| Bericht |
|
NogEven Berichten: 754 12 Dec 2010: 10:20
| |
|
Bericht bewerkt 10:21 – 12 Dec 2010 door NogEven
dank voor de uitleg, ik gebruik helaas geen outlook.
iemand in vertrouwen nemen, ja das misschien een optie,
denk er al een hel etijd over maar 'zie' geen echt goede manier om het te regelen.(die maat van me laten doen…misschien is ie wel boos ofzo en doet het niet, you never know….iemand van het forum misschien, marja moet je er wel erg zeker van zijn dat het wordt doorgestuurd.)
ik denk, zeker weten dat het aan komt kun 'je' toch niet.
Ik hoop tegen de tijd dat het nodig is, ik 'vanzelf' met een goede oplossing kom.
(zo gaat dat meestal, al moet ik zeggen een tijdje geledeen weerd ik erg gestressed door pillen verlies, had mijn mond moeten houden, en van mijn voorrraad pakken en ze bij de nieuwe ophaling weer aanvullen, dus of het antowwrd 'binnen valt' is toch een beetje de vraag,afwachten dus)
Even los daarvan;
Ik heb ook voor mezelf een brief geschreven, is dat raar?
heeft iemand anders dat ook gedaan?(ik werd er (natuurlijk)
erg verdrietig van!<<– is dat zelfmedelijden?)
NogSteeds
|
|
|
Thian Berichten: 4549 12 Dec 2010: 11:39
| |
|
een brief aa jezelf schrijven
niet raar, wel opmaken van de situatie
ik schrijf er veel
en dat geeft me veel duidelijkheid,
geeft overzicht,
maakt dingen duidelijk,
soms erg confronterend,
soms erg rust gevend
alles staat op papier
en hoeft niet in mijn hoofd te blijven spoken
ja kan heel verdrietig zijn,
als je de som van je leven en toekomst op telt.
|
|
|
Spaink Berichten: 406 27 Dec 2010: 06:08
| |
|
Begrijpelijk, HenK: soms is een mooie foto genoeg. Maar voor zover ik heb begrepen weten de mensen waarvan je houdt en die van jou houden, van je ideeën over dood, ziekte, depressie. Er zijn daardoor wellicht ook minder onaffe verhalen, minder dingen die niet eerder zijn gezegd en die je toch graag wilt uitleggen…?
Veel mensen die aan zelfmoord denken, willen een afscheidsbrief schrjven om nu eindelijk eens te vertellen wat ze eerder wel wilden maar niet durfden zeggen. Sommigen ook willen zo'n brief schrijven om te voorkomen dat anderen zichzelf verwijten gaan maken (ook al is 't de vraag of dat werkt). Hun brief is juist bedoeld om het verlies voor anderen minder hard te maken, of soms zelf: om die anderen vrij te pleiten. Nog weer anderen willen simpelweg hun redenen boekstaven, of hun gevoel op een rijtje zetten. (Dat zijn – denk ik – brieven die evenzeer aan anderen als aan jezelf zijn gericht.) En tenslotte zijn er ook mensen voor wie het schrijven van zo'n brief een onderdeel is van het afscheid nemen van het leven. De brief schrijven is dan deel van de voorbereidingen, deel van de test: ben ik echt zover? Ben ik eruit wat ik wil?
Er zijn veel redenen voor het schrijven van zo'n brief. En zelf denk ik dat als je zo'n brief nog niet kunt schrijven terwijl je 't wel wilt, een teken is dat je nog niet toe bent die grote, definitieve stap te zetten. Dus neem er vooral de tijd voor… Afscheid nemen doe je maar één keer, en dat doe je liefst goed.
|
|
|
Margot Berichten: 100 27 Dec 2010: 20:42
| |
|
Toevallig dat je nu net met dat ´foto-idee´ komt Henk. Ik zat me gisteren juist te bedenken dat, mocht het moment daar zijn, ik het liefst wil dat mijn naasten zich mij herinneren van de mooie momenten en ze niet alleen die neerslachtige, negatief ingestelde persoon in gedachten hebben. Ik zat dus zelf ook aan foto's uit mooiere tijden te denken. Om deze momenten aan te halen.
Maar daarbij vind ik het zelf ook heel belangrijk om mn gevoelens op papier te zetten, om duidelijk te maken wat er elke dag door me heen gaat, welke strijd er intern gevoerd wordt. Een strijd die ik nog altijd wel bereid ben aan te gaan, maar die met de tijd zwaarder lijkt te worden ook al doe ik zo mn best.
Te meer om ook naar hun toe duidelijk te maken dat hun absoluut niets valt te verwijten. Dat het mn geest is die me af en toe flink zit te stangen en dat het dus niet komt door wat andere mensen hebben gedaan/gezegd of juist niet hebben gedaan/gezegd.
Wel vind ik het moeilijk om deze gevoelens onder woorden te brengen….om de juiste woorden te vinden, zodat ik zeker weet dat ze me zullen begrijpen. Maar misschien is dat ook wel een onmogelijke opgaaf. 100% begrip is denk ook lastig, omdat het juist gaat om mensen die van je houden en je nog wel hier willen hebben.
Wat mij wel helpt is om het 'in fases' te doen. Dus niet echt voor een brief te gaan zitten (want dan komt er echt niets uit bij mij), maar juist spontane ingevingen neer te krabbelen 'voor later'.
Hoe dan ook, een afscheidsbrief is iets zeer persoonlijks. En hoe het wordt ingestoken/wat er in komt te staan, hangt zeer sterk af van de situatie waarin je verkeert en de band die je met je naasten hebt. Wat denk belangrijk is is dat het niet in een opwelling wordt gedaan, er goed over na is gedacht en je zelf helemaal tevreden bent met wat je nalaat.
|
|
|
Margot Berichten: 100 28 Dec 2010: 19:01
| |
|
Heb je me daar even mooi de mond gesnoerd :-). Veel van de dingen die je zegt zijn ook manieren waarop ik me uit die negatieve spiraal probeer te krijgen. Door er verstandelijk naar te kijken en mijn negatieve gedachten op die manier te weerleggen. Op de schaarse momenten dat ik hierin slaag, lukt het me echter niet om mijn gevoel ook naar de 'positieve overkant' te krijgen.
Maar ik blijf de strijd aan gaan en wellicht helpen zulke scherpe reacties om een betere tactiek voor het vechten te vinden.
|
|
|
Spaink Berichten: 406 29 Dec 2010: 03:19
| |
|
Bericht bewerkt 03:21 – 29 Dec 2010 door Spaink
HenK schreef:
Toevallig, niet helemaal toevallig, had ik vanavond nog een gesprek over het begrip "uitzichtloos". Ik vind dat woord eigenlijk niet kloppen. Door wat ik voor m'n kiezen kreeg is m'n uitzicht gewijzigd, is het minder fraai dan het was, maar uitzichtloos ben ik nog steeds niet.
De vraag is dan ook niet "kan ik leven met uitzichtloosheid ?", maar "kan ik het gewijzigde uitzicht (nog) accepteren ?"
Dat vind ik een heel goede kanttekening – nee, een ondermijning van een ingeburgerde (en gemakszuchtig geworden) gedachte. Dank daarvoor!
|
|
|
Ellen Berichten: 219 29 Dec 2010: 04:56
| |
|
Ongetwijfeld een goed boekje voor mensen die zich nog enigszins gezond voelen 'denken en voelen wat ik wil' van Diekstra. Heb er ook jaren aan gewerkt. En het is zeker de moeite van het proberen waard. Maar wat als je geteisterd wordt door terugkerende psychoses, depressies, nachtmerries? Je verliest alle grip op je gevoel, je denken en je wil.
Ben nog niet gaan slapen omdat ik tegen de nacht opzie. Kan honderd keer tegen mezelf zeggen: vannacht mag ik rustig slapen. Maar elke nacht weer komt die onnoemelijke angst er 's nachts uit en schrik ik wakker. Is daar ook een boekje over geschreven?
nachtgroet van Ellen
|
|
|
Spaink Berichten: 406 29 Dec 2010: 05:14
| |
|
Ellen schreef:
Ben nog niet gaan slapen omdat ik tegen de nacht opzie. Kan honderd keer tegen mezelf zeggen: vannacht mag ik rustig slapen. Maar elke nacht weer komt die onnoemelijke angst er 's nachts uit en schrik ik wakker. Is daar ook een boekje over geschreven?
Nee, ik vrees het niet… Of nou ja, daar zijn stapels boeken over geschreven, maar geen how-to boeken die je vertellen hoe je uit die situatie kunt komen.
Eerlijk gezegd houd ik helemaal niet van het werk van René Diekstra. Hij is me te generaliserend, au fond te optimistisch ook: hij doet alsof er toch altijd wel een oplossing is. En zodra hij moet toegeven dat die oplossing er soms niet is, vervalt-ie subiet in clichés.
Anderzijds – ook over zelfmoord bestaan clichés. Gevaarlijke clichés zelfs, bijvoorbeeld 'eindelijk rust vinden'. Zoals ik zojuist aan iemand schreef:
Weet je zeker dat je dood wilt? Onverbiddelllijk zeker? Bij [sommige methodes] is er amper een weg terug. Er is geen moment van na drie uur dodelijk misselijk zijn ineens nog kunnen bedenken: och god nee dit toch niet.
En ook: het idee dat je 'daarna' rust hebt, is volgens mij vals. Er is geen daarna. Je bent dan immers dood. Romantiseer zelfmoord alsjeblieft niet. Je zult nooit kunnen denken: 'ha, nu eindelijk rust'. Er is geen moment waarop je kunt terugkijken op je daad. Er is – denk ik – alleen maar dat moment nadat je besloten hebt en waarin je bang bent voor wat gaat komen en waarin je je alleen nog maar extra eenzaam voelt: je gaat dood en je bent alleen.
Ik denk niet dat zelfmoord rust geeft. Het geeft hooguit verlossing. Het stopt weliswaar iets, maar het biedt niks. En vooraleer je die keus maakt moet je verdomde zeker zijn.
Enfin. Weinig vrolijk stemmende gedachtes, maar misschien wel het overdenken waard….
|
|
|
NogEven Berichten: 754 29 Dec 2010: 13:33
| |
|
ben te moe en heb al tijden niet gegeten dus veel zinnigs zal ik nu (wanner wel?) niet zeggen.
maar na vorige week heb ik mijn gedachten over het 'nemen'(schrijven) van afscheid verandert.
Het is voor MIJ duidelijk dat het toch wel aankomt.
(ook als je weet dat het gaat gebeuren.)
er schiet me nu te binnen; het is denk ik een natuurlijk proces…afscheid nemen.
als je iemand 'verliest'die al een hele tijd aan een terminale ziekte lijdt, neem je ook afscheid, en dan doet het voorr de na bestaanden Nog steeds pijn, begrijpelijk, maar zij zagen het áankomen, zijn enigsinds voorbereid.
en toch nog zoveel pijn en verdriet.
dus als iemand zichzelf het leven ontneemt, en geen afscheid neemt, al is het maar heel kort, komt dat denkk ik nog harder aan.
dus of dat afweegt tegen eventuele 'verwijten' ,die ze er dasn zelf inlezen(in de mijne dan, ik weet niet wat andere in hunn brieven schrijven).
ik vind van niet.
en bij mij moet het ook spontaan gebeuren, dat is lastig, en ik dwaal steeds ontzettend af.
was ongeveer 9-10 uur bezich geweest met het herschrijven
van die ene die ik klaar had(4 uur spel check ongeveer,echt 100den fouten).
Voor de mensen waarvoor ik niet van plann was wat te schrijven, heb ik in een algemene brief zeg maar hun 'genoemd', zodat ze weten dat ze toch iets hebben betekend vooor me, op welk punt in mijn leven dan ook.
soort erkennening voor ze/hen…soort van troost,zeg maar.
voor de 2 mensen waarvoor ik het echt wil,uitgebreid, ben ik nu pas met 1tje bijna klaar, al is dat een lange en die andere is aan die maat van me, en die zal niet veel woorden nodig hebben om te begrijpen dat ik ben 'geggaan'.
(gister zei ik nog tegen hem;"zonder jou was ik allang niet meer geweest"….)
er staat niks in over verwijten.
alleen juist dat het geen verwijten zinj en ook niet zo moet worden 'begrepen'.
Verder staan in de 'persoonlijke' wel wat ze voor me hebben
betekend, ik ze een mooi leven wens en dat ik er alles aan heb geprobeert(al 21 jaar,alleen gelukt door puur op veerstand te leven(wat nu dus alleen nog maar gevoel is, waar ik niks mee kan,van snap, me verteerd,etc), en doordat ik 'leven, alle leven'zo ONTZETTEN BIJZONDER vind. ik discremineer(?) niet op knuffelbaarheid btw,JP,;-).krijg al een rilling als ik een insect dood maak,voelt verkeert ofzo) om te óverleven'naar een leven',
maar dat het geen zin meer heeft.
verder is het erg moeilijk iets te schrijven waar IK uit eindelijk teverden mee ben.
er zal altijd iets zijn wat ongezegd blijft.en ik ben zo onduidlijk….zucht…
en aangezien ik niet helder meer kan denken, zal ik blij moeten zijn als het enigsinds overkomt.
maar vind het dus wel belangrijk, al is het maar iets van.
'X', ik vond het fijn je gekent te hebben.
maargoed zo denk /voel ik er nu over.
weet alleen nog niet hoe ik dat meeltje ga versturen..op het moment zelf dank ik maar, ik weeet het niet.
en tja de brief aan mezlef, al die dingen die haalbaar waren, ik heb er vaak over gedach.
maar ik denk niet dat ik iets anders had gedaan. de situatie was gewoon zo. zodanig dat ik al blij mocht zijn niet
mezelf dood te hebben gemaakt, laat staann dat ik me op een
toekomst of iets dergelijks hebt kunnen richten.
Ik denk dat het dus zo heeft moeten zijn.
Ik heb niet veel lueke dingen meegemaakt, bijzondere al helemaal niet.
Als ik terug kijk lijkt het(mijn trieste bestaan) wel zo gedirigeert dat hett onmogelijk was voor me om aan al het lijden en derdriet etc te ontkomen.
Het is echt een op een volgimg van verlies, iets waar ik juist niet mee om kan gaan!!!
het schrijven van d brieven gaf/geeft me een dubbel gevoel.
een erg vredig gevoel, overtuigd dat het zo moet zijn.(wwat de laatste dagen overheerst)en een soort gevoel van afsluiting…lastig om te beschrijven…
aan de andere kant voel ik me erg **** om de dingen die ik nooit zal beleven. de gemiste kansen, dat soort dingen.
en bv reizen, het hebben van een gezin etc.
maarja als ik niet meer ben, maakt dat niets meer uit….
N.E.
|
|
|
Margot Berichten: 100 29 Dec 2010: 18:52
| |
|
@ Henk: tnx voor het geven van tips om mijn strijd te verlichten. Het boekje van Diekstra heb ik reeds zes jaar in mn bezit. Het was me aangeraden door mn eerste psycholoog.
Het toepassen van zijn werkwijze heeft me wel door enkele moeilijke perioden heen geholpen, maar de negativiteit & angsten die het laatste jaar grip op me hebben gekregen zijn vele malen heftiger dan hiervoor. Het lukt me dan gewoon niet om de Diekstra-tactiek succesvol toe te passen.
Maar sowieso wel goed dat je deze tip op het forum vermeldt. Daar kunnen anderen wellicht ook hun voordeel mee doen.
Hierbij laat ik het eventjes wat mijn reactie betreft, want anders dwalen we misschien iets te ver af van het onderwerp.
|
|
|
Thian Berichten: 4549 29 Dec 2010: 21:30
| |
|
Heb ontelbare zelfhulp boekjes aangeschaft
letterlijk kast vol,
nu op 2 na allemaal weg
het lukte me maar zelden de boeken uit te lezen,
het leek zo dat ik iemand anders moest worden
en vooral alle narigheid weg stoppen
over
vrouwen wijsheid Sue Patton Thoele
luister naar je innerlijke stem
de geest is van nature zo onmetelijk groot dat hij
nooit vol kan raken van de binnestromende energie
of leeg kan raken door de uitstromende energie
dingen als de gedachten tot rust brengen
in 2 kleine bladzijdes met affirmatie erbij
maakt het leesbaar en bruikbaar
hoop hte ooit nog eens helemaal door te nemen
het andere is
zoek de diepe rivier in jezelf Abby Seixas
zet rust op je agenda (hoeft inmiddels niet meer)
over acceptatie, verandering, verwachtingen ten aanzien
van jezelf, alles wat blokkeert,schuld gevoel, niet weten wat je fijn vindt om te doen, veel meer zo herkenbaar uitgelegd,
zonder hoeven vergeven, en al dat meer,
puur herkenning, en informatie, zelfzorg en meer
wil dat ook nog eens helemaal uit lezen
verder ben ik ermee gestopt,
laat het er zijn, het mag, dat is het voornaamste
mag me ellendig en alles voelen,
en daarna gaat het leven door
en wat dit betreft
Ben nog niet gaan slapen omdat ik tegen de nacht opzie.
ken ik, ben daar, elke nacht een kwelling,
en dan eindelijk in bed, ook nog slapen, nachtmerrie,s
wordt ziek, ellendig en moe wakker,
neem medicijnen, ga nog een uurtje liggen
om me beter te voelen en de dag aan te kunnen
maar weet inmiddels hoe later ik het maak,
hoe moeilijker ik het mezelf maak,
vaste bedtijd, hoe moeilijk dan ook helpt,
ieder geval rust, …. structuur ook daarin,
even als de hele lijst bij slapeloosheid,
niet veel maar het maakt verschil
en hoe minder je slaapt,
hoe meer je het patroon verlegd
hoe erger het wordt,
en hoe vermoeider je raakt,'
hoe minder je aan kan,
wat herbelevingen en nachtmerrie,s weer versterkt,
wat de ellende weer versterkt
een cirkel, of spiraal,
en stap daar maar eens uit
nee er is geen boek voor
maar wel behandelaren die er met je over kunnen
praten, helpen ontdekken waar de problemen zitten,
en die me dit al tijden proberen uit te leggen
een schrift naast bed opschrijven
wanneer het fout gaat, wat er fout gaat,
en een schrift om nachtmerrie,s weg te schrijven,
even er uit andere ruimte,
en dan weer terug om rust te pakken
die zo hard nodig is
en zo ontbreekt
zonder slaap gaat er heel veel mis!
raak je in psychose, in crissis,
wordt je (nog) suicidaler
want je bent te moe gewoonweg
vindt dat het nooit uitzichtloos is mooi
ja er zijn uitzichten,
alleen bevallen ze ons niet,
dus is het zaak deze te veranderen
heb de dood ook altijd geidealiseert
geloof dat dat nu minder wordt
probeer een haalbare en redelijk prettige
manier van leven voor mijn te idealiseren
een ander doel
als de dood
al is de weg lang en moeilijk
|
|
|
CiNNeR Berichten: 24 29 Mar 2011: 03:23
| |
|
Ik kan alleen reageren als nabestaanden. En kan zeggen dat ik achteraf gezien alles wist over mijn vaders zelfdoding. We hadden het overal al over gehad, zelfs als ik nog niet wist dat het om zijn zelfdoding ging en hij wel.
Toch ben ik blij dat hij een berichtje heeft achtergelaten. En had ik gewild dat hij een langere brief achter gelaten had. Denk omdat een nabestaande zich toch niet goed kan voorstellen hoe het is om zelfdoding te willen plegen. Al helemaal niet weet wat de laatste gedachtes zijn bij zo'n daad. En omdat de brief het laatste zal zijn wat een nabestaande van je zal hebben.
Iemand zei dat hij/zij wenste dat nabestaanden mooie herinneringen vooral zouden houden en daarom een foto misschien een goed idee is. Persoonlijk denk ik dat een brief toch waardevoller zal zijn. Een foto kan een nabestaande ook zelf uitzoeken en de meesten zullen dat doen. Een tekst kan alleen door de suicidaal geschreven worden. En gerust zullen mooie herinneringen blijven of terugkomen, maar de herinnering aan een zelfdoding blijft zeker ook, die blijft altijd bestaan samen met de andere herinneringen.
|
|
|
Samco Berichten: 27 30 May 2011: 17:17
| |
|
wat denken jullie over deze brief:
Jooo,
Ik heb geen zin meer in het leven.
HET beheerst mijn leven. MATELOOS gefrustreerd ben ik daarvoor. Niks aan te veranderen. Beeld het je maar eens in.
Persoonlijk vond ik begeleiding niet nodig.
Het is zoals het is, niets anders.
Ik heb hier lang over nagedacht.
Het spijt me als ik jullie gekwetst heb.
Merci voor alle momenten die ik in mijn leven gehad heb.
Respecteer mijn keuze alstublieft.
Salukes!
|
|
|
Elmo Berichten: 3762 30 May 2011: 17:42
| |
|
Samco, als jij tevreden bent over deze brief moet je hem zo laten. Ik kan niet inschatten hoe jouw band met je omgeving was en of deze brief dat reflecteert. Als je bovenstaande brief schrijft als uitleg naar je omgeving toe, maakt hij mij niet veel duidelijk. Wat is HET ??
Persoonlijk zou ik een hele andere brief schrijven. Maar ja, ik heb meerdere brieven voor verschillende mensen. De ene is wat kort, de andere langer. En nogmaals een brief is een heel persoonlijk iets. Ik hoop dat je hier iets mee kunt.
|
|
|
Thian Berichten: 4549 30 May 2011: 22:42
| |
|
denk er eens over na hoe jij het zou vinden
als een heel dierbaar iemand zelfmoord pleegd
en je krijgt zo,n brief van degene
het is nogal een heftige situatie
ik weet niet voor wie de brief bedoelt is?
maar er zit niet veel diepte en uitleg in,
wat maakt dat je geen zin meer hebt in het leven
wat zou volgens jou de behoefte van de ontvanger zijn,
en wat wil je die bieden?
vertellen waarom,
wil je degene nog iets troostends zeggen mischien?
dit komt eerlijk gezegd niet erg serieus op me over
maar dat komt mischien door de aanhef enzo?
groetjes thian
|
|
|
Samco Berichten: 27 31 May 2011: 22:14
| |
|
alvast bedankt voor jullie reacties.
Ik hou mijn brief liefst zo kort mogelijk. Beter een goede korte brief, dan een slechte lange brief denk ik.
Het is waar dat mijn brief niet echt 100 % duidelijkheid schept over waarom ik het gedaan heb, maar is dit dan nodig? Hebben zij daar iets aan? Ik zou dingen kunnen opschrijven uit het verleden, maar het verleden is het verleden. We leven nu en niet gisteren. Het maakt de gevoelens van de nabestaanden niet veel beter denk ik als je verwijten gaat maken of in detail gaat uitleggen waarom je geen zin meer hebt in je leven. Ik denk dat nabestaanden altijd vragen zullen hebben, ook al is er meer duidelijkheid in je brief.
Mijn brief is bedoelt voor iedereen die hem wilt lezen.
Ik weet dat mijn aanhef die ik gebruik niet zo gebruikelijk is voor dit soort brieven. Deze aanhef is meer vriendschappelijk gericht. Ik vind dat de aanhef 'draagelijk' moet zijn. Geen 'Hallo', 'Beste', 'Liefste', 'Dag' of 'Geachte' bijvoorbeeld. Ik denk dat ik hier wel nog eens over moet nadenken.
@ Henk
Ik heb 'het' leven aangepast in 'dit' leven.
Over dat ik begeleiding niet nodig vond, is eigenlijk zoals je zelf hebt geschreven, een verwijt aan mezelf.
En ik heb zeker niet bewust het woordje 'mooie' bij momenten niet geschreven.
Samco
|
|
|
Thian Berichten: 4549 31 May 2011: 23:24
| |
|
er is een tussen weg tussen oersoonlijke dingen
en verwijten als iets meer uitleg
wat het leven voor jou ondragelijk maakt
ik lees van nabestaanden dat ze daar naar op zoek
gaan vaak, maar dat is inderdaad aan jou
het hangt er in mijn ogen helemaal van af voor wie
de brief bedoelt is en wat de relatie is (geweest)
met die gene en ws wat de leeftijd ervan is
tegen een leeftijds genoot schrijf je anders
als tegen oudere mensen, althans ik dan he?
|
|
|
Thian Berichten: 4549 31 May 2011: 23:26
| |
|
andere aanhef gewoon: lezer
als het algemeen is
maar een idee hoor
|
|
|
Twister Berichten: 134 24 Feb 2012: 13:46
| |
|
En nu even serieus….ben begonnen aan mijn afscheidsbrieven, dat wil zeggen; ik heb een schrijfblok gekocht….en nu een voor een mijn kinderen het verdriet proberen te ontnemen….ze laten begrijpen dat dit beter is…maar wat een strijd, ik wil niet dat ze dit meemaken, wat kan ik zeggen om het verdriet te verzachten?? Hoe bijzonder ze waren, stuk voor stuk, met hun eigen diamantjes? Het afscheid doet me niks, ik ben er klaar mee….maar hun afscheid van mij maakt me ziek van ellende….
wordt vervolgd, ik stik er even in…
X, T
|
|
|
Landy Berichten: 178 24 Feb 2012: 13:59
| |
|
toch twister, zullen ze het nooit echt begrijpen.. niemand kan zich inleven en het echt voelen.
voor nazorg kijken of er eventueel eerste lijn hulp kan worden vast gelegd?
financieel gezien dan.
slechts een idee van een meedenker
|
|
Inloggen
Zoeken 
Zelfmoordforum
