Priemjaar

Mijn leeftijd onthoud ik bij benadering, ik moet ‘m altijd even narekenen. Is het getal dat ik in mijn hoofd heb nou hoe oud ik het afgelopen jaar was, hoe oud ik net ben geworden of hoe oud ik volgend jaar zal zijn?

Ooit heb ik een paar dagen oprecht gemeend dat ik die week veertig zou worden en me toen afgevraagd wat ik daarvan vond. Veertig is toch wel een grens – tenminste, dat zei iedereen. Gold dat ook voor mij? Nee, eigenlijk niet. Het voelde niks anders dan 37 of 38 worden ofzo. Daags voor de bewuste verjaardag realiseerde ik me dat ik helemaal geen 40 zou worden, maar 39. Dus toen 40 zich een jaar later ├ęcht aandiende vond ik daar niks speciaals meer aan. Veertig worden had ik immers al eens gedaan :)

*rekent* *geboren in 1957* *weet het nu zeker*

Vandaag word ik 53. Da’s een priemgetal, dus dit wordt vast een goed jaar. (Op oneven getallen heb ik het nooit bijzonder begrepen maar voor priemgetallen heb ik een onevenredig groot zwak.)

Dit jaar doe ik er niks aan. Maandagen lenen zich slecht voor feestjes, en gisteren was ik nogal ziek, dus dat ik voor vandaag niks had gepland komt goed uit. Maar wat meer is: ik heb mijn vrienden het afgelopen jaar nogal verwaarloosd en dan voelt het raar ze nu ineens uit te nodigen. Meer alsof ik ze vraag omdat ik met ze wil pronken dan omdat ze me lief zijn. Dus vanavond ga ik het afgezegde etentje van gisteren inhalen en neem ik een goede fles wijn mee. En ik neem me voor om komend jaar heus meer tijd te wijden aan al wie me lief is…


Aantal reacties: 31