Het lied in de machine

1980-81. DE BERLIJNSE MUUR stond als een huis. De verhouding tussen de NAVO en het Warschau Pact had bijna het absolute nulpunt bereikt: alleen tijdens het Varkensbaai-incident was het erger geweest. Reagan sloeg, als de debiel die hij was, nog slechts oorlogszuchtige taal uit. Er waren veel mensen wier angsten zich concentreerden rond dat ene: het gillende alarm op een dag die niet de eerste maandag van de maand was. Soms kon je ze in gedachten al horen, die sirenes die de lucht verscheurden: het onmiskenbare signaal dat WO III daadwerkelijk was uitgebroken. Het was immers permanent bijna oorlog, toen.

Het was de tijd van de neutronenbom, de tijd die Mient-Jan Faber beroemd zou maken, de tijd van bezuinigingen en de eerste massa-werkloosheid, van Van Agt en van de kroning van Beatrix, van de Piersonstraat en de Vondelstraat. Links spatte uiteen in anarcho’s, radikalen, marginalen en anderen die niets meer met officiĆ«le politiek van doen wilden hebben. Koot en Bie vonden de term ‘doemdenken’ uit. Linkse partijen kraakten onder strategiediscussies en de pogingen iedereen binnenboord te houden: de feministen, de pacifisten, de radikalen, de krakers.

 

Aantal reacties: 1

  1. wijzij ≡ 19 May 2012 ≡ 05:31

    Erst kommt das Fressen und dann die Moral.(Bertold Brecht)
    Die Duitsers hebben wel iets met muziek uit een machientje. Electronische muziek maken is hun met de paplepel ingegoten. Potten en pannen, machines uit bouwwereld heeft weer iets basaals. Weer ietse pietsie terug naar de Bron. En van daaruit experimenteren. Het is een uitvloeisel van uit de kunstbeweging: de nulbeweging, minimal art, environment kunst, trash noem maar op.
    En uiteindelijk draait alles om geld. Want er moet brood op de plank komen. En als het niet verkoopt word je als muzikant ‘snel’ vergeten. Daarom worden mythes in stand gehouden.

Schrijf een reactie

E-mail adressen worden niet getoond noch aan derden doorgegeven.
Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *