- ‘Ik kies’ zeg je. Zelfbeschikkingsrecht van de patiënt. Autonomie van de mens. Eigen verantwoordelijkheid. Tav gezondheidsadviezen en behandeladviezen. Dat wordt niet altijd en overal zo vanzelfsprekend geaccepteerd. Soms raakt het aan complexe medisch-ethische en principiële kwesties. Soms gewoon aan de politieke, professionele dan wel persoonlijke relationele machtskwestie ‘wie is de baas’.

- ‘Ik kies’ benoem je in relatie tot je man, en je vertelt hoe goed dat gaat tussen jullie. Dat is niet voor iedereen altijd zo zoals je ongetwijfeld ook zal weten. Het kan heel moeilijk zijn wanneer er juist in de naastenkring gestreden blijft worden.

- ‘Ik kies’ speelt natuurlijk ook in de relatie met de arts(-en). Anders beslissen als de arts voorstelt (zoals Karin bijvoorbeeld tav de hormoontherapie) zal het nodige vergen. Vraag is natuurlijk of de zorg-/behandelrelatie met de betreffende arts dan toch overeind kan blijven.

- ‘Ik kies’ - politiek gezien wordt er veel nadruk gelegd op de eigen verantwoordelijkheid van de patiënt/zorgconsument. We moeten kunnen kiezen (dus marktwerking!) - welke zorg wanneer bij wie, welke verzekeraar.

Daarnaast kom je de opvatting tegen (die Juzo hier soms deels verwoordde) dat de overheid en bijvoorbeeld de verzekeraars een voorschrijvende, beperkende en beschermende rol tav de individuele keuzevrijheid op gezondheidsgebied mogen en moeten hebben.

- ‘Ik kies’ - die zelfverantwoordelijkheid wordt de patiënt die voor (ook) alternatief/
complementaire behandelingen of gezondheidsadviezen kiest door vooral antikwakzalvers ontzegt. Dan ineens heet het - vooral als het om kanker gaat - ‘Dat hele verhaal van de eigen verantwoordelijkheid van patiënten is flauwekul. Ze vergeten dat het gaat om mensen in doodsangst.’ (Volkskrant afgelopen weekend/van Dam van de VtdK) Dan ben je blijkbaar per definitie niet meer toerekeningsvatbaar! (hoewel dat natuurlijk evenzeer geldt voor bijvoorbeeld de regulier behandelde patiënt die ‘kiest’ voor de behandeling volgens protocol, een niet meer op genezen gerichte behandeling of een experimentele behandeling).

Daar gaat ie dan: proost op ‘Ik Kies’!

jaren geleden……..precies 5 jaar voor de kanker zich openbaarde, had ik een diepe depressie met opname in een instelling. De meest wijze les die ik daar heb geleerd: ik ben een volwassen vrouw en ik bepaal wat goed voor mij is. Ik leef volgens die regel en mijn man respecteert mijn keuzes, 11 jaar terug al, met de keuze van amputatie, hoge dosis chemo, baarmoederverwijdering en nog meer. Hij zal mij nooit iets opdringen, we bepraten alles, maar uiteindelijk beslis ik.

Houden van is kunnen loslaten…….
dank je voor je bericht!!!