Comments on: Terughoudendheid

By: Tartarus

Tartarus — Tue, 10 Aug 2010 19:52:30 +0000

Deze post even door Marjo uit de “mottenballen” gehaald

Spaink zei:

“Er zijn zat landen waar patiënten zelden morfine krijgen, onder gebruikmaking van het wrede en idiote argument dat het verslavend is. Who cares, als je toch op korte termijn dood gaat?”.

Vergeet Nederland ook niet!

Ook hier schrijven artsen veel te weinig Morfine voor bij terminale patiënten die ondraaglijke pijn hebben; al dan niet “geholpen” door de patiënten zelf!, die bang zijn om verslaafd te raken…

Een Franse chirurg zei eens lachend: Euthanasie!?, nee hoor, zelden!
Bij ons sterven mensen doordat het lichaam het begeeft (onder invloed van de Morfine).

By: marjo

marjo — Tue, 10 Aug 2010 11:53:48 +0000

Dank je Karin, dit bericht geeft precies mijn worstelingen op dit moment weer.
Je berichten steunen en sterken mij!

Liefs, Marjo

By: Dick

Dick — Fri, 26 Jun 2009 16:11:41 +0000

Lieve Karin

Trek je van die blater niets aan. Iedereen kent je, dat zegt meer dan genoeg. Mooi artikel, ik heb die euthanasieverklaring ook. Je hoort nog wel waarom.
Liefs
Dick.

By: Joan

Joan — Thu, 18 Jun 2009 19:40:29 +0000

Mijn vader is ook thuis gestorven, aan bot- en longkanker. Helaas waren mijn ouders niet lang voor zijn dood verhuisd, en hadden ze in plaats van hun oude vertrouwde huisarts een jong ventje gekregen, die hen helemaal niet kende.

Mijn vader had bot- en longkanker. Omdat het een man was die nooit klaagde, werd hij door de nieuwe, jonge huisarts eerst op revalidatiecursus gestuurd. De diagnose botkanker was er toen nog niet en hij kreeg te horen dat hij zich vooral niet aan moest stellen, een beetje flink zijn. En de lieve, flinke man deed oefeningen aan het rek. Met z’n botkanker. Want aanstellen? Zo’n oude kapitein van de koopvaardij? Zeggen dat het pijn deed? Nee, natuurlijk niet.

Mijn vader kreeg als pijnstiller aspirine, toen hij dood ging aan bot- en longkanker. Als wij als zusjes zijn luier verschoonden, lag hij te gillen van de pijn. Raak me niet aan, raak me niet aan, het doet zo’n pijn!!!!

Maar als dat snotneusje kwam, die onervaren huisarts, en vroeg hoe het ging, dan zei m’n vader: “Het gaat goed, dokter”. En als ik dan zei achteraf, tegen die snotneus, van dat gegil, van die pijn, dat m’n vader morfine moest, dan zei hij: Als uw vader pijn zou hebben, dan zou hij het toch wel zeggen?

Ach ja, ach ja. Uitleggen aan de snotneus, dat zo’n oude zeeman misschien wel had meegekregen ooit dat een echte vent nooit zou klagen? Nee. Dat werd niet gesnapt.

Ik was erg bij toen m’n vader in coma raakte en het kermen van de pijn stopte. Zelf heb ik vrij snel daarna een euthanasieverklaring aangevraagd.

By: mariska

mariska — Thu, 18 Jun 2009 19:35:07 +0000

Uit jouw antwoord maak ik op dat pijnbestrijding echt heel lastig kan zijn. Best een eng vooruitzicht.

By: Spaink

Spaink — Thu, 18 Jun 2009 09:12:26 +0000

Mariska, ernstige pijn is veel moeilijker te onderdrukken dan we wel denken, dus het is niet meteen onwil als zoiets niet goed gaat, eerder onmacht. Dat er in zo’n geval een specialist aan te pas moet komen lijkt mij ook.

Dat NL verhoudingsgewijs goed omgaat met euthanasie wil overigens niet zeggen dat we pijnbestrijding (palliatie) links laten liggen. Daar zijn we juist verhoudingsgewijs ook goed mee. Er zijn zat landen waar patiënten zelden morfine krijgen, onder gebruikmaking van het wrede en idiote argument dat het verslavand is. Who cares, als je toch op korte termijn dood gaat?

By: mariska

mariska — Wed, 17 Jun 2009 21:52:52 +0000

Mijn energieke tante heeft haar levenlang als verpleegkundige gewerkt. Jarenlang mensen die thuis stierven verzorgd. Toen ze opeens als 53 jarige te horen kreeg dat ze binnen enkele maanden aan een tumor in haar buik zou sterven begreep ze precies wat er zou komen en vroeg ze heel duidelijk om goede pijnbestrijding. De huisarts beloofde dat dit goed geregeld zou zijn. Tot mijn verbijstering blijkt dit op het laatst helemaal niet goed te zijn gegaan. Wel een morfinekastje aangesloten maar ze is brullend van de pijn gestorven.
Als de wetenschap zo veel kan lijkt me toch als grootste prioriteit verdoving, pijnbestrijding bij sterven. En dat je als familie een specialist moet kunnen laten komen als de huisarts er niet in slaagt. Zou dat in heel de wereld zo moeizaam gaan of loopt nederland achter vanwege de focus op euthanasie? Misschien in iedere provincie een expertise cenrtum?

By: vlindie

vlindie — Wed, 17 Jun 2009 07:49:54 +0000

Geweldig mooi mens ben je toch………….prachtig geschreven

liefs vlindie

By: Sjaak

Sjaak — Mon, 15 Jun 2009 14:22:36 +0000

Ben het met Henk eens dat het allemaal wat te kort door de bocht is wat Karin (en Dunning) schrijft.

Zie vaak in praktijk best heel zieke mensen, maar die doen het naar mijn mening eigenlijk heel uitstekend na en bij al dat dokteren. En dat daar zo veel dementie uit zou voortkomen geloof ik eigenlijk niet. Mensen wórden gewoon oud. Dementie zie ik veel eerder als een zelfstandig ziekteproces, waaraan o.a. door veel meer te bewegen op jongere leeftijd veel preventief (eenderde minder gevallen) aan te doen is.

Let wel: Dunning schrijft heel aardige stukjes in zijn boeken. Maar dat gedoe met de commissie Dunning was volgens mij een vergissing.

By: Spaink

Spaink — Mon, 15 Jun 2009 13:23:20 +0000

Mien: ja, dat mag!