film & horror

Film & horror

Grimm v2.0: Angst met een bank ervoor, Openingslezing Antwerps Filmfestival, 29 september 2000

Het Antwerps Filmfestival was gewijd aan het thema «geweld en film». De centrale vragen waren óf er nu wel zoveel geweld in films voorkomt, wat de betekenis en plaats van horror en thrillers is, en of geweld in de film en op tv uitgebannen kan (of moet) worden. Mijn stelling is dat horror niets anders is dan sprookjes voor volwassenen: een vorm van veilig griezelen. English version: Grimm 2.0: Scared behind the couch.

Een hongerig spreeuwenjong, Het Parool, 1 augustus 2000

Kristien Hemmerechts was zomergast bij de VPRO. Ze sprak onder meer over de hongerige muil van de televisie, een dier dat steeds meer beelden eist. Televisie is, zo betoogde zij, pornografisch geworden: álles dient getoond te worden, liefst zo echt en aanschouwelijk mogelijk, met zoveel details als maar kan.

De toekomst is al oud, Het Parool, 20 april 1998

Science fiction biedt niet alleen een toekomstvisie maar altijd ook een reflectie van de tijd waarin-ie gemaakt werd. Hoe ouderwets en hoe modern is de allereerste SF-film, Fritz Langs klassieker «Metropolis» na zeventig jaar?

Een onvergeeflijke film, Het Parool, 2 februari 1998

Haneke's film «Funny Games» doet totaal iets anders met geweld dan vrijwel alle andere films. Hij laat consequent en uitsluitend het standpunt van de slachtoffers ervan zien; dat leidt tot imposante, doch onverdraaglijke scènes.

Paranormale soap, Het Parool, 27 oktober 1997

Soaps zijn altijd gewijd aan mensen die het uitsluitend over elkaar, zichzelf, en de relaties daartussen hebben. Maar sinds enige tijd is er een soap te zien waar het paranormale hoogtij viert en gewoon wordt gevonden: door de duivel bezeten zijn, levitatie, spreken in tongen: het kan allemaal in «Days of Our Lives».

Midzomernacht films, de Volkskrant, 21 juni 1997

De Volkskrant vroeg mij om voor hun zaterdagse rubriek «Rangen en standen» een lijst te maken van mijn tien favoriete filmscènes die met de liefde van doen hebben; dit omdat het die dag midzomernacht zou zijn. Bij deze. Ik vrees dat ik een ongeneeslijke romanticus ben, zij het een met sterke horrorneigingen. En omdat seks en lust voortgebracht worden door liefde (in het omgekeerde - liefde die voortspruit uit geilheid - geloof ik niet) sluit ik mijn lijstje met een paar seksscènes en -films.

David Cronenberg: Dit lichaam dat niet één is, De Groene, 9 april 1997

Voor de rubriek «Filmlezen» mocht ik naar aanleiding van zijn nieuwe film «Crash» over David Cronenberg schrijven. Dat trof, want Cronenberg is mijn favoriete regisseur. Hij heeft een vast thema: een lichaam komt zelden alleen, en de eenheid ervan is slechts schijn. Lichamen hebben een onweerstaanbare drang zich met andere organismen te verdringen, of, vaker nog, met technologie. Over lichamen, subversieve systemen, auto's en baltsdansen, en hoe verkeerd begrepen «Crash» is.

Wiens geweld?, Het Parool, 10 maart 1997

Minister Sorgdrager wil straf stellen op het verhuren van gewelddadige video's aan kinderen onder de zestien, en eist van de omroepen dat die voor negenen geen geweld laten zien. Hmm, geweld op tv. Daar zijn meer vragen over dan Sorgdrager veronderstelt. Zoals: is geweld op tv wel zo erg?

Geweld en media, 10 februari 1997

Midden in de discussie over kindermoorden en mediastilte wijdde de VPRO drie uur en elf sprekers aan geweld. Een van de sprekers was ervan overtuigd dat geweld zien tot het plegen ervan leidde, of dat althans aanmoedigde, en betoonde zich voorstander van een geweldsfilter op televisie.

Hollywood op bijles, Het Parool, 22 mei 1995

Horror is zo'n beetje het knutselhok van de filmindustrie. Veel regisseurs hebben daar het vak geleerd en nogal wat special effects zijn in dit genre uitgevonden en groot gebracht. Wat viel er te leren op het 12e «Weekend of Terror» eerder deze maand?

Dan liever een seriemoordenaar, Het Parool, 27 februari 1995

Mijn slechte smaak is notoir; dat ik me laatst dusdanig aan een film ergerde dat ik weg liep, is daarom ongewoon. Het was een film die in de ogen van de meeste mensen hoogst onschuldig zal zijn en misschien vinden ze hem nog vermakelijk ook. Maar zelf zie ik liever «Hellraiser» dan zo'n aanval op de beschaving.

E-mail ex machina, Het Parool, 16 januari 1995

In de film «Disclosure» weet zelfs een vijfjarig meisje al wat e-mail is. Maar haar pappa behandelt zijn elektronische post wel heel vreemd. Voor hem is technologie de nieuwe godheid en belooft e-mail de ultieme verlossing.

Zelfs het weer werkt mee, De Helling, winter 1994

Walt Disneys «The Lion King» gaat vooral over de natuurlijkheid van macht en de vanzelfsprekendheid van hiërarchieën Je zou verwachten dat wie vals speelt en voor leven in de brouwerij zorgt, op sympathie van de kijkertjes mag rekenen. Maar nee. Deze Disney is niet geschikt voor kinderen: bij alles wat tegen de hiërarchie indruist, verliezen ze hun belangstelling.

Profiel: Sneeuwwitje, de Groene Amsterdammer, 23 november 1994

Disney heeft er een sprokkelsprookje van gemaakt. Maar dat geeft niet zo. Wat wél erg is, is dat Sneeuwwitje het liefst keukenprinses wil zijn en dat haar stiefmoeder in de leugens van de spiegels trapt en daadwerkelijk gelooft dat ze het onderspit delft in concurrentie met het nitwit-prinsesje. Sneeuwwitje is een tut en Stiefmoeder de allermooiste vrouw ter wereld. Wilde die laatste dat zelf maar geloven.

Niet over de lijntjes, Het Parool, 18 december 1993

Groot was de vreugde bij de Sneak Preview toen we «Aladdin» voorgeschoteld kregen. De film bleek trouwens regelrechte horror, doodeng. Met de meest vreemde seksuele intriges. Want dat Aladdin en Jasmine verliefd zijn, is slechts een dekmantel: terwijl ze verbaal de heteroseksuele liefde belijden gaat hun hart uit naar andere dingen.

Kinderen krijgen, XL, juni 1993

Kinderen wilde ik niet, dat wist ik allang. Dus dat was niet de voornaamste reden dat ik griezelde bij het moeten aanschouwen van de video van de buren, waarop de zojuist geslaagde bevalling van de vrouw des huizes te aanschouwen viel. Heel modern was dat toen, zo'n bevallingsvideo. Ik vond het erger dan de gemiddelde horrorfilm.

Popcorn en psychopaten, de Groene Amsterdammer, 4 april 1993

Voor horrorfilms kun je tegenwoordig gewoon naar de bioscoop (ze worden modieus), maar de ware fan bevindt zich op een horrorfestival. Daar wordt trouwens een gevecht om de stilte gevoerd: de horrorfan lijkt langzamerhand geciviliseerd te raken. Verslag van het 10e «Weekend of Terror».

Rijstebrij of luilekkerland?, Opzij, december 1992

Of ik weer een stapel damesporno wilde recenseren. Ditmaal niet alleen met damesdames maar ook met herendames. En gaandeweg werd ik kribbig. Steeds maar meer van hetzelfde: men geeft U zóveel kleur, zóveel reliëf, seks in hi-fi, met alle toonhoogten en -laagten, dat U er niets meer aan hebt toe te voegen. Door teveel te geven, snijdt men alles af. Een acute overdosis beneemt me de lust: of die porno voorlopig asjeblíeft even uit mag.

Monsters, maniakken & moeders, Het Parool, 28 november 1992

Horror was lange tijd not done. Tegenwoordig heeft horror iets meer aanzien en worden de films op grote schaal gezien en besproken. Maar hoe? Over Sgt. Ripley en haar Titanengevecht tegen de «Aliens», en over de vraag wat de gevolgen zijn wanneer je als vrouw een kreng voor «bitch» uitscheldt.

Het verlangen als verkeersongeluk, de Groene Amsterdammer, 4 december 1991

Verslag van het Gay & Lesbian Film Festival 1991. De manier waarop verlangen in beeld gebracht wordt, blijkt twee varianten te kennen: de Europese en de Amerikaanse. Oftewel: het uitspinnen en in kaart brengen van de fantasie versus de onmiddellijke voltrekking van elk verlangen, de dromen en nachtmerries versus het schelle licht van de werkelijkheid. Over Monica Treut en Ulrike Ottinger versus Leigh Grode en Annie Sprinkle.

Recht uit het kruis, Catalogus Gay & Lesbian Film Festival 1991

De organisatoren van het Gay & Lesbian Film Festival dat in 1991 in Amsterdam werd gehouden, vroegen me een selectie te maken uit de groeiende hoeveelheid damesporno. De gekozen filmpjes zouden onder andere vertoond worden op de spectaculaire Wet Party, een nachtfeest in een zwembad. Over lezzies, macho-sluts, censuur, safe sex en het Wilde Westen.