Karin Spaink

Beste lezer van dit topic,

Ik ben nieuw hier en ik val direct met de deur in huis. Ik kan niet meer.
Ik ben jong, 17 nog maar. Zit in de eindexamenklas van het atheneum, moeilijkste vakkenpakket, zoals het er nu uitziet haal ik het zelfs. Ook nog een relatie en mijn ouders leven ook nog. Geweldig leven zou je zeggen.

Pap is autist en mam manisch depressief. Ik mag me denk ik gelukkig prijzen dat ik van beide wat heb geërfd, dusdanig gelukkig dat ik met mezelf kant noch wal lijk te raken. Ik heb de diagnose Aspergersyndroom maar heb ook de symptomen van hoogsensitiviteit en manische depressies.
Mijn vader heeft mijn moeder en mij in de steek gelaten toen ik 7 was, hij ging vreemd. Ik stond in de deurpost en ik smeekte hem te blijven, papa hield toch van mij? Maar hij ging, zijn nieuwe vriendin was natuurlijk belangrijker dan zijn dochter.
Vanaf dat moment heb ik ernstige verlatingsangst ontwikkeld, in groep 4 kon ik al niet meer alleen zijn. Ik voelde me leeg, nog steeds, en de suïcidale gevoelens begonnen. Ik deed er alleen nog niet zoveel mee.

Ik heb het hem nooit vergeven, en het is nog steeds zo dat ik ergens achteraan op zijn prioriteitenlijstje sta.
Op mijn 11e dachten ze het beter te maken door samen een kind te "nemen". Nemen ja, want het kind bleek Downsyndroom te hebben en werd gewoon weggegooid. Ctrl Z eigenlijk. Hoppa, nieuwe, en nu zitten ze met een kleuter met ADHD opgescheept. En ik voel me verder gedistantieerd dan ooit en heb mijn vader inmiddels al een tijd niet meer gesproken.

Ik woon bij mijn moeder, dat gaat met ups en downs. Ze is best aardig, maar onze band is oppervlakkig en er zijn best veel irritaties in huis. Soms reageert ze uitbundig en vrolijk, maar vaak genoeg snauwt ze alleen maar. Ik ben de autist hier in huis dus het ligt aan mij, aldus mijn moeder.

Dan relaties. Op mijn 13e raakte ik verliefd op een jongen van 18. Ik had zelf geen goed idee van hoe een goede relatie hoort te zijn, en eigenlijk heb ik dat nog steeds niet. Hij zei dat hij de enige was die met mij zou gaan, want ik was zo pathethic dat geen enkele jongen zijn energie in mij zou steken. Ironisch dat ik voor hem mijn brugklas-vriendje van 1,5 jaar zomaar aan de kant schoof. De 18-jarige jongen vond dat ik hem moest gehoorzamen, dan zou hij bij me blijven. Ik deed alles voor hem, kon geen nee zeggen. Ik wilde niet, maar het moest van hem. Was onprettig.
Plots schoof hij me aan de kant voor een ander meisje. Ik zag het niet aankomen, hij zou toch bij me blijven? Ik smeekte hem om te blijven, maar uiteraard was zijn nieuwe vriendin belangrijker. De suïcidale gevoelens kwamen. Messen waren niet veilig in mijn buurt. Goh, hebben we eigenlijk net niet ook al bij een ander mannelijk persoon in mijn leven gezien dat ik in de steek gelaten word? Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, misschien ben ik geen ezel dan.
De inmiddels 19-jarige jongen werd gedumpt door zijn vriendin en kwam terug naar mij. En ik, stomme koe, trapte er gewoon weer in.
In een nacht terwijl hij naast me lag te snurken nadat hij me wederom had verkracht, ben ik weggegaan en heb ik in zijn middle-of-nowhere dorp een zonsopgang bekeken in een weiland, en heb ik besloten door te gaan met mijn leven.

De kracht die ik eerder vond om door te gaan, mijn pony, werd ook uit mijn leven gerukt. Ze was ernstig geblesseerd en overleed later plotseling. Wederom een wezen uit mijn leven gerukt waar ik om geef.

Ik ging maar door, inmiddels in de vierde klas van het vwo, deed een aantal extra vakken, zou iemand dan zien dat ik wel wat waard was? Ik ging eraan onderdoor en raakte "overspannen". "Overspannen", ja. Dat stelde de dokter. Er werd bloedgeprikt, maar daar kwam niks uit. Wist ik niet dat ze naar de verkeerde persoon keken, mijn schildklierwaarden waren niet goed. Dat bleek pas nadat ik driekwart jaar voor pampus lag. Ik kon niks meer.

Eindelijk medicijnen en een nieuwe relatie. Ik ben gek op hem. Echter gaat dit wederom voor geen meter, er zijn best pieken, maar ook diepe, diepe dalen. Ik dacht echt dat het beter met me ging, want hij houdt van me. Dacht ik. 7 december kreeg ik een mail waarin hij me dumpte, ik ben wederom compleet door het lint gegaan en mijn suïcidale gevoelens zijn erger terug dan ooit. Na 2 dagen vol janken en praten, blijkt toch dat hij niet zonder me kan en van me houdt. Ik snap er niks van. We sukkelden door en dit weekend (nota bene het weekend voordat we een jaar samen zijn) hebben we weer ruzie en ben ik weer de weg kwijt. Hij vindt het normaal dat hij zomaar 's nachts weg kan gaan om te gaan zuipen met zijn vrienden. Doet hij anders nooit, ik snap er niks van en ben not amused – understatement. Blijkbaar is het allemaal mijn schuld, en ben ik nu heerlijk afgeleid voor mijn herkansing van morgen. Grappig dat mijn huidige vriend dit aldoor doet voordat ik toetsen heb. Volgens mij word ik gek.

Tot zover een warrige schets van mijn leven en hoe mijn gevoelens tot stand komen. Aan de ene kant wil ik door, ik wil arts worden, trouwen, moeder worden. Maar aan de andere kant zie ik het niet meer zitten. Vooral nu niet. Ik heb een mes naast me liggen en ik weet dat het niet lang goed zal gaan.
Als ik doorga, dan heb ik amfetaminen nodig. Om mijn extreme vermoeidheid door schildklierziekte naar de achtergrond te laten verplaatsen, mijn eetlust te verminderen (door die k*tschildklier ben ik in 1 jaar ruim 20 kilo aangekomen, ik wil mijn mooie lichaam terug! Zou er zo een moord voor doen, echt), mijn depressies te onderdrukken en vooral te kunnen doen alsof er niks aan de hand is.
Als ik wil stoppen, dan wil ik een dodelijke cocktail regelen. Ophanging of polsen doorsnijden, daar ben ik te laf voor. Ik ben echt een stomme koe en ik haat mezelf.

Wie kan me helpen?
Overigens, applaus voor degenen die het gelukt is om dit hele zeurverhaal te lezen.

Puissance, ik heb alles gelezen. Viel best nog mee, hoor. Nee dan Thian, die schrijft pas enorme lappen tekst…..

Etiketten, wat moet je er mee? Wat levert het je op ? Behalve een lastig pakket van gedachten en gevoelens, gemixed met een tekort aan bepaalde capaciteiten. Moeilijk om mee om te gaan.

Goed dat je je hebt aangemeld voor dit forum. Er is van alles te vinden, van methoden, tot lichtpuntjes, van gruwelijke geschiedenissen tot ondersteunende berichten. Ik hoop dat je hier vind wat je zoekt.

Hallo Puissance, en Welkom
JPaul
Ook van deze kant hartelijk dank voor de (staande?) ovatie en inderdaad: Thian haar epistels zijn somtijds heel wat lijviger.
Puissance schreef:

Aan de ene kant wil ik door, ik wil arts worden, trouwen, moeder worden.

Wat let je?
Leuk trouwens zo'n vriendje wat je telkens net voor een toets eventjes dumpt. Krijgt te weinig aandacht, denk ik. Psychiatrisch gevalletje, denk ik ook. Ik denk sowieso te veel, denk ik dan maar…

Welkom Puissance…. mooie naam ;-)

sterkte