Middelvinger

Hoe vaak mensen elkaar ook napraten dat Clinton versus Trump een schoolvoorbeeld is van de elite versus het volk – het is simpelweg niet waar. Al wie dat beweert, is feitelijk al ten prooi gevallen aan het vertoog van Trump.

Trump is niet van het volk, hij is niet voor het volk. Nooit geweest, ook: Trump maakt zelf een solide onderdeel uit van de elite die hij zegt te bestrijden. De man is opgevoed met een gouden lepel in de mond, dankt al zijn geld aan zijn vader, wordt permanent omzoomd door een roedel advocaten die hem overal uit trachten te kletsen, pocht eindeloos over zijn kapitaal en zijn privileges, betaalt amper belastingen, gebruikt het geld van zijn vermeende liefdadigheidsstichtingen hoofdzakelijk te eigen bate, en wringt zich uit elk faillissement dat hij over zichzelf heeft afgeroepen.

Dat past toch amper bij het beeld van de kleine man die met succes zand gooit in de geoliede machine van de heersende elite? Toch is dat waar hij zijn aanhang vandaan haalt: mensen die geloven dat Trump het establishment even mooi even een poepje zal doen ruiken.

Trump liegt, draait, kleineert, beschimpt, beledigt dat het een aard heeft, onderbouwt geen enkel plan. Hij gedraagt zich als een windbuil, als een snoever, maar het dondert niet voor zijn aanhang. Trump heeft nergens blijk gegeven van doordacht beleid – verder dan ‘I have a plan, and it will be a wonderful plan, everybody will love my plan!’ komt hij niet – maar zelfs dat kan zijn fans niet schelen.

Zijn aanhang hoopt vermoedelijk vooral op een mogelijkheid om een dikke vinger uit te steken naar de heersende orde. Daarbij doet het er niet toe dat Hillary Clinton in haar politieke leven aanzienlijk meer heeft gedaan voor het gewone volk dan Trump. Het maakt zelfs niet uit dat Trump diezelfde ‘gewone’ mensen meermalen een poot heeft uitgedraaid, hetzij door zijn eigen werknemers zwaar onder te betalen, hetzij door mensen via zijn ‘universiteit’ dure doch nutteloze cursussen te slijten.

Het zinderende verlangen om de zittende orde eens stevig op haar nummer te zetten, begrijp ik terdege. Maar zoiets doe je niet – nooit – door een nitwit annex bully president te maken. Want dan zijn de rapen gaar… Wil je werkelijk zo iemand de codes voor de nucleaire raketten geven? Wil je zo iemand serieus laten beslissen hoe voortaan in diplomatieke situaties moet worden gehandeld?

Een aantal Trumpfans met wie ik de afgelopen weken de degens heb gekruisd, zeiden steeds: ‘Oh, maar als-ie eenmaal president is, zijn er checks and balances. Dan zijn er mensen en regels die hem in het gareel zullen houden, en die voorkomen dat hij kwaad kan doen.’

Hoe vreemd. Juist de mensen die zich verheugen dat een presidentskandidaat permanent zijn middelvinger opsteekt naar alle regels, vertrouwen er stilzwijgend op dat diezelfde regels hun zelfgekozen gek uiteindelijk in bedwang zullen houden.