Zelf doen (not!)

Jeel erg kortDe grijze haren gaan er kennelijk het eerst aan, want dinsdagmiddag was mijn kapsel weliswaar ingestort – mijn kruin schemerde er al flink door – maar ineens was ik een stuk donkerder. Mijn hoofdhuid was geïrriteerd en jeukerig. Ik ben rampen en akeligheden gewoonlijk liefst voor, dan heb ik tenminste het gevoel dat ik ze nog enigszins in de hand heb; zo ook nu. Dinsdagavond besloot ik dat het genoeg was. Als ik opschoot kon ik kaal met Moz naar de sneak, en konden we daar als onze schedels vergelijken en de broer-en-zus act perfectioneren (Moz is mijn geadopteerde broertje en scheert zijn hoofd al jarenlang).

Met de schaar kortwiekte ik het zo ver mogelijk – ik heb geen tondeuse, waarom zou ik? – en deed er toen een dot scheerschuim op. Heel makkelijk ging het niet, het was nog te lang. Nadat ik moeizaam een deel had weggekregen kreeg ik een ingeving: ontharingscreme! Die heb ik namelijk wel, wegens de bikinilijn die ik ‘s zomers een paar keer tracht te bewerkstelligen. Insmeren, vijf minuten wachten, haar wegwrijven met natgemaakt washandje. Het werkte geweldig maar binnen een paar minuten begon die plek enorm te jeuken. Misschien toch niet zo’n goed idee…. Dat bleek. Op die plek heb ik nu een schuurwondje.

Jeel erg kortNa een uur ploeteren had ik nog niet de helft klaar, en echt glad kreeg ik het ook niet. Zelf doen is leuk maar dan moet je wel weten hoe. Moz gebeld: ‘Yikes. Het lukt me niet. Vind je het erg om in plaats van te sneaken mij te komen helpen? Kijken we daarna naar The L-Word, om het goed te maken.’ Moz vond het goed. Tegen de tijd dat-ie kwam had ik een deel van de achterkant gedaan maar achter mijn oren lukte het met geen mogelijkheid. Het zag er niet uit, ik geloof dat Moz zijn best moest doen om niet te gaan schateren :)

Na een half uurtje had-ie me kaal. Voortaan droog scheren, was zijn advies, de stoppeltjes nooit te lang laten worden en een mesje gebruiken met maar één blad, want dubbele mesjes raken verstopt met afgeschoren haren en dan wil het niet goed meer. Toen Moz klaar was heb ik mijn hoofd ingesmeerd met amandelolie – oh wat een opluchting – en daarna installeerden we ons voor de tv met twee van die kleine flesjes champagne, en hebben we fijn drie afleveringen van The L-Word gezien. Ik zat steeds maar aan mijn hoofd, het voelde heerlijk glad en zacht, alle jeuk was weg. Het stond goed, zei Moz, maar hij is kale hoofden gewend. Ik nog niet helemaal.

Jeel erg kortDaags daarna gingen Menso en ik naar Brussel en Antwerpen voor een radio-interview en een presentatie van ons gamingboekje. Tas pakken, mutssja op, sjaal eromheen, broodjes kopen, trein in. Ik hield het ding angstvallig op. Toen we na het interview in Antwerpen waren en het festivalgebouw betraden, dacht ik: ‘nu of nooit’ en trok het ding van mijn hoofd. In het diepe. Daar. Kijk, ik ben kaal. Er liepen ook een paar mannen rond met een kaalgeschoren schedel maar da’s toch net iets anders. Twee uur later deden we onze presentatie, ik met bloot hoofd, en hoewel dat raar voelde vond ik het niet echt erg. Maar ik eindigde wel met een opmerking over chemo, om een beetje uit te leggen waarom ik geen haar had.

Menso en Margreth vonden het ook wennen, maar zeiden beiden dat het niet slecht stond, en ze zagen eruit of ze ‘t meenden. Daar houd ik me dan maar aan vast. En nu weet ik in elk geval hoe Sinnéad O’Connor aan die enorm sprekende ogen kwam toen ze Nothing compares to you deed: gewoon je haar eraf. Kind kan de was doen.


Aantal reacties: 7

  1. Els ≡ 25 May 2006 ≡ 02:45

    Staat wel pittig zo, dat kale hoofd, kun je goed hebben.

  2. Maisa ≡ 25 May 2006 ≡ 02:45

    Het staat inderdaad goed! Wel een beetje koud… maar beter dan al die losse haren en kale plekken.

  3. Timpy ≡ 26 May 2006 ≡ 02:45

    Pharao prinses!

  4. Amazone1962 ≡ 26 May 2006 ≡ 02:45

    Ik vind je een zeer moedig iemand,om zo open en bloot te gaan hier,

    Zelf heb ik binnen 3 jaar ook 2x aan de chemo gemoeten,maar het blijft naar om in een keer alles eraf te zien gaan he?

    veel sterkte en grtz Monique (Amazones)

  5. nee@niet.grom ≡ 27 May 2006 ≡ 02:45

    Ik weet niet of je deze al had gelezen, daarom post ik het maar nog eens… Sedgwick over vrouwelijke kaalheid:

    Early in 1991 I was diagnosed, quite unexpectedly, with a breast cancer that had already spread to my lymph system, and the experiences of diagnosis, surgery, chemotherapy, and so forth, while draining and scary, have also proven just sheerly *interesting* with respect to exactly the issues of gender, sexuality, and identity formation that were already on my docket.

    (Forget the literal-mindedness of mastectomy, chemically induced menopause, etc.: I would warmly encourage anyone interested in the social construction of gender to find some way of spending half a year or so as a totally bald woman.)

    – Eve Kosofsky Sedgwick, “Queer and Now”, _Tendencies_, p. 12

  6. Christa Jonkergouw ≡ 02 Jun 2006 ≡ 02:45

    Je hebt een mooi, expressief gezicht. Nu nog nadrukkelijker zonder de omlijsting van je haar.

  7. Karin ≡ 13 Jun 2006 ≡ 02:46

    Grom, ik heb het boek van Eve Sedgwick zojuist besteld. Ik ben benieuwd.

Schrijf een reactie

E-mail adressen worden niet getoond noch aan derden doorgegeven.
Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *