Sick, in a sweet way

Zes uur. Katten eten gegeven en gauw even kijken naar Judging Amy. Mentale aantekening maken om de quote van Dorothy Parker die in het programma voorbijkwam – ‘Writing is the art of applying the ass to the seat’ – in mijn signature file op te nemen. Afgeleid worden door peristaltische geluiden uit de keuken. Michael schrokt tegenwoordig zijn eten op en gaat als zijn eigen bakje half leeg is kijken of er bij Tweety nog iets valt te halen, met als effect dat Tweety ook gaat schrokken. want Michael eet simpelweg sneller en op is op. (Duh. Er staan Ć”ltijd brokjes.)

Ik heb mijn katten altijd laten merken dat overgeven niet erg is. Kim keek me aanvankelijk aan of ik ‘r zou slaan als ze kotste, dus ik ging dan haar uitgebreid aaien. je voelt je al rot genoeg als je maaginhoud terugkomt, waarom zou iemand dan ook nog boos op je willen zijn? Sindsdien streel ik mijn katten als ze kotsen. en ruim ik de troep naderhand op zonder een spier te vertrekken. Maar nu lag ik even tv te kijken en Tweety weet inmiddels gerust dat ik zulke dingen niet erg vind.

Kom ik even later in de keuken, blijkt-ie netjes in zijn bakje te hebben gekotst. Sweet, in a sick way.


Aantal reacties: 4

  1. Susan ≡ 17 Apr 2007 ≡ 02:21

    mijn kat – ik dacht dat het eerst toeval was- kotst altijd in de kattenbak.
    ald die andere 2 dat nu ok es leren ….

  2. Spaink ≡ 17 Apr 2007 ≡ 02:21

    Nee nee nee, Tweety kotste niet in de kattenbak – die hebben ze niet, als ex-zwervers doen ze al dergelijke behoeftes buitenshuis – maar in zijn etensbakje :)

  3. Mien ≡ 18 Apr 2007 ≡ 02:22

    natuurlijk swEEty, ipv sweaty..

  4. Mien ≡ 18 Apr 2007 ≡ 02:21

    Tijd voor een nieuwe naam, ‘Sweaty’?

Schrijf een reactie

E-mail adressen worden niet getoond noch aan derden doorgegeven.
Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *