie wil er nou een normaal leven??? Herman zeker niet en wijs mij er één aan die dat wel wil.

Ja, mogelijk vanuit een heel pijnlijke situatie. Het kan bijvoorbeeld zijn, dat Thian liever een normaal leven heeft dan het moeilijke dat ze nu heeft. Maar als je zo’n normaal leven eenmaal hebt bereikt dan wordt het al gauw erg saai, vrees ik. En hoeveel mensen hebben niet zo’n normaal leven en voelen zich daar toch doodongelukkig in? Ik zou ze de kost niet willen geven.

Je schreef: ‘Is het nu zo moeilijk om een beetje gezond en regelmatig te leven? Als kind deed je dat toch ook.’ Antwoord op het eerste deel: ‘Ja, dat is moeilijk.’ Antwoord op het tweede deel: ‘Veel kinderen hebben helemaal geen gezond en regelmatig leven gehad, wat deels oorzaak van hun problematiek zou kunnen zijn. (Er zijn ook leuke chaotische (kinder)levens.) En dan nog, zelfs áls je als kind een gezond – lichamelijk dan – en regelmatig leven hebt gehad, zegt dat nog weinig over psychisch-emotionele omstandigheden. En die zijn vaak van veel meer betekenis.’

Ik hoop dat je je hierin wat meer gaat verdiepen, bijvoorbeeld door het lezen hier. Er zijn al meer mensen geweest – op deel I bijvoorbeeld John – die zich moeilijk konden inleven. Lees de antwoorden maar, die hij heeft gekregen, oa van Karin. Het begint bij post 27 op dat eerste deel.

Vriendelijke groet,

Janus.

» Posted By Janus On August 13, 2009 @ 13:44

«« Back To Stats Page