De vraag is alleen WAT DOEN WE ERMEE.
Daar heeft nog steeds niemand ‘n antwoord op kunnen geven.
Daarom geef ik ‘t antwoord zelf. NIKS.

Ook al heb je ALLE gegevens je kan er NIKS mee.
De betrokkene is zelf mans en vrouws genoeg verkeerde of onbruikbare conclusies uit de gegevens te cancellen, corrigeren en te ricochetteren.

Het staat ontzettend interessant, te doen alsof ‘t allemaal zo belangrijk is.

Niemand wordt er warm of koud van, er kraait geen haan naar, niemand heeft er last van en iedereen kijkt er dwars doorheen.
Soms zet ‘t de persoon in kwestie zelfs op ‘n voetstuk.

Ander onderwerp.

‘\=_=/’

Volgende zaak.

En wat sollicitaties betreft, het komt in toenemende mate voor dat preventief gegoogeld wordt, voordat je de kandidaat uitnodigt. Je maakt een selectie van interessante kandidaten, googelt daarop, en degenen bij wie er niets negatiefs uit komt krijgen een uitnodiging, de rest een afwijzing. Zeker nu, met een werkloosheid die naar alle waarschijnlijkheid tot recordhoogte gaat oplopen, is dat wel degelijk relevant.

Zo’n vaart zal ‘t niet lopen. En anders wordt er even héél krachtig en stevig gecorrigeerd. Tot schade en schande van de betrokkene.
In Amerika loopt dat stevig in de papieren. Dat komt hier ook.

Ik blijf erbij, wat ik al eerder heb gezegd, alleen gegevens en data van héél, héél, héél, héél erg hoog verheven en belangrijke personen zijn misschien, soms, een heel klein beetje interessant.

En dan is het nog alleen, maar een beetje voor de kortstondige roddelarij. Dat stelt allemaal niets voor.

Als gegevens gebruikt worden bij sollicitaties, zullen eventuele negatieve aspecten uit de gelekte data worden overroeld.
Want de persoon wil de baan graag en de vergevers willen hem of haar de baan graag geven.

Verder kan ik niet zien wat er ook maar enig kwaad gedaan kan worden met op straat liggende gegevens.
Die van jan met de pet en het aanpalend klootjesvolk, dat is de grootste gemene deler, zijn volmaakt oninteressant.
Niemand kan, en wil er wat mee.

Het grote publiek is totaal oninteressant en bestaat uit de meest saaie kleurloze kuddedieren die niets kopen en niets doen. Daar heb je met al je buitgemaakte gegevens niets aan.

De enige gegevens die bewaakt en steeds veranderd moeten worden zijn creditkaart en soortgelijke (pass, login) gegevens. Daar schrijdt de beveiliging van snel voorwaarts.

En verder is het allemaal lood om oud ijzer.
Die hele aangeprate data-verliezen-angst,
en die hele zenuwachtige hitsige sensatieklopperij.

Albert Heijn weet al 20 jaar wat ik koop. En waarom.
Geef mijn portie maar ‘an Fikkie.

‘\°_°/’

Er is nou eenmaal niks geheim. Ik kan er ook niks ‘an doen.
Alles komt vrij.
Alleen vaak niet precies exact op het moment dat wij dat willen.

Dat is het enige “schoonheidsfoutje” dat nog aan de gelekte, verkochte, buitgemaakte data verholpen moet worden.
Dat lukt binnen 50 jaar ook nog wel.

Zorgverzekeraars willen betere risicoanalyses maken, banken willen weten of mensen die leningen aanvragen kredietwaardig zijn, de overheid wil weten waar iemand zich bevindt en met wie iemand contact heeft en allerlei kleine commercie wil jouw consumentgedrag in kaart brengen voor direct marketing.

Dat er niet op (al te) grote schaal misbruik wordt gemaakt van jouw gegevens komt doordat sommige mensen en instanties ervoor op de bres springen. Deden zij dat niet, dan besefte je waarschijnlijk wel hoe waardevol informatie (en dus privacy) kan zijn.