Binnenland kort
Nijmegen

Vader bepalend
voor arbeidsethos

Vaders zijn in een gezin nog steeds
bepalend voor het overdragen van
arbeidsethod op hun kinderen.

Omgekeerd zijn zonen van invloed op
de werkhouding van hun ouders.

Meisjes spelen daar geen rol in.

Tot die conclusie komt pedagoge
Annette Roest van de Radboud
Universiteit in Nijmegen.

Janiek, ik ben met je eens dat het een positieve ontwikkeling is en ik ken gelukkig genoeg stellen waar het wel goed geregeld is. Maar dat zijn en blijven de uitzondering die de regel bevestigen. Ik vind echt (en daarbij wil ik zwaar belaste vrouwen er zeker niet nog een complex extra bijbezorgen naast al die taken die ze al hebben) dat toch de enigen die het kunnen veranderen de vrouwen zelf zijn. Grom zei het een beetje rigoureus, bij het weeshuis dumpen. Maar vrouwen moeten inderdaad eens ophouden zich tot in het gekke verantwoordelijk te voelen. Ze lopen niet alleen achter hun eigen ouders aan (naast baan en kinderen) maar meestal ook nog eens achter de schoonouders. En ze laten zich inderdaad meestal welgevallen dat de kinderopvang uit hun salaris wordt betaald, alsof zo’n man er geen profijt van heeft. En dit alles onder het mom van de onbaatzuchtige liefde. Die eeuwig duurt. Voor iedereen. Maar niet heus.

Toen ik eens een paar dagen in de week kinderopvang verzorgde voor een jonge moeder, verzuchtte zij (tegenover mij, nota bene): “Goh, ik vind het wel moeilijk, hoor. Minstens de helft van wat ik verdien, gaat weer op aan kinderopvang.” Blijkbaar trok men daar thuis de kosten van oppas van haar salaris af, en was wat overbleef haar bijdrage aan de gezinseconomie. Moet je je eens indenken wat voor scheve machtsverhoudingen dat binnen een relatie kan veroorzaken!

De minstverdienende binnen een relatie, ook al neemt die het leeuwendeel van de zorg- of huishoudelijke taken op zich, blijft voelen dat zij (sporadisch hij) de minstverdienende is. Dat er zoveel taken zijn die niet in geld worden gewaardeerd, maar wel heel waardevol zijn, blijft voor mij vreemd.

Daarom vind ik het signaal dat uit deze actie spreekt, namelijk dat mannen de zorg voor de kinderen ook als deel van hun takenpakket kunnen zien, een positieve ontwikkeling.

Dit argument hebben we ook al minstens 100 keer gehoord, en toch komt iedereen elke keer terug. Doe niet zo dramatisch over een kleine flame-war, dat hoort erbij. Het is juist blijk van dat mensen hier bij de les blijven. Want wat we ook ondertussen 100 keer hebben gelezen is iemand die nav een flame-war zei hier nooit meer te willen posten en ondertussen toch elke keer weer terugkomt.

Overigens zal ik zelf ook niet zo vaak meer reageren. Ik vind dat Karin goed schrijft en interessante onderwerpen kiest, dus die zal ik nog wel lezen, en zo nu en dan nog eens reageren, maar wel heel wat minder dan de laatste tijd. Niet om enige andere reden dan dat ik niet aan gewoontes vast gebakken wil blijven zitten. En reageren op weblogs is bij mij echt een gewoonte geworden, en bovendien nog eentje die niet bijdraagt aan m’n levensgeluk.

Janiek, ondanks mijn pleidoor voor economische zelfstandigheid van vrouwen ben ik met je eens dat een onevenredig beroep op vrouwen wordt gedaan in de zorg voor kinderen, ouder wordende ouders, dan ook nog de perfecte moeder zijn en liefst tussendoor nog een huis gezellig en spic en span houden (of dat betaald in een ander gezin doen). Vrouwen schijnen overal goed te kunnen onderhandelen inmiddels, behalve thuis. Want ze moeten het natuurlijk simpelweg niet accepteren, maar ik weet dat dit makkelijker gezegd is, dan gedaan.

‘\^_^/’

Van mij gaat ‘n gezondmakende werking uit.

‘\^_^/’