“Alle Nederlandse boeken, kranten en tijdschriften die zijn verschenen vanaf 1470 worden gedigitaliseerd. Dat maakte de Koninklijke Bibliotheek (KB) vandaag bekend. Het project zal nog wel even duren: in 2030 moeten alle 600 miljoen pagina’s ingescand zijn. In 2013 wil de KB 10 procent van hun collectie online hebben staan.

Digitaliseren
Vandaag kwam de KB met het beleidsplan tot 2013. Naast het digitaliseren van alle Nederlandse publicaties, moet er één digitale bibliotheek komen, die alle bibliotheekcollecties in Nederland online toegankelijk maakt. In totaal gaat het digitaliseringsproject 300 miljoen euro kosten.ReageerStuur doorPrint”

Moet je kijken hoe ‘t met ‘t auteursrecht gaat.
Kan je lachen.

Eigenlijk is het kunstenaar zijn heel begerenswaardig. Ik heb een kunstenaar gekend, en hoewel hij inderdaad arm en ellendig aan zijn einde is gekomen, heeft hij ook veel kunnen produceren waar hij altijd heel trots op was.

Als ik naar mijzelf kijk dan produceer ik veel minder (eigenlijk niets). Maar van zijn kunst kan ik genieten wanneer ik maar wil en als je zoiets achterlaat is dat al een (niet geldelijke) beloning op zich. Nu geloof ik natuurlijk in God en het gebruiken van je talenten…. dus ik kan er wel een beetje gekleurd naar kijken vergeleken met de gemiddelde lezer hier!

Buitendien:
iedereen maakt producties, die onder beschermende bepalingen van auteursrecht OF copyright vallen,

-teneinde-,

die onder zo groot mogelijk publiek te verspreiden en er zoveel mogelijk mensen mee kennis te laten maken,

en er tevens uitsluitend zelf (economisch) beter van te worden.

Dát is de defintie van auteursrecht, én/óf, copyright.

“…je koopt een beperkt gebruiksrecht dat via DRM wordt beschermd…”

Klopt. Krijg er spontaan een schrikbeeld bij: ‘Dit boek komt met een 5-jarige herinneringslicentie; amnesia pill included.’

Pietie: ik ben helemaal niet tegen het auteursrecht. Wel vind ik dat we gaandeweg de rechten van gebruikers enorm inperken, en het publiek domein steeds verkleinen. Tegenwoordig koop je geen boek of film meer, maar het recht dat boek of die film via dat ene speciale medium tot je te nemen – of erger, je koopt een beperkt gebruiksrecht dat via DRM wordt beschermd. Wie iets citeert, wordt te makkelijk auteursrechtinbreuk verweten. En de reikwiidte van het auteursrecht wordt steeds breder. Eerder vervielen werken 50 jaar na schepping tot het publieke domein, nu is dat 70 jaar en er gaan alweer stemmen op om dat te verlengen. Ook het recht te citeren en parodiëren wordt derden steeds vaker ontzegd.

‘t Is tegenwoordig zelfs zo dat als je ergens op de achtergrond iets toont dat auteursrechtelijk is beschermd – een foto die op een muur hangt bij de geïnterviewde thuis, een achtergrondmuziekje dat speelde in het café waar je een scène schoot – de auteursrechtadvocaten al op je nek krijgt. Een berucht geval is dat van de mevrouw die haar dansende peuter filmde en dat clipje op YouTube plaatste. Ze kreeg een proces aan d’r broek van de platenmaatschappij. En het ging helemaal niet om dat deuntje van Prince, het ging om dat dansende kindje. Meer idiote voorbeelden, en een algemener betoog hoe de uitbreiding van het auteursrecht de cultuur schaadt, vind je hier: http://www.spaink.net/2008/03/07/mediawijsheid-in-perspectief/ . Mijn essay in die bundel gaat erover. (Oh darn, ik heb dat stuk nog niet op mijn site gezet, realiseer ik me nu.)

Daarnaast, en dat is het meest lastige, zijn de auteursrechten tegenwoordig nog maar zelden in handen van de makers. De distributiemaatschappijen eisen ze op – als je je rechten niet aan hen overdraagt, willen ze je niet – en zij zijn degenen die eraan verdienen; niet de makers. ‘t Is niet voor niks dat Prince een tijdlang met het etiket ‘slave’ op zijn gezicht rondliep… Het auteursrecht is verworden tot een distributierecht. Bij popmuzikanten is het al erg lang zo dat ze, tenzij ze van het kaliber van Britney Spears of U2 zijn, zelden verdienen aan cd’s, terwijl de platenmaatschappijen daarmee binenlopen. Muzikanten verdienen hun geld met optredens. De cd wordt steeds meer een promotiemiddel, geen inkomstenbron. Althans: niet voor de muzikanten.

Zelf vind ik dat als ik eenmaal betaald ben voor mijn stukjes, anderen ze nadien ook gerust mogen lezen. Van hen hoef ik dan geen betaling meer, en ik hoef ze ook niet in te perken: mensen mogen ze gerust aan elkaar doorsturen, als mijn naam er maar bij staat. Bovendien trek ik er uiteindelijk toch profijt van dat ik mijn stukjes hier gratis ‘weggeef’: het helpt mee mijn reputatie te bouwen. Juist die reputatie blijkt op een ander moment verzilverbaar te zijn: met de inkomsten uit lezingen en met nieuwe opdrachten. Ik heb er dus baat bij mijn stukken hier voor nop neer te zetten, en jij ook :)

Wie heeft het over te grabbel gooien dan? Kom op, niet zo negatief. :P

Ik betaal overigens wel goed voor kunst die ik het waard vind. Dat er veel kunsttroep is waar ik niet voor wil betalen ligt vooral aan het feit dat het troep is.