Columns uit Medisch Contact

Eye-opener, 25 mei 2007

Een jaar na mijn borstamputatie besloot ik tot een reconstructie - van mijn ogen. Ik liet mijn bovenoogleden liften, die in het kankerjaar zover waren gezakt dat je mijn wimpers niet meer kon zien. Het resultaat was enorm: alsof al mijn zorgen waren weggesneden.

Neuzen, 27 april 2007

Pratend en vergellijkend ontdekken we bij de Amazones dat herceptin vermoedelijk verantwoordelijk is voor onze neuskwaaltjes. Geen erge klacht, maar het is opmerkelijk dat die bijwerking niet beter bekend is. Patiënten vertellen zulke dingen vermoedelijk niet omdat ze niet willen zeuren, en artsen observeren patiënten zelden in het wild.

Therapietrouw en -scheiding, 30 maart 2007

Het NIVEL vermoedt dat therapietrouw wordt bevorderd als artsen beter uitleggen waarom patiënten bepaalde medicijnen moeten slikken en als medicijnen beter aansluiten bij iemands leefstijl. Da's allemaal waar maar er zijn andere, heel belangrijke redenen om - zoals ik - therapiescheiding te willen. Of: waarom ik niet vijf of zeven jaar hormonen ga slikken.

Geen betere troost dan tranen, 27 februari 2007

Eindelijk klaart mijn hoofd wat op, bijna een jaar na de diagnose. Wat me in de greep kreeg nadat de herceptindepressie afnam was moedeloosheid. Waarom zou ik in hemelsnaam nog opkrabbelen, de ene na de andere ziekte kwam immers op mijn pad, dus waarom nog die moeite genomen? Kon ik niet maar beter blijven zitten waar ik zat, veilig opgeborgen in mijn ziekte, op wat inmiddels bekend en dus vertrouwd terrein was?

Perspectief, 2 februari 2007

Al bijna een jaar verkijk ik me. De amputatie waar ik zo tegenop keek deed me uiteindelijk weinig, misselijk van de chemo werd ik niet, kaal zijn vond ik niet erg. Waar ik wel last van heb, heb ik niet zien aankomen. En ik verkijk me steeds in de tijd, denk steeds eindelijk klaar te zijn maar dat was dan niet zo. Steeds meer ga ik denken dat de strijd met die kutkanker nog maar net is begonnen.

Geestverkleinende middelen, 7 januari 2007

Mijn empirie had me geleerd dat medicijnen dingen zijn die iets met je lichaam doen, en soms was dat nodig. Dus dan slikte ik braaf, of vol verwachting. Ik heb ook wel dingen genomen die op mijn geest ingrepen, maar daar deed ik het dan ook om. Die handige scheiding werkt niet meer. Kankermedicijnen rotzooien ook met je hoofd weet ik nu, met schade wijs geworden.

De prijs van screening, 1 december 2006

Gøtzsche & Nielsen zeiden het in 2000 al: borstkankerscreening doet mogelijk meer kwaad dan goed. Tegenover elk leven dat erdoor wordt gered, staan tien vrouwen die onnodig worden geopereerd. Naast vals-positieve zijn er ook altijd vals-negatieve resultaten: vrouwen die wél borstkanker hebben, krijgen ten onrechte het groene licht. Tumoren zijn niet altijd zichtbaar op een röntgenfoto, en foto's worden vaak slecht beoordeeld.

Chemodip, 3 november 2006

Tegen mijn eigen verwachtingen in raak ik anderhalve maand na de laatste chemo ineens depressief, ik verlies alle interesse, en ik heb geen idee waardoor het komt. s wat ik voel wel ik, of zijn het de medicijnen? Ik weet niet meer. En ik kan daar slecht tegen, heel slecht. Ik wil weer ik zijn.

Gevaarlijk optimisme, 6 oktober 2006

Juist ziekenhuizen die optimistisch zijn over de staat van hun EPD, bleken zo lek als een mandje te zijn. Het EDP heeft wel erg veel kinderziektes, en het lijkt of iedereen het falen van deze techniek voor lief neemt. Vreemd, want aan andere technologie stelt het medisch bedrijf hoge eisen: een infuusdruppelaar moet volkomen betrouwbaar zijn, een MRI scanner mag geen bugs hebben.

Naar de bakker!, 8 september 2006

Een goede vriendin van me kwam na haar operatie wegens darmkanker terug in het ziekenhuis. De arts-assistent daar wilde haar niet naar de oncollog doorsturen en vond dat ze gewooon patiënt bij de chirurg moest blijven, die immers 'heel capabel' was.

Calvinisme, 21 juli 2006

De chemo slaat toe en uiteindelijk lig ik vooral met mezelf overhoop: ik wil werken, ik moet werken, maar ik kan niet werken. En ziek zijn mag ik niet echt van mezelf.

Preventie en poortwachters, 23 juni 2006

Pas vanaf hun vijftigste worden vrouwen opgeroepen voor eenmammografie, maar ook jongere vrouwen krijgen borstkanker. Zij zijn afhankelijk van zelfonderzoek. Huisartsen zijn soms geneigd jongere vrouwen die met bobbels en deuken komen aanzetten, niet helemaal serieus te nemen: omdat ze onder de vijftig zijn. Full circle.

Roze lintje, 26 mei 2006

Op het ingewikkelde apparaat waarmee een stereografisch biopt uit borsten wordt genomen, zit een roze lintje. Dat is zuivere medische kitsch. De echte roze lintjes in de zorg horen thuis bij de artsen, verpleegkundigen en onderzoekers die ons patiëntjes mens houden.

De schoonheid van het kwaad, 28 april 2006

Een dag op de mammapoli. Onbedoeld krijg je als patiënt allerlei brokjes informatie toebedeeld, vaak door iemands intonatie. Naar vond ik dat niet. Dat mensen die routinematig het karakter van cellen vaststellen zich zomaar laten raken, al is het maar even, is lief en troostend.