Statistiek

Comments Posted By Darella

Displaying 61 To 80 Of 80 Comments

Zelfmoord gaat niet op recept I

@Aurora: ik heb de foto’s niet bekeken nee. Ik heb genoeg aan wat er op mijn netvlies gebrand staat van mijn moeder die na uren strijd in mijn armen overleed aan passieve euthanasie, op 47-jarige leeftijd. De gesprekken met mijn tante die door meer dan dertig hersentumoren elke dag wat meer de weg kwijt raakte tot ze niet meer wist wie ik was en onder sedatie is gebracht om te overlijden. Zij was 48 jaar.

En ik heb zeker ruim genoeg aan de horrorbeelden van mijn vader die vier januari dit jaar zijn polsen en hals heeft opengesneden en volledig is leeggebloed, op 56-jarige leeftijd. Wordt nog elke nacht wakker met het beeld hoe hij er opgebaard bij lag, onherkenbaar omdat gezichtstrekken en lichaamsvormen verdwijnen na leegbloeden. Zie als een berg op zijn huis weer in te moeten gaan om de vloer te laten verwijderen, met de vraag hoeveel bloed er in het beton is getrokken. Als je de moeite had genomen je te verdiepen in de mensen die je wilt overhalen mee te gaan in je plannen, had je dat al geweten. Ik kom hier niet omdat ik suicidaal ben, in tegendeel, ik hang erg aan het leven. Ik kom hier omdat ik dit amper kan verwerken. Jouw linkjes naar foto’s heb ik niet nodig, ik leef die realiteit hoe mensen om mij heen afschuwelijk dood gaan.

En dan heb jij het gore lef tegen me te zeggen ‘de feiten zijn nooit leuk’.

Juist omdat ik dit heb meegemaakt, vind ik je plan volslagen imbeciel. Je hebt er niet op gereageerd maar nogmaals, warm afscheid nemen en overlijden op een operatietafel, dat past niet in een zin.

Je noemt Joan bot maar jij bent degene die werkelijk over gevoelens stampt, mensen hun verdriet in hun gezicht gooit en emoties aan flarden scheurt. Zonder op of om te kijken, want Aurora heeft een plan en de rest van de wereld is imbeciel.

Opvallend daarbij is dat je op al min serieuzere vragen en opmerkingen niet bent ingegaan. Als je maar kan stampen en kwetsen, dan reageer je. Weinig serieus te nemen dus. Eigenlijk zonde dat ik op je reageer.
Weet je meteen waarom ik reageerde of je je wel realiseert dat waardig en warm afscheid nemen en op een operatietafel overlijden niet samen gaan.

» Posted By Darella On March 15, 2009 @ 04:36

@magnani: je zegt “en ik begrijp mensen niet, die vinden dat voor een trein of van ergens afspringen,egoistisch is.ik heb er niets als respekt voor.”

Ik heb daar in principe minder respect voor. Omdat die methodes mensen raken en trauma’s bezorgen die totaal wildvreemden zijn voor degene die besluit te stoppen met leven. Realiseer me wel dat een geweldadige methode dat in zich draagt, omgeving die je vind en professionals die er mee geconfronteerd worden. Maar de trein of van een hoogte springen, raakt nog eens extra aan argeloze burgers die er helemaal niets mee te maken hebben.

» Posted By Darella On March 14, 2009 @ 03:32

@HenK: ok, ik zie nu pas dat wij een erg verschillend standpunt hebben hierin. Heb de link gevolgd en las “Maar bedenk wel, dat bijna iedere zelfdoding, dat bijna iedere euthanasie, in feite een aanklacht is tegen hen die achterblijven. Met goede palliatieve zorg en voldoende psychische begeleiding en in een liefdevolle samenleving, zouden er mijns inziens zo goed als geen mensen voor een voortijdig einde kiezen…”

Met alle respect voor jouw standpunt, kan ik me hier geheel niet in vinden. Sowieso begrijp ik niet waarom euthanasie of zelfdoding gezien wordt als aanklacht tegen hen die achterblijven. Dat is in mijn optiek eerder de gedachte van de nabestaanden die niet met het verdriet om kunnen gaan, dan degene die er voor kiest het leven ietsje eerder te verlaten. Voor degene die het leven niet meer aan kan, is geen ruimte voor ieder ander. Lijden doet dat met een mens. Maar het maakt het leven van andere mensen niet meer of minder waard. De zelfdoding van een persoon, zegt in feite niets over het leven van andere personen.

Dat goede pailliatieve zorg al het leed kan verzachten, vind ik uitdrukkelijk een sprookje en eerlijk gezegd een kwalijk sprookje. Uitzichtloos lijden hoeft niet te bestaan uit pijn die te verzachten is. Als je geen zuurstof meer krijgt omdat de longen niet functioneren (en een zuurstofpomp geen uitkomst biedt) is er geen pailliatieve zorg vindbaar die dat kan verzachten. En zo zijn er vele, vele vormen van lijden die niet verzacht kunnen worden met pailliatieve zorg alsmede een goede psychologische begeleiding. Ook is het in veel gevallen niet zo dat de pijn of ziekte in zichzelf reden is om voor de dood te kiezen, maar de consequenties die pijn en ziekte hebben. Dan kan pailliatieve zorg betekenen dat het slechts een wachten is op het einde. Zonder enige kwaliteit van leven door moeten gaan omdat de samenleving dat zo liefdevol vind.

Je begon met “De grenzen tussen goede palliatieve zorg en euthanasie overlappen elkaar met grote regelmaat, mede waardoor cijfers over al dan niet ingewilligde euthanasieverzoeken op z’n minst van een vraagtekentje voorzien kunnen worden.” Dat is juist mijn punt van kritiek. Ook jij stelt hiermee pailliatieve zorg in veel gevallen gelijk aan een vorm van euthanasie. Maar dat is bedrog. Het betekent in feite niets meer en niets minder dan dat een euthanasieverzoek wordt afgewezen, mensen daardoor aangewezen zijn op pailliatieve zorg waar zij zelf niet voor willen kiezen maar toe gedwongen worden, omdat derden menen dat het vrijwel gelijk staat en net zo’n pretig levenseinde is. Dat vraagtekentje kan je dus alleen plaatsen bij de toegenomen cijfers voor pailliatieve zorg, waar niet meer in te zien is hoeveel mensen hier tegen hun wil aan overgeleverd zijn.

Er zit ook een forse rechtsongegelijkheid in dit verhaal. Met positieve gedachtes over euthanasie blijft euthanasie de eigen keuze, maar zal niemand anders er van weerhouden te kiezen voor pailliatieve zorg. Echter andersom zoals onder andere jij maar ook de politiek propageert, wordt de wens van degene die positief denkt over euthanasie en niet aan pailliatieve zorg gehouden wil worden, simpelweg genegeerd en weggegooid.

Dat vind ik persoonlijk het moeilijkste van discussies als deze. Ik wil al te graag respecteren dat een minister Rouwvoet pailliatieve zorg voorsaat en euthanasie afkeurt. Ik respecteer alleen niet dat het vervolgens burgers wordt opgedrongen omdat hij in de politiek zit.

» Posted By Darella On March 14, 2009 @ 03:27

@Ans: dankjewel.

@Joan: heb de neiging allerlei interpretaties en gedachten uiteen te gaan zetten maar er zal niets tussen zitten wat je niet zelf al weet of hebt bedacht (zag ik ook in je eerste post erover). Kan het me in elk geval enorm goed voorstellen. Hier is het theorie en zijn de mensen feitelijk vreemden en dan gebeurd het juist in je eigen omgeving, zonder dat je het zag aankomen. Misschien kan je het op een bepaald moment weer wat los van elkaar zien. Wat je hier schrijft had niets met jouw vriend te maken en dit weblog is eigenlijk niet de reden dat je de vriend niet meer hebt gebeld. Zelf heb je ervaring met suicidale gedachten, waarschijnlijk weet je ook dat dat ene telefoongesprek het verschil niet had gemaakt. Hij had zoveel mensen om zich heen lees ik in je post en toch hebben die hem er niet van kunnen weerhouden. Misschien is dat het moeilijkste om een plek te geven, in elk geval heb ik daar veel moeite mee merk ik.

Het is wel iets wat ik onder andere hier in ben gaan zien. De gedachtes over iemands zelfdoding zijn mijn gedachtes vanuit mijn referentiekader. Die gedachtes zullen niet juist zijn, ik was tenslotte niet degene die suicidaal was maar mijn vader. Eigenlijk verwoorde je dat zelf ook met je eerste posting over je vriend. Hoe jij zijn gedachtes ervaarde maar toch tegelijk ook begreep dat zijn gedachtes anders waren geweest.

Over borderline gevallen, ik begrijp wel wat je bedoeld geloof ik. De moeilijkheid alleen al in borderline zelf, de positieve aandacht als gevolg van negatieve acties houdt het vaak juist meer in stand, degene die wil helpen uitgeput achterlatend zonder verbeteringen. Toch, in die wetenschap schenk je er wel aandacht aan valt me op. Met het idee dat een schop onder de kont en een harde confrontatie meer zal opleveren dan eindeloos meeleven?

Over Aurora zijn we het prima eens, dat laat ik maar liggen.

» Posted By Darella On March 14, 2009 @ 03:06

Goh, ik zie dat velen tegelijk de schurft in hebben gekregen op elkaar. Gezellig zo, dat levert wel wat op(??!)

@Aurora: veel geschreeuw, weinig wol, reageer je daarom zo selectief? Want dat burgeriniatief rond jouw ‘plan’, dat is er natuurlijk niet. Anders gaf je die link wel om zieltjes te winnen, in plaats van linkjes naar sites met blijkbaar rottige foto’s. Wat denk je hier te bereiken eigenlijk?

@HenK: de cijfers spreken een beetje voor zich vrees ik. Op het moment dat godsdienst weer onderdeel van de politiek werd – met name toen de Christen Unie aanschoof – heeft er een verschuiving plaats gevonden van euthanasie naar pailliatieve zorg. Het aantal euthanasieverzoeken wat wordt ingewilligd, is drastisch gedaald. En pailliatieve zorg wordt inmiddels gepresenteerd als zou het om een vorm van euthanasie gaan. Wat het uitdrukkelijk niet is. Vele christelijke politici hebben aan het begin van deze kabinetsperiode overduidelijk gemaakt dat zij zouden kiezen voor pailliatieve zorg. Dat is hun goed recht, alleen zonde dat dat onmiddelijk geprojecteerd werd en wordt op de gehele bevolking.

Alleen al het bericht over de wet op euthanasie bij het ministerie van VWS spreekt boekdelen: “Voor patiënten die ondraaglijk en uitzichtloos lijden, is in Nederland de zorg rond het levenseinde zorgvuldig geregeld. Als de patiënt het uitdrukkelijk wenst, kan euthanasie het waardige sluitstuk zijn van een ziekteproces waarin alle mogelijke vormen van (palliatieve) zorg zijn uitgevoerd. (bron: Ministerie VWS)”.

Feitelijk staat er dat het gehele proces van uitzichtloos lijden moet zijn doorgemaakt, voor er sprake kan zijn van euthanasie. Uitgeholde wet dus, en nogal ongezien en ongemerkt verlopen. Helaas.

@Magnani: ik schrik er niet zo van maar eerlijk gezegd komt dat ook wel omdat ik me afvraag hoe serieus deze poging was. In de reacties komt telkens erg duidelijk naar voren dat bepaalde combinaties medicijnen niet de dood brengen en toch koos je daarvoor. En belde de huisarts, dan kan je er vergif op innemen (ok, dat is een ongelukkige woordkeus) dat je ‘op tijd’ gevonden wordt. Was je serieus voorbereid of was het toch een vlaag van teveel wanhoop om aan te kunnen? Ben je nog bij de dagtherapie of hebben die je ook laten gaan? Hoe voel je je nu?

@Joan: vanwaar de woede die in je reacties voelbaar is? Ben je niet eigenlijk kwaad op zo’n beetje alles door het verlies van je vriend aan suicide? (Ja, dat is ook projectie mijnerzijds, heb daar zelf last van) Denk dat we hier allemaal komen voor een zekere vorm van aandacht. Voor ons verhaal, welk verhaal dat dan ook is.

@Ans: Nou maak je het per ongeluk misschien erger dan het was. Ik denk ook dat magnani ons wilde laten schrikken, zo leest haar eerste bericht tenminste wel. En magnani geeft aan er zo gewoon en eerlijk mogelijk over te willen praten, dan past het bericht van Joan toch eigenlijk best. En die heeft net zo goed veel achter haar kiezen zitten de laatste tijd. Ik heb er zelf ook wel eens moeite mee moet ik bekennen. Mijn vader heeft heel rigoreus zelfmoord gepleegd en daar worstel ik enorm mee. Vind het dan wel moeilijk om mensen te lezen die pogingen doen waarvan ze daarvoor al verteld is dat het niet de manier is.

In elk geval zal alleen maar boos reageren weinig gaan helpen. Vliegen we straks elkaar alleen nog maar in de haren omdat we allemaal dezelfde boze reacties van anderen copieren.

@allen: met excuses voor de verschrikkelijke manier waarop ik de bemiddelaar uit loop te hangen.

» Posted By Darella On March 12, 2009 @ 12:21

@Aurora: Wat een onzinnigheid, een zachte dood op een operatietafel. Dat past toch niet samen in dezelfde zin hoor. Maar goed, het probleem is niet dat er geen mogelijkheid voor een humane dood is, de euthanasiewet is immers allang feit. Het probleem is dat onder invloed van christelijke politiek steeds meer euthanasieverzoeken afgewezen worden.

Met jouw instelling verwacht ik trouwens dat je naar je 40.000 handtekeningen kan fluiten. Laat staan dat er ooit een wetsvoorstel van zal komen. Je shockeert niet, je stampt gewoon als olifant door een porseleinkast.

@John: je haalt twee personen door elkaar in je reactie.

» Posted By Darella On March 11, 2009 @ 02:52

@Joan: je doet hem er wel recht mee denk ik, in de zin dat het aangeeft hoe verschrikkelijk je het vind dat hij er niet meer is. En inderdaad, theorie en praktijk, verstand en gevoel, het kan elkaar zo in de haren springen.

» Posted By Darella On February 28, 2009 @ 19:09

@Joan: mijn medeleven.

Moet bekennen dat ik wat schrok van je bericht. Eerder was je zo stellig over het loslaten van mensen. Al begrijp ik wat je verwoord en herken de gevoelens.

» Posted By Darella On February 28, 2009 @ 01:04

@Moeder: ik herken je zoektocht heel erg. Ook ik had en heb heel erg de behoefte zoveel mogelijk te weten te komen wat er in mijn vader is omgegaan. Wat heeft hij gedacht, hoe lang was hij er serieus mee bezig, hoe heeft hij zich gevoeld en meer. Denk dat we het nooit zullen weten, simpelweg omdat we het niet meer kunnen vragen. Wat mij wel wat heeft geholpen is juist toch hier lezen bijvoorbeeld. Je vind wellicht geen direct antwoord op je vragen, maar het geeft een beetje een beeld hoe suicidalen tegenover zelfdoding staan. Althans ik vond dat wel prettig, omdat het een ander beeld geeft dan ik voor me had. Praten met een vriendin die suicidaal is helpt me vreemd genoeg ook erg om dezelfde redenen.

Verder herken ik wel dat je niet weet wat je moet doen. Dat je wilt helpen maar ergens de wetenschap hebt dat het niet genoeg is om de wil tot leven terug te geven. Voor mij is dat minder een issue denk ik, omdat ik me al jaren realiseerde dat mijn bestaan en onze liefde voor elkaar niet voldoende zouden zijn om levenslust te kunnen geven. Toch ben ik er op gezette tijden wel erg mee bezig. Had ik niet iets anders moeten zegen, anders moeten doen, toch een stapje meer kunnen zetten, had ik het toch meer aan moeten zien komen. Ergens denk ik dat het niet had uitgemaakt. Omdat het zijn keuze is en ik alleen kan denken vanuit mijzelf en minder goed vanuit zijn keuze.

Heel erg vele sterkte lieve moeder. Het verlies is zo erg vers, vele gedachtes zullen nog komen.

» Posted By Darella On February 24, 2009 @ 23:59

Joan, we denken er hetzelfde over. Kan me alleen voorstellen dat mensen er anders in staan of dat idee niet aan kunnen. Met mijn vader heb ik er veel gesprekken over gehad, meer in het algemeen dan over specifiek hem. Hij zei altijd dat het egoistisch is om iemand niet te willen laten gaan, als diegene geen kwaliteit van leven meer heeft. Egoistisch omdat je degene niet los wilt laten alleen voor jezelf, omdat je diegene niet wilt missen. Ik was het wel met hem eens en ben het eigenlijk nog steeds met hem eens. Maar nu ben ik degene die hem los moet laten en dan is het zoveel moeilijker om je aan je verstandelijke gedachten te houden.

Ik zat ook niet in zijn hoofd maar keek van buiten naar binnen. Zag hem enkele dagen ervoor nog rondlopen, heb met hem geknuffeld en een beetje gelachen, zag hem in zijn auto stappen. Voerde de dag ervoor nog discussie met hem en maakte plannen. En dat is de volgende dag plots weg, in rook opgegaan. Voor hem was er geen sprankje meer, maar ik zag wel sprankjes. Al waren die misschien hopeloos. Mijn vader was dan nog ernstig ziek, ik heb de wetenschap dat hij sowieso niet veel ouder geworden was waarschinlijk. Dat is bij psychisch leed anders en nog moeilijker in te voelen denk ik. De machteloosheid van de omstander nog vele malen groter.

Nou ja, w ebegrijpen elkaar wel. Schrijf ook een beetje voor mijzelf nu.

» Posted By Darella On February 04, 2009 @ 05:20

Magnani, je bent duidelijk een sterke vrouw. Maar sterk zijn betekent ook hulp durven toelaten. Je ziet dat je niet alles alleen kan en dat is een sterke gedachte vind ik. En zoeken we niet allemaal een beetje hulp soms? Hier zoeken we allemaal een beetje hulp bij elkaar denk ik, ik in elk geval wel.

De optie van zelfdoding wordt je ook niet afgenomen, misschien kan dat net als bij Karin een veilig idee geven. Maar je hebt nu ook de optie van dagbehandeling. Om te proberen, dat kan geen kwaad. Dat is geen falen, dat is ook andere opties overwegen en een andere weg uitproberen.

Ik hoop dat het je brengt wat je nodig hebt. Veel sterkte donderdag en wie weet, ook een beetje plezier.

» Posted By Darella On February 04, 2009 @ 05:09

Henk, ja ik probeer ook vooral alles maar over me heen te laten komen. Het is fijn om hier te praten, merk dat dat me goed doet. En ik heb wel hetzelfde gedacht met betrekking tot mijn oma. Mijn ouders waren welliswaar nog erg jong maar ik hoorde niet mijn ouders te overleven, voor mijn oma hoorde zij haar kinderen niet te overleven. We hebben gelukkig goed contact al wonen we ver van elkaar. Zij is nog niet toe aan de goede herinneringen die we delen. Maakt het voor haar allemaal nog erger en dat begrijp ik ergens wel. Soms kijk ik naar foto’s dat we allemaal nog bij elkaar en gelukkig waren, dan is het verbijsterend en verlammend om te bedenken hoe het de laatste jaren verlopen is. Ze drukt ook veel van haar verdriet en gedachten weg nog. En dat geeft niet, iedereen heeft zijn eigen manier en duur van rouwen. Vind het al zo knap dat ze zich zo goed houdt. Ze heeft nog twee dochters waar ze voor wil zijn en dat doet denk ik ook goed om door te kunnen gaan.

Begin zelf een klein beetje rust te vinden uit de ergste paniek en de gesprekken hier helpen me daarbij. Juist ook met de mensen die zelfdoding niet goed begrijpen. Maakt dat ik een ander geluid wil laten horen en weer weet wat ik er zelf over dacht en ergens door het verdriet heen denk. Helpt me herinneren dat mijn vader de laatste weken niets meer uit het leven kon halen en dat als hij doorgegaan was alleen voor mij of zijn moeder, het alleen een langere weg van lijden en strijden voor de dood was geworden. Dat wilde ik ook niet.

het zal wel even duren voor ik een balans heb gevonden. Dat moet ik mezelf maar gunnen.

» Posted By Darella On February 04, 2009 @ 05:01

Joan, sommige mensen zullen het simpel niet aan kunnen. Hebben liever iemand bij zich met een half leven dan iemand te moeten missen die toegegeven heeft aan zijn of haar eigen wens. Weet niet of dat bij John zo is overigens, maar moest er aan denken toen ik je reactie las. Moest denken aan mijn oma. Zij doet haar stinkende best om het te accepteren, maar zij had ondanks alles wat zij met haar verstand weet, liever haar zoon nog bij zich gehad. Een ook dat zul je begrijpen denk ik, ondanks je uitgesproken mening over leven en dood. Ook ik worstel er mee trouwens. De discussie is er een van verstandelijk nagaan en empathisch proberen mee te leven. Maar ik mis hem en dat is rechts- of linksom alleen maar klote. Momenteel kan al mijn begrip, verstandelijk vermogen en kennis daar soms amper nog teneop.

» Posted By Darella On February 03, 2009 @ 00:24

Om het voor John op te nemen, je kan het hem denk ik niet kwalijk nemen dat hij het niet begrijpt. Of misschien vooral: niet wil dat het gebeurd. Hij denkt om een vriend die hij niet wil verliezen maar gelukkig wil zien worden. Ook een emotie die je niet moet onderschatten of weg moet vegen. Het is afschuwelijk om niet begrepen te worden in een doodswens. Maar het is zeker ook afschuwelijk om het niet te begrijpen en toe te moeten zien.

Hoewel ik relatief veel begrip heb voor mijn vader, loop ook ik tegen tegenstellingen aan. Dat is eerder al zo geweest. Niet elk gesprek over dood ging makkelijk of goed. Ik werd ook wel eens kwaad, heb onnoemelijk veel nachten wakker gelegen, wel eens gezegd dat het beter zou worden of er vast een lichtpuntje zou komen. Ik weet exact waarom mijn vader uit het leven is gestapt en toch betrap ik me er bijna elke dag wel eens op te fluisteren ‘waarom moest je het nou doen’. Dat kan ik niet helpen, mijn verdriet en pijn is ook groot.

» Posted By Darella On February 03, 2009 @ 00:05

John, ik hoop dat je er iets aan hebt. En ik heb er zelf heel veel aan. Door te schrijven krijg ik het voor mezelf iets meer duidelijk. Kan ik ook naar mijn eigen emoties kijken en er weer wat van maken. Ben ik er mee bezig wat ik momenteel fijn vind, omdat de rest van de wereld maar gewoon door draait.

» Posted By Darella On February 02, 2009 @ 01:13

Karin, de gedachte is wel in me opgekomen. Maar niet omdat ik dat zou willen, meer als vage angst als ik er over lees dat kinderen hun ouders gevolgd zijn of als ik even erg depressief ben erover. Meer de gedachte ‘hoe kom ik hier overheen’ dan de angst dat ik suicidaal zou worden. Ik lijk in veel opzichten op mijn vader, maar daarin heb ik nooit op hem geleken.

Het is wel de voornaamste reden dat ik ben gaan zoeken naar teksten zoals de jouwe. Ik weet niet hoe iemand op het punt komt daadwerkelijk zijn aderen door te snijden (of een andere vorm van zelfdoding kiest). Wel verstandelijk hoe het tot de overweging en de zelfdoding is gekomen, maar als ik zijn gedachtengang in herinnering breng, niet vanuit mijzelf. En soms bekruipt mij de gedachte ‘hoe zou het voelen’ of ‘wat zou je denken die laatste seconden’. het gevoel wat iemand met hoogtevrees kan hebben als die op een enorme hoogte staat, een bijna onbedwingbare behoefte om te kijken, de angst dat je naar beneden zal springen al zal je dat om die redenen niet doen.

Het plaatste het wel voor me in perspectief en in die zin gaf ik je gelijk. Ik heb dat perspectief soms ook wel nodig, neig dat te verliezen in buien van chaos en verdriet.

» Posted By Darella On February 01, 2009 @ 22:49

Magnani: het voelt afschuwelijk dat hij het heeft gedaan. Maar het voelde ook afschuwelijk te weten dat hij levend geen leven meer had. Misschien is het ook anders, mijn vader was uiteindelijk ook overleden aan de gevolgen van zijn ziektes, aan de oneerlijkheid die in het leven zit. Daar hou ik me aan vast of althans dat probeer ik. Ik hoop dat jij een andere weg zult vinden. Dat het uiteindelijk niet alleen voor je kinderen zal zijn dat je leeft maar ook voor jezelf.

Ans, ik kan me er nog niet genoeg gedachten bij vormen, weet eigenlijk niet goed wat ik er over denk. Voor hem had ik gewild dat het niet zo eenzaam was geweest die laatste momenten maar was ik er geweest, dan had hij het niet gekund. En ik zeker niet. Al had ik hem met al mijn verstand willen laten gaan, dat had ik mentaal toch niet gekund. Vind het wel mooi dat je troost ontleent aan de moed die in zo’n besluit zit. Moedig is het zeker denk ik.

» Posted By Darella On February 01, 2009 @ 22:34

@John: het is misschien vreemd dat ik het zeg maar toch. Je zegt “Hij of zij ziet geen mogelijkheid meer om zichzelf moed in te spreken, en wil ook geen therapie of andere hulp (meer) toelaten. Hoe kun je dan van dierbaren verwachten dat ze geduld en begrip en acceptatie en respect hebben dan degene voor zichzelf kan opbrengen?”

Zoals jij het beschrijft, lijk je de dood als optie uit te sluiten. Je wil alleen de opties richting een andere weg, de weg naar leven. Logisch ook, de dood is niet jouw optie, alleen die van de ander. Denk dan ook dat het er niet om gaat of je begrip of acceptatie voor zelfdoding als optie hebt, maar het draait om begrip dat het voor de ander een optie is.

Sluit je die optie uit omdat die in jouw referentiekader niet bestaat, is er geen gesprek meer mogelijk. De ander zal niet met je kunnen praten, zal je niets uit kunnen leggen, jij sluit je immers precies voor datgene af wat de ander wil bespreken. Wil je het toch bespreekbaar houden of maken, dan zal je moeten accepteren dat de ander de optie zelfdoding overdenkt. Ook al wil jij dat absoluut niet. En kan je niet beter zeggen ‘ik wil je niet kwijt’ dan ‘hopelijk denk je er morgen anders over’?

Hoewel ik het ontzettend moeilijk heb met de dood van mijn vader en de manier waarop hij uit het leven is gestapt, weet ik nog steeds dat hij ontzettend veel van me hield. Ik heb hem zeker aan de wereld doen kleven. Was ik er niet geweest, was hij samen met mijn moeder gegaan of ontelbare keren er na. Maar ik kon niet zijn leven zijn. Denk zelfs dat je dat niet moet willen John. Ik heb enkele jaren geleefd met de wetenschap dat ik de enige reden was waarom hij nog in leven was en worstelde om in leven te blijven en dat is een erg zware druk. De lat hoger dan wie dan ook aan kan voldoen. Leven doe je uiteindelijk zelf, daar kan een ander niet alles in zijn.

Ik denk dan ook dat zelfdoding een egoistische beslissing is omdat dat in hetzelf besloten ligt. Het is dubbel nietwaar. Je kan niet leven uitsluitend en alleen voor een ander. Maar je kan ook niet op een voor nabestaande goede manier uit het leven stappen. Het is een beslissing die diegene alleen voor zichzelf kan maken, en uitsluitend voor zichzelf doet. Er is geen andere weg daarin.

Je vraagt het aan Karin maar ik antwoord zelf ook. Ook al heb ik het nu zo moeilijk, toch denk ik dat zelfdoding bij het leven hoort. Sommigen zullen die optie kiezen, of wij het als maatschappij veroordelen, verwerpen of negeren. Ik denk dat het minder taboe zou moeten worden. Want alleen dan wordt het bespreekbaar, kan je proberen de ander te begrijpen of een poging daartoe doen en wie weet, heel soms een andere weg vinden samen. Zoals anoniem een weg terug vond door er zo open over te kunnen praten.

» Posted By Darella On February 01, 2009 @ 22:28

Karin, ik heb alles gelezen en ben aan het schrijven geslagen. Maar het is wel erg persoonlijk, ik denk dat ik het naar je mailbox zal sturen.

Wil hier wel zeggen dat je natuurlijk gelijk hebt, het verdriet van een partner missen is anders en ik denk veel intenser dan het missen van je vader. Dat is mijn verdriet wat spreekt op het moment en misschien ook mijn boosheid of onmacht. We hadden een ontzettend hechte band, spraken elkaar elke dag uren lang en ik lijk in veel opzichten erg op hem. Het is ook zo vers nog, veel kan ik mijn hersenen nog niet goed omheen wikkelen.

Henk, dat is ook zo en ik lig emotioneel nogal in elkaar ook. Denk dat ik ook probeer er iets mee te doen door bijvoorbeeld hier te lezen. Bijna therapeutisch omdat ik het gevoel heb dat het hier begrepen zal worden.

» Posted By Darella On February 01, 2009 @ 05:56

Ben hier gaan lezen in de hoop misschien wat beter te begrijpen. Mijn vader heeft zichzelf gedood begin dit jaar. En hoewel we dusdanig hecht waren dat ik altijd wel heb geweten dat hij ooit zelf uit het leven zou stappen als de kwaliteit ging ontbreken, zeer exact weet waarom hij het heeft gedaan en altijd heb geprobeerd te zeggen dat ik het zou begrijpen, valt me dat nu zo onnoemelijk zwaar. Want het begrijpen is verstandelijk. Dat is optellen wat hij mankeerde, zien hoe klein de kansen op welke verbetering dan ook waren, weten dat een hoog begaafd stel hersens opgesloten in een lichaam en tussen vier muren kapot gaat. Maar emotioneel kan ik er niet bij.

Een deel daarvan zit in de methode die hij heeft gebruikt. Rigoreus en zeker heeft hij polsen en hals doorgesneden. Rustig ook heb ik begrepen, gewoon op de bank. Uit informatie weet ik nu dat dat een snelle methode voor hem was. En een zekere, niemand had op tijd kunnen zijn al waren we toevallig per ongeluk met zijn tienen tegelijk naar binnen gelopen. Hij wilde dus echt, dat is indirect de boodschap die ik meekrijg. Maar daarmee is toch een deel begrip verdwenen, zonder dat ik het wilde. Hij kon niet over de dood van mijn moeder komen, hoe moet ik nu in hemelsnaam over zijn dood heen komen? Met alle gruwelijke details die ik nu bij elkaar heb gesprokkeld, is het nog moeilijker geworden.

Gek genoeg weet ik ook dat hij op de hoogte was van elke bestaande methode. Hij had zelfs een boekje erover maar dat heb ik niet meer terug gevonden in de kast. En vraag ik me af, was het een weloverwogen methode of het enige wat hij voor handen had op die bewuste zondagavond? Ik vrees het eerste, hij had het er eens eerder over gehad toen hij er nog luchtig over kon praten omdat het niet direct aan de orde was. Bijna gefascineerd door de slagingskans, indien je dat kon. Hij hield al zijn messen altijd belachelijk scherp terwijl hij ze amper gebruikte.

Ik heb altijd gedacht dat je het de overledene niet kwalijk moet nemen hoe zoiets gaat, dat suicide nu eenmaal een egoistische beslissing moet zijn omdat dat dat nu eenmaal in zichzelf besloten ligt. Maar ik vind het moeilijk dat vast te houden. Omdat ik het niet wil. Hem niet wil missen. En de manier waarop zo verschrikkelijk vind. Wat heeft hij in hemelsnaam gedacht de minuten of uren er voor.

Heb wel iets gehad aan sommige bijdragen en aan jouw verhaal Karin. Het benadrukt hoe stellig hij in zijn besluit is geweest en dat is het enige wat me enigzins houwvast biedt. Bovendien hebben we er altijd over kunnen praten. Waarmee ik hoop dat hij zich gesteund heeft gevoeld in moeilijke tijden. Waar vooral ik me nu mee gesteund voel omdat ik met weinig vragen overblijf, geen waarom vraag heb.

» Posted By Darella On February 01, 2009 @ 01:57

 Page 3 of 3  «  1  2  3 
«« Back To Stats Page