Een mens heeft altijd het recht om het moment van doodgaan te kiezen.
Die stelling ligt heel wat moeilijker.

“maar als je er zeker van bent”

Je kunt hooguit zeker zijn van hoe je daar op dit moment tegenover staat.

“De regering heeft daar niets mee te maken of andere instanties.”

Waar de regering wel mee te maken heeft, is het aanbieden van de best mogelijke (psych(iatr)ische) zorg. Het domweg beschrijven/beschikbaar stellen van humane methodes en eventueel zelfs middelen zou een zwaktebod zijn.
Zelfs de bedenkers van het verschijnsel ‘balanssuicide’ melden dat mensen, die zonder ernstige fysieke en/of psychische klachten, weloverwogen voor hun levenseinde kiezen een zeer kleine minderheid vormen.
De risico’s voor het ‘gemakkelijk maken’ zouden domweg te groot zijn.

Regering en andere instanties kunnen zich beter inspannen om de falende zorg te verbeteren.
Die gedachte had ik ook toen ik zaterdag bericht kreeg dat er weer een zesentwintigjarig meisje van een flat was gesprongen… om rust te vinden. Walgelijk, zoals ook het feit dat er dagelijks vele mensen doodgaan door gebrek aan voedsel en veilig drinkwater walgelijk is.
Voor mij puur vergelijkbaar.

Dus herhaal ik nog maar eens, zoek hulp. Dood kan altijd nog.

De psychiater die mij destijds zo goed geholpen heeft (ze is dood, aan kanker) zei altijd tegen me: Er is altijd, altijd, altijd, een alternatief. Niet zozeer voor zelfmoord hoor (daar zijn vele alternatieven voor), maar voor alles. Als ik ergens mee zat en dan zelf zei “ja maar, dat KAN toch niet?” dan zei zij altijd: hoezo kan dat niet? Waarom niet?

Er is voor alles een alternatief, Angie. Als bijvoorbeeld je werk je niet gelukkig maakt, dan kun je ontslag nemen, zelfs al is er een kredietcrisis gaande. O.k., weinig geld, maar er komt wel weer iets anders. Als je je eenzaam voelt, schrijf dan hier bijvoorbeeld of elders of beter nog, ga iets ondernemen. Wordt lid van Amnesty en wordt ook actief, of van Greenpeace, Artsen zonder Grenzen, Wereld Natuur Fonds, wat dan ook, een breiclub of een koor, whatever. Als het maar iets is waar je achter kunt staan, zodat je mensen ontmoet die een beetje op dezelfde golflengte zitten. Ga muziek maken, op toneelles, goochelen, wat dan ook. Als je de energie hebt om elke dag naar je werk te gaan, dan lukt het ook wel om iets leuks ernaast te doen, probeer het maar.

En zoek hulp. Ik kan het niet vaak genoeg herhalen, zoek goede en deskundige hulp. Natuurlijk kun je best met goede vrienden praten, als die er zijn. Maar geen mens kan het aan om iemand die ernstig depressief is en dood wil aan te blijven horen. Dat kun je ook niet van mensen verwachten, want iedereen heeft het al zwaar genoeg. Ook mensen die niet depressief zijn en niet dood willen. Die hebben op zich echt niet minder sores dan de mensen die dood willen. Alleen hebben ze die extra last er niet bovenop. En ze praten meer dan anderen. Het de lippen stijf op elkaar houden, dat is iets wat ik zelf vroeger ook deed (aan mij merkte ook nooit iemand iets, mensen wisten absoluut niet wat ze hoorden toen ik mezelf had laten opnemen want waarom???? Niemand snapte het). Dat is een front ophouden voor de buitenwereld. En niemand krijgt energie genoeg mee om dat een leven lang vol te houden.

Veel sterkte allemaal.

ik begrijp de meeste verhalen heel goed ik denk nu enkele weken over er uit stappen ik ben ook helemaal alleen en de eenzaamheid is echt ondragelijk ik ben nu 36 jaar en heb al heel wat meegemaakt de gedachte word ook met de dag sterker het geeft voor mij niks ik laat niemand achter geen familie en geen vrienden dus dat maakt het makelijker en geen kinderen ik kan onder tussen heel goed doen net als of mijn collega’s merken niks aan mij daar word je heel goed in omdat niemand het begrijpt hoe moeilijk het leven kan zijn iedereen denkt van joh je bent nog jong er kan nog zo veel gebeuren maar zoals velen van jullie weten is leeftijd geen reden ook de instanties snappen het vaak niet al dat gezeik van je kunt nog zo veel en bla bla bla het lijkt dat niemand die die gedachten ooit heeft gehad het kan begrijpen ik heb die gedachte al 20 jaar en worden met de jaren sterker vooral als er dan weer eens iets gebeurd waardoor het je duidelijk word dat je niet gewenst bent in dit leven

Bij mij kwam het vooral omdat ik kind was in een gezin met veel oudere zussen en dominante ouders die er heel sterke waarde-oordelen op na hielden. Niet alleen ikzelf werd afgekeurd, ook mijn vrienden, ook de dingen die ik leuk vond om te doen, etc. Omdat je als je nog zo jong bent niet veel referentiekader hebt, is het moeilijk dan zelfvertrouwen te krijgen. En in mijn optiek is zelfvertrouwen wat mensen op de been houdt in het leven. Als je continu rondloopt met de rare gedachte dat wat je ook doet, het toch nooit goed zal zijn, dat je toch nooit zal voldoen aan de maatstaven van anderen, dan is het erg moeilijk gelukkig te worden of dingen te doen die het leven de moeite waard maken. Bovendien wordt het een self-fulfilling phrophecy, omdat je steeds maar met jezelf bezig bent gaan anderen je afwijzen want iemand die alleen maar met zichzelf in de knoop ligt, tja, daar hebben mensen niet zoveel trek in. Terwijl je er zelf natuurlijk niks aan kunt doen, iedereen die echt wezenlijk met zichzelf in de knoop zit is met zichzelf bezig om te proberen daar uit te komen.

Dat ik merk dat ik door de mensen om me heen wordt geaccepteerd betekent niet echt dat het erg belangrijk voor me is. Het is meer een gegeven. Dat zelfvertrouwen is veel belangrijker, want dan weet je dat die acceptatie er altijd zal zijn. Er is uiteindelijk slechts 1 enkel mens waarmee je het hele leven doorgaat, in alle situaties, en dat ben jezelf. Als je geen vertrouwen hebt in jezelf is dat slecht doenlijk. De uitdrukking dat de mens z’n eigen ergste vijand is, ken je vast wel, en dat geldt voor vrij wat mensen. Terwijl dat echt niet hoeft, alleen is het helaas niet zo dat je een knop kunt omzetten, daar heb je absoluut hulp bij nodig als je niet van nature het geluk hebt gehad te worden opgevoed op een manier waar je een soort ‘basiszekerheid’ aan over hebt gehouden. Heb je niet een goede, aardige, betrouwbare huisarts? Dan zou ik daar eens mee gaan praten, zeggen dat je overweegt zelfmoord te plegen, geen zin meer hebt in leven. Die zal daar echt niet van schrikken, maar kan je misschien wel helpen door je te verwijzen naar iemand/een instantie waar je goede hulp kunt krijgen.

Ik ben overigens al een keer naar de psycholoog gegaan en heb dat een week of 10 volgehouden, maar ze heeft mij op geen enkele manier geholpen, en kostte mij een hoop geld. Ik vraag mij erg af hoe ik dan wel geholpen kan worden. Waar vind ik dan die hulp medewerkers? Ik kan namelijk geen dure psychologen/psychiaters betalen, en mijn zorgverzekering vergoed maar een paar sessies.

Wat bedoel je eigenlijk met jezelf accepteren? Ook, volgens mij is acceptatie voor jou alleen niet meer belangrijk omdat jij die acceptatie nu heb. Dan heb je makkelijk praten… Trouwens volgens mij is acceptatie iets wat alleen in het hoofd van de ontvanger bestaat. Het feit dat jij acceptatie ziet betekent dat het je nog steeds uit maakt.

Ik ben een beetje verwart op het moment, er gaat veel door mijn hoofd. Misschien kom ik later nog terug.