Zelf maken

Toen ik zo rond de twintig was, was het buitengewoon hip om zélf dingen te maken. Ik droeg indertijd veel zelfgebreide truien. Hoe dikker de breipennen, hoe beter: aan de hand van de grofheid van de steken van iemands trui kon je namelijk eenvoudig bepalen of het ding werkelijk zelfgemaakt was, dan wel fabrieksspul.

Zelf je spullen maken was goedkoper dan ze uit de winkel halen, maar dat was niet de hoofdzaak. Geen eenheidsspullen en massaproducten willen kopen was een veel belangrijker motief. Vandaar ook dat alles zichtbaar zelfgeklust was, van grote-steken-truien tot meubilair gemaakt van bielzen en van groentekratten. De logica van toen was dat alleen wanneer iets rauw oogt – ongepolijst, ruw geschuurd, grof – het authentiek was: je moest het handwerk eraan af kunnen zien.

In de jaren negentig kwam de klad in het doe-het-zelven. Breiwinkels sloten, fournituren werden lastiger te vinden, de Hubo’s en de Gamma’s leken alleen te kunnen overleven door erbij te klussen als tuincentrum.

Onverwacht is doe-het-zelven weer helemaal terug. Alleen dat grove, daar zijn we radicaal vanaf gestapt. Ons geklus moet tegenwoordig liefst leiden tot dingen die beter en mooier zijn dan wat de winkels aanbieden. De inzet van nu is: als ik het zelf maak, is het resultaat hopelijk degelijker dan wat uit de fabriek komt. Geen rafels of slecht gedichte naden, geen goedkoop materiaal, geen tierlantijnen, geen onduidelijke herkomst, en niet al na een paar keer gebruiken kapot. Met als grootste bonus: helemaal aangepast aan jouw specifieke wensen.

Je ziet het zelfs in restaurants. Daar heet het huidige doe-het-zelven weliswaar ‘nieuw ruig’, maar de zelfgemaakte broden en worsten in zulke eetgelegenheden zijn bepaald niet grof, ongepolijst of ruw. De ambachtelijkheid staat voorop, met veel liefde voor het voedsel, afkeer van liflafjes, en warsheid van verhullende verpakking. Het is recht door zee, eerlijk eten.

Wat me nog het meest boeit zijn de repair café’s die overal opdoemen. Is een knopje kapot, dan hoef je een apparaat heus niet weg te gooien. Weet je zelf niet hoe je dat kunt maken, dan kun je ermee naar zo’n repair café gaan, waar mensen je helpen om je eigen spullen te herstellen. Met wat geluk en doorzettingsvermogen kun je er je lamp, je winterjas, je wekkerradio, je computermuis of je kapotte fotolijst een tweede leven geven.

Die trend is des te intrigerender nu producten steeds vaker gesloten worden opgeleverd. Vooral elektronica openmaken is een klus op zich geworden, dat vaak speciaal gereedschap vergt. De producent hoopt zich er zo van te verzekeren dat je reparaties door hen laat verzorgen, een duur servicecontract afsluit, of een nieuw exemplaar koopt zodra het oude kuren vertoont.

Iets zelf maken is goedkoper, beter voor het milieu en met mazzel ook mooier. Bovenal is het fantastisch om te ontdekken dat er iets uit je eigen handen kan komen.


Aantal reacties: 8

  1. Jan ≡ 18 Jun 2014 ≡ 15:55

    https://www.ifixit.com/Manifesto

  2. Spaink ≡ 18 Jun 2014 ≡ 23:24

    Jan: Geweldig manifest, dank voor de link!

  3. thian ≡ 19 Jun 2014 ≡ 20:27

    hier hebben ze ook een repair café eens in de maand
    wil er ook graag heen, het valt steeds verkeerd
    maar ik ga en heb al een lijstje
    2 lampjes en een rugzak
    en mischien dat ze voor een radiatorhangmatje kunnen helpen een
    nieuwe hoes te maken als ik stof koop, dan kan er 1 naar het asiel

    en ik ben terwijl het eigenlijk niet mag aan het haken,
    met een ergonomische haaknaald
    een deurstopper gestreept in frisse kleuren het wordt een poes of een uil
    en veel groter als ik dacht, mijn beeldend therapeut vind
    dat ik mijn huis zo meer van mij maak :)

    en ik heb vandaag 5 bollen dikke mooiebruine wol gekocht voor een stevige mand (bij de wieb (wibra)
    niet voor de kattten deze keer gewoon om neer te zetten met iets intressants
    maar moet nog een haaknaald nr 9 of 10 kopen

    handwerken is heerlijk rustgevend

  4. Janus ≡ 20 Jun 2014 ≡ 01:18

    “niet voor de kattten deze keer gewoon om neer te zetten met iets intressants”

    Ja ja, en dan driemaal raden wie daar als eersten in zitten. :))

  5. thian ≡ 20 Jun 2014 ≡ 12:47

    o ik adoreer de katten dus geen problem
    ze hebben een afgezet balkon en hebben zich uitgeleeft
    sjaakie met het uitgraven van een lbak met aarde uitgraven en dan er in rollen
    als ie maar plezier heeft :)

  6. wijzij ≡ 23 Jun 2014 ≡ 23:49

    Ik ben geen handige harrie maar ik doe mijn best.
    Ooit gehoord van http://www.peerby.com daarmee kun je jouw eigen buurt inschakelen om spullen(ook gereedschap) te lenen of om (deskundige) hulp te vragen. Neen heb je, ja kun je krijgen. Zit je onthand? Ik zou zeggen doen.

    Ik heb de indruk dat vele mensen het grootschalige zat zijn en dat back to basic helemaal hot is.

    ‘Zelf maken’ hoort daar ook bij. Ambacht en gildeprincipes het is helemaal terug van weggeweest.
    Volgens mij vindt iedereen het leuk om iets 2de of 3de hands te kopen bij Emmaus. Ik noem mijn aanwinst ‘vintage'(ipv oude meuk).

    Leuk bovenstaand artikel( in navolging op ‘de dremel’), Karin.
    Voor huis en tuin benodigheden schaam ik er zelf niet voor om ‘ns Action te bezoeken. ;-) Groetjes.

  7. Spaink ≡ 24 Jun 2014 ≡ 00:27

    wijzij: Ik ga vaker naar de Praxis, de Hubo en de Gamma dan naar de Action… :)

  8. thian ≡ 24 Jun 2014 ≡ 19:32

    de karwei is leuk

Trackbacks & Pingbacks 1

  1. From Zelf maken | Sargasso on 19 Jun 2014 at 07:01

    […] column van Karin Spaink verscheen eerder in Het […]

Schrijf een reactie

E-mail adressen worden niet getoond noch aan derden doorgegeven.
Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *