Karin Spaink

kop meis, ja, het is heel zwaar, werken aan jezelf. en daar doe je het tenslotte voor, voor zelf…. misschien kunne jouw psych en de traumabehandeling naast elkaar bestaan ???

dankje rooftop

en elmo, je hebt gelijk dat ik door moet zetten.
alleen mn psych kwijtraken…. dat voelt echt zo verkeerd, ik weet echt niet wat ik zonder haar moet beginnen nu. ik weet dat ik weg moet bij haar (wegens mn leeftijd) maar ik hoop dat het dan toch een tijdje naast elkaar kan bestaan. traumabehandeling en mn psych. ik weet dat ik het nu echt niet trek haar kwijt te raken.
het beginnen van de traumabehandeling valt tegen, ook al had ik echt wel verwacht dat het niet makkelijk zou zijn. maar het klikt so far ook niet zo goed met die peut.
het gaat gewoon niet zo goed nu. ik breng mn tijd op straat door, leef als een zwerver, met die uitzondering dat ik wel een plek heb om naartoe te gaan maar die plek roept te veel angst op dus leef ik maar op straat, val van dissociatie in dissociatie en werk mezelf steeds meer in de nesten. zij is de enige die maakt dat ik het nog volhou, mn enige veilige plekje. haar kwijt raken kan nu niet. mag niet.

nee dat is het probleem ook niet. ik moet bij mn psych weg vanwege mn leeftijd. het is een jeugdafdeling, tot 23 en ik ben inmiddels 24 dus zit er al te lang. ik mocht er blijven zolang ik op de wachtlijst stond voor de traumabehandeling. nu die is begonnen hebben ze het er steeds over dat ik weg moet bij mn psych en ik krijg het er compleet benauwd van. ik durf ook niet goed te vragen over wat voor termijn ze het hebben, bang voor het antwoord. intussen maak ik mezelf helemaal gek met het idee dat ik haar in de nabije toekomst kwijt ga raken.

geef het aan, dat het allemaal te snel gaat
op de nieuwe behandel plek, want zo klinkt het
je hebt tijd nodig elkaar te leren kennen
en een weg te vinden om met elkaar om te gaan
en dat zal wennen zijn en kost tijd

als het niet went, en bv triggert
als je een echt goede reden hebt
geef het dan ook aan,
soms kun je een andere behandelaar krijgen

en anders is het goed aan te geven wat er mis loopt
dat iets je bang maakt, of dat je iets vervelend vindt
want dan kom je verder, als je dat gewoon vertelt
dat heb ik ook moeten leren, eerst vond ik het raar
maar we hebben daardoor een manier gevonden om te
werken, want veel triggerde

met bahendeling klinkt het net of je meteen beter wordt
maar er is echt veel tijd nodig om eerst te leren vertrouwen en je plek te vinden enzo
en het is ook heel hard werken
en dat kan alleen als je je veilig voelt
en een veilige thuissituatie lijkt me ook belangrijk

als je aan geeft dat je huis niet veilig aanvoelt
kunnen jullie mischien uitzoeken hoe dat komt,
dat het zoveel angst oproept en daar iets aan doen,
want dissocieren op straat is erg gevaarlijk,
je bent dan zo kwetsbaar,
als je niet goed in contact bent

ik heb mijn huis veilig leren maken
door sloten als eerste maar ook door alles
van vroeger weg te halen, het echt mijn velige plek
te maken, ik moest ervaren hoe mijn bed moest staan enzo,
en ankers neer te zetten
die me naar het hier en nu halen
en me een veiliger gevoel geven

heel veel sterkte, liefs thian

Bericht bewerkt 21:01 – 13 Feb 2012 door Hannah

bedankt voor jullie lieve reacties….
en jpaul, je hebt een puntje maar ik weet ook niet wat ik met een termijn moet aanvangen, het verlamd me en ik zit in een ontkenningsfase waar ik uit moet maar dat wil niet echt lukken.
ik woon beschermd en niet alleen en dat voelt oa onveilig maar aan de andere kant heb ik die beschermde woonvorm nodig en is dat nou eenmaal niet alleen.
vandaag een gesprek met mn woonbegeleidster, zij stelde voor om samen met de activiteitenbegeleidster een leuke activiteit te starten binnen huis, een uurtje ofzo, zodat ik iets leuks aan thuis kan koppelen. ik weet niet of het genoeg is maar ik kan het ieg proberen.
dat de woonbegeleiding de sleutels heeft van mn huis en mn kamer helpt ook niet mee met het veilig voelen maar ook dat kan niet anders. het is ook wel eens voor gekomen dat ze die sleutels echt nodig hadden om bij me te komen.
en thian, op straat dissocieren is idd gevaarlijk en op het moment ben ik echt overgevoelig voor de triggers maar ik weet niet wat ik moet, buiten voelt op dit moment veiliger dan thuis, al is het dat rationeel gezien niet, de angst die thuis oproept en de nare gevoelens en gewaarwordingen die daar bij komen kijken zijn overweldigend en brengen me ook weer tot dissocieren of rand psychotische gedachtes etc.
er is zoveel aan het veranderen op het moment. er komt iemand nieuws wonen. dat is een man. wat echt niet kan. gelukkig hebben mn psych en mn peute bij de woonbegeleiding eindelijk duidelijk gekregen dat het niet kan en gaat ie na een paar weken al weer weg. zolang hij er woont zal ik er sowieso ieg niet wonen. een nieuwe woonbegleidster, een nieuwe peute, een nieuwe behandeling. ik heb het enige veilige plekje, de enige veilige persoon nu echt nodig. ik ga het nog eens bespreken, uitleggen waarom ik nu echt niet zonder haar kan, al weet ze het allemaal wel en weet ik niet in hoeverre zij druk van bovenaf krijgt.
en aan dat op straat leven werken, ik weet alleen niet goed waar te beginnen…

Bericht bewerkt 21:12 – 14 Feb 2012 door Hannah

dankje lieve thian

dat ze altijd met zijn tween moeten zijn om bij je naar

in de praktijk houden ze zich daar niet altijd aan

binnen te mogen, kan je met ze over leggen dat ze een signaal geven, je eerst bellen, 2 keer kloppen oid

dat soort afspraken zijn er wel maar ik ben er niet altijd voldoende "bij" voor dat soort afspraken

de sleutel van binnen in het slot dan kunnen ze

ik blokkeer de deur wel eens, krijg ik wel gezeur over als het ondekt is maar ach. blokkade is alleen nooit 100% veilig. sleutel aan de binnenkant in het slot kan jammer genoeg niet

ik heb af en toe een afspraak met iedereen
tegelijk om tafel, om het op elkaar af te stemmen

het plan is om ook eens met zn allen te gaan zitten, vind ik wel intimiderend maar het kan ook nuttig zijn, alleen de agendas op elkaar afstemmen levert nog wel problemen op

Hoi Hannah,
Hoe is het nu met je?

Ik kan me voorstellen dat je je erg eenzaam voelt in je situatie. Weet je ook van jezelf waarom je het gevaar op blijft zoeken? en weet je al iets meer over mogelijkheden om je psych te behouden? Heb je het al met haar kunnen of durven bespreken, hoe beangstigend dat misschien ook voelt?

dankje elmo, en je hebt gelijk het is gevaarlijk maar de angst die thuis zijn oproept (en ook weer de neiging tot dissocieren) is zo groot. we werken er wel aan, bij de traumebehandeling is dit ook echt een groot punt van aandacht nu.

Weet je ook van jezelf waarom je het gevaar op blijft zoeken?

we zijn daar wel mee bezig. een deel ervan ligt ergens verborgen in mij… het is zon vat en wat ik wel weet….pff….ik weet niet of het gevaar op zoeken op zichzelf een "streven" is van mij, dat denk ik ook weer niet, hoewel soms wel, maar het is ook meer onoverkomelijk omdat een rationeel gezien veilige situatie voor mij totaal onveilig is en waar moet ik heen als ik niet binnenshuis kan zijn? maar aan de andere kant zoek ik soms op straat wel echt opzettelijk ook nog eens het gevaar op. dat is wel iets waar ik het nog over kan hebben met mn psych of met mn peute van het traumacentrum, waarom ik dat doe, of we dat kunnen achterhalen en er dan miss iets aan kunnen doen.
ik weet het allemaal niet meer zo goed….ik kan het allemaal niet meer overzien, het lijkt wel alsof mn denkvermogen steeds minder wor. kom ik hier ook vaag over? ik ben niet slim bezig, daar ben ik me wel van bewust

en weet je al iets meer over mogelijkheden om je psych te behouden? Heb je het al met haar kunnen of durven bespreken, hoe beangstigend dat misschien ook voelt?

ik heb het nog niet met haar durven bespreken. dat wil ik wel gaan doen volgende week. ze hebben namelijk bij het traumacentrum besloten, in het team en bij supervisie, dat het beter is als ik voorlopig ook nog bij mn psych kan blijven. ze heeft dat ook aan haar gemaild. nu is het probleem daar dat ik er vanwege mn leeftijd eigenlijk al niet meer onder behandeling mag maar miss heeft het traumacentrum toch wat invloed. ik hoop het echt. eigenlijk zou ik er sowieso al lang weg hebben gemoeten en dat hebben ze ook uit kunnen stellen dus miss kunnen ze het nog verder uitstellen. ik weet het niet. ik maak me er erg bang om. het zou voor mij echt afschuwelijk zijn haar nu te verliezen.

@ Thian: dankje voor je lieve reactie, altijd weer….

Ik heb voor nu, voor de nacht wel een plekje ontdekt. Ik mag er eigenlijk niet zijn maar goed…. Het voelt veilig (en is dat ook). Het lukt me niet altijd daarheen te gaan, de verleiding van het op straat blijven, het zwerven, de verkeerde mensen opzoeken, gevaar, dat blijft. Ik weet niet hoe ik mn huisje veilig moet maken. Geen idee. De woonbegeleiding wil niet meewerken, nu gaat mn peute van het traumacentrum daarmee aan de slag, die heeft wel wat ideeen die mij aanspreken, waarvan ik denk dat die miss kunnen helpen, hopen dat zij wat invloed op de woonbegeleiding heeft.
Verder staat alles stil. Ik kom tot niets. Niets nuttigs dan toch. Ik zwerf, dissocieer, loop mn afspraken met de hulpverlening af (waar ik me redelijk maar toch niet helemaal aan kan houden). Ik hoop dat ik, als ik haar spreek, wat meer zekerheid van mn psych kan krijgen. Dat ik door de indicatie van het traumateam wat langer bij haar mag blijven. Zou een zorg minder zijn, me miss wat rust geven, de zekerheid dat die veiligheid er voorlopig nog is. Miss dat ik me dan ook wat meer kan inzetten om de traumabehandeling te doen slagen, dat het nu even naast elkaar mag bestaan, dat ik daardoor in staat zal zijn me bij de traumabehandeling wat meer open op te stellen. Nu heb ik daar de neiging zoveel mogelijk weg te kruipen, het liefst zou ik er keihard van wegrennen, het voelt zo onveilig, de plek, zij. Miss komt dat deels omdat het voelt alsof zij mn psych af willen pakken, ze hebben nu laten blijken dat ze dat absoluut niet willen doen, miss helpt dat al. Ik weet het niet. Ik weet dat ik deze behandeling nodig heb. Om vooruit te komen. Waarom voelt het dan zo verkeerd?