Zelfmoordpillen

VORIGE WEEK MELDDEN de kranten dat er een nieuwe vereniging is opgericht, die het recht op zelfmoord wil onderbouwen. (‘Suïcide’ heet het dan netjes in de kranten, vermoedelijk omdat zulks hygiënischer en minder bloederig klinkt en niet zo aan opengesneden polsen doet denken.)

Zelfmoord is tegenwoordig uit het wetboek van strafrecht gehaald, en derhalve niet meer strafbaar. Hulp bieden bij zelfmoord is echter wel degelijk verboden, en wat meer is: voor wie zelfmoord wil plegen zijn nauwelijks middelen beschikbaar inzetten. De enige ‘vrij’ beschikbare middelen zijn de gewelddadige methoden: hoge gebouwen, touwen, messen, vuurwapens en treinen.

Dat iemand hevig terugdeinst voor een brute dergelijke dood, is meer dan begrijpelijk; al was het maar uit consideratie met de nabestaanden en degenen die je vinden, of met de onvrijwillig medeplichtigen die tot instrument worden gemaakt (zoals de treinmachinisten, die – begrijpelijk – vaak nog maandenlang overstuur zijn). Voor wie zelfmoord wil plegen, doch zacht, zijn amper middelen voorhanden. Artsen gaan immers over de sleutel van de medicijnkast. Wat dan te doen? Niet iedereen wil zijn arts bedonderen om aan een dodelijke portie pillen te komen, en niet iedereen weet de andere wegen te bewandelen die naar een vroege dood leiden. En wat heb he eraan als je jezelf mag ombrengen, maar niet weet hoe dat te doen?

Kort geleden stond er in de kranten een onthutsend verhaal over een gehandicapte vrouw die levensmoe was. Ze wilde niet meer. Voor euthanasie kwam ze niet in aanmerking; ze was weliswaar gehandicapt, maar er was geen sprake van dodelijk ziek zijn. Ze riep de hulp van een kennis in, die na ampel overleg een contraptie aan haar electrische rolstoel bevestigde; daarna reed ze een vijver in. Het was de bedoeling dat de vrouw zichzelf op deze manier zou electrocuteren. Het plan mislukte omdat het water in de vijver lager bleek dan verwacht; terwijl de vrouw daar hulpeloos in haar stoel in de modder vast zat, werd ze ontdekt door een passant, die vervolgens de politie waarschuwde. Haar kennis moest voorkomen wegens de geboden hulp. De vrouw zelf is nog altijd woedend dat ze ‘gered’ werd. Ze wil nog steeds dood, maar ze weet niet hoe dat te bereiken – en ze is afhankelijk van hulp, ook hiervoor.

Voor zulke mensen – mensen die bij hun volle verstand zijn en besluiten dat het genoeg is geweest – wil de stichting Vrijwillig Leven zich inzetten. In feite pakt de stichting ze het voorstel van Huib Drion op, die ooit pleitte voor een pil voor ouderen. Het voornaamste verschil is dat Drion zijn zelfmoordpil had toebedacht aan ouderen, terwijl Vrijwillig Leven zo’n grens niet hanteert. Hun doelstelling is om het recht op zelfmoord handen en voeten te geven door te pleiten voor een wettelijk recht op hulp bij zelfdoding. Het gaat, met andere woorden, vooral om de beschikbaarstelling van middelen. De stichting stelt zich een vorm voor waarbij de potentiële zelfmoordenaar zich meldt bij een bevoegde instantie, waar het verzoek rustig wordt doorgenomen op consistentie en hardnekkigheid, en waarna mogelijk besloten wordt dat de cliënt inderdaad een recept krijgt.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het een loffelijk streven vind, en ik hoop minstens op een forse discussie over de vraag hoe het recht op zelfmoord tot meer dan een holle leus kan worden gemaakt. Anderzijds voorzie ik problemen bij de indicatiestelling. Niet omdat er ineens, mocht de stichting haar voorstellen weten te verwezenlijken, hordes mensen van dodelijke doses zouden worden voorzien; immers, zoals een van de bestuursleden terecht opmerkte, ook de wetgeving rond abortus en euthanasie is in de afgelopen jaren aanzienlijk versoepeld terwijl individuele beslissingen nog immer uiterst gewetensvol worden gemaakt, en er absoluut geen sprake is van onzorgvuldig handelen van de medische professie. Zulke beslissingen worden bepaald niet laconiek genomen.

Wat ik aan problemen voorzie – mocht de stichting haar plannen ooit gerealiseerd zien – is tweeledig. Ten eerste zullen veel mensen protesteren tegen een dergelijke gang van zaken: de dood op verzoek is een redelijk groot taboe. Zulk protest raakt echter achterhaald; het wordt steeds eenvoudiger om informatie te vinden hoe jezelf dood te maken en overal ter wereld zijn mensen bronnen aan het inventariseren.

Degelijke informatie is niet alleen te vinden via de brochures van de Vereniging van Euthanasie of medische encyclopedieën, maar ook via Internet (in de nieuwsgroep alt.suicide.holiday wordt tweewekelijks een overzicht gepost van alle bruikbare medicijnen, inclusief hints en waarschuwingen: de Suicide FAQ). De wens de dood in eigen hand te krijgen is onmiskenbaar, en begrijpelijk: nu we het leven steeds beter (denken te) kunnen vorm geven, wordt ook de dood gaandeweg maakbaar. Wat ikzelf eerder als troost beschouw dan als gruwel: juist het idee dat je, als het leven echt niet draaglijk meer is, altijd nog zelfmoord kunt plegen beschouw ik als een sterkend idee.

Mijn tweede aarzeling is van praktischer aard. Zelfmoord is een dusdanig individuele beslissing dat ik me afvraag hoeveel mensen daadwerkelijk alle circuits zullen doorlopen, en bereid zijn hun beslissing aan anderen voor te leggen. Want zo’n gesprek, of serie gesprekken, neemt uiteraard het karakter van een toetsing aan, met als inzet de vraag: zijn Uw motieven doordacht?

Wat te doen met mensen die een afwijzing krijgen? Wat te doen met de slechte sprekers – wat in het geval van langdurige depressie niet onvoorstelbaar is? Het akelige is dat je, als doordacht wanhopige, de uitvoering van je voornemen nog altijd afhankelijk gemaakt ziet van de evaluatie daarvan door deskundigen; terwijl je je juist los wilt maken, het oordeel en de inschattingen van anderen juist eindelijk niet meer laat tellen.


Aantal reacties: 18

  1. Albert ≡ 05 Jul 2009 ≡ 02:35

    Al jaren loop ik rond met de gedachte een eind aan mijn leven te maken. Reeds 2 keer heb ik een poging ondernomen, de eerste keer als schreeuw om aandacht, de tweede keer vol overtuiging. Beide keren ben ik “op tijd” gevonden.’
    Nu mijn vrouw van me is weggelopen, zomaar, zonder enige verklaring, en me verde totaal negeerd in al mijn vragen en me daar bovenop me financieel te gronde richt, raak ik er steeds meer van overtuigd dat ik er beter uit kan stappen. Van een flat of voor een trein springen vind ik een akelijg idee. Ik ben nu sinds enkele dagan bezig enkel water tot me te nemen, dus in het geheel geen eten. Maar ook dat is en moeizame weg. Wat zou ik dankbaar zijn voor een pil, die me uit het leven weg doet vloeien, want ik behoor niet tot de criteria van oneindig lijden, enz. Maar ik strijd wel al 56 jaar vanaf mijn geboorte om overeind te blijven en ik het zo moe. Is er dan echt geen alternatief voor de grove manieren?

  2. Hans ≡ 09 Jul 2009 ≡ 12:12

    Ook ik wacht op mijn dood en weet dat dit een lange weg te gaan is.
    Een flatgebouw of trein zie ik ook niet zitten.
    Was die pil er maar! Ik wil je bij deze laten weten dat je niet de enige bent.

  3. catharina ≡ 20 Nov 2009 ≡ 08:54

    ik vind het een goed idee om deze pil vrij te geven want ik vind dat jezelf deze keuze moet kunnen maken of je deze pil wil gevruiken zelf zou ik het wel doen want het is eebn waarduge dood andes dat ze je van de trein moeten schrapen plus de gevolgen voor andere mensen zoals de machinist van de trein mij zege hebben jullie in ieder geval ik zou hem zelf wel willwn hebben zodat ik zelf kan beslissen hoer rn wanneer

  4. Janus ≡ 22 Nov 2009 ≡ 01:51

    Hallo Albert, Hans en Catharina,

    Wat grappig dat jullie nu pas op dit artikel van Karin reageren, dat al in de vorige eeuw geschreven is. Leuk voor mij ook, want daardoor heb ik het ook ontdekt.

    Als jullie meer willen weten over methodes, kijk dan eens op het forum dat Karin een paar maanden geleden heeft gemaakt, juist voor ons. In de rubriek ‘Methodes’ vind je een aantal links naar sites, die daarover handelen. In de draad ‘Helium’ staat een paar posts na het begin een link naar een filmpje, waarin precies wordt uitgelegd hoe dat moet.

    Je kunt dat forum hier vinden:

    http://www.spaink.net/zelfmoord-forum/

    Ik heb/had de indruk dat jullie van het bestaan van dat forum niet afwisten, vandaar dat ik jullie erop attendeer. Daar schrijven meer mensen, waaronder ik, dus je kunt kijken wat je daaraan hebt. Ik vermoed dat jullie hier terecht zijn gekomen middels een zoekterm in Google ofzo en dan kan het zijn dat je niet op de andere blogs of het forum van Karin over zelfmoord terecht komt.

    Vriendelijke groet,

    Janus.

  5. anoniem ≡ 02 Jan 2011 ≡ 22:05

    Hoi

    Ik loop helemaal niet met het idee om een einde aan mijn leven te maken maar ik denk wel dat het heel geruststellend is dat als je heel erg oud ben en het leven is voltooid dan moet het mogelijk zijn om niet aan een heel lang lijden te moeten beginnen.
    Ik hoop echt dat dat tzt mogelijk wordt
    succes met alles

  6. Staatsrecht ≡ 14 Mar 2011 ≡ 11:26

    Bedankt voor interessante terbeschikkingstelling

  7. Rex ≡ 04 Mar 2012 ≡ 16:16

    Hoi,
    ik ben 56 jaar en wil z.s.m. op een waardige manier een einde aan mijn leven maken.
    Weet iemand of er inmiddels een “pil” of een andere manier bestaat om snel, pijnloos en zonder trauma’s bij achterblijvenden na te laten, afscheid te nemen van dit leven ?

  8. Janus ≡ 05 Mar 2012 ≡ 08:24

    Hallo Rex,

    Een “pil” bestaat er niet, die bestaat alleen in de theoretische discussie over een “pil”. Maar mag ik je verwijzen naar mijn post nr 4 hierboven? Op het daarin genoemde forum – ook van Karin, maar inmiddels een soort zusje van haar blog – kan je naar ‘Methodes’ zoeken en die ook vinden, maar makkelijk is het allemaal niet, dat zeg ik je bij voorbaat. Maar er schrijven op dat forum ook mensen, die dit allemaal al heel goed uitgezocht hebben.

    Vriendelijke groet, Janus.

  9. tim ≡ 20 Jun 2012 ≡ 11:40

    Ik lees over dit forum en kom tot de ontdekking dat veel links vooral over hoeveel en welke medicatie je nodig hebt niet aanwezig is,ik weet dat dit voorboden is om dit mede te delen maar namen van medicatie mag en kan je toch neerzetten welke geschikt zijn?

  10. Cookie ≡ 20 Jun 2012 ≡ 12:03

    Tim,

    Op ons forum, in navolging op Karin haar forum, worden methodes en middelen wel besproken.

    Groet, Cookie

  11. Cookie ≡ 20 Jun 2012 ≡ 12:06

    Ps, als je op mijn naam klikt kom je op ons forum uit. Het is een besloten forum waarvan de opzet in de 1e plaats is bedoeld om mensen ruimte te bieden om vrij over hun zelfmoord gedachten en wensen te kunnen praten.

    Groet, Cookie

  12. robert ≡ 24 Jul 2012 ≡ 17:38

    hoi ik ben robert mijn vrouw is er van door gegaan zo maar in eens het ergste is dat ze me de kinderen ook niet gunt ik heb ze nu al 6 weken niet gesproken nou je moet weten hier ga je aan kapot ik eet niet meer ik zie niks meer ik ben op hoe kom ik aan het einde ik wil niet meer

  13. dewanand ≡ 24 Jul 2012 ≡ 19:37

    namaste medelanders,
    IK kom uit de laagste paria kaste van hindoes en ben niet lang, niet blank en heb geen titel van universiteit. Ik was tien jaar suicidaal, depressief en maakte alle problemen mee uit het leven van een kleine inferieure homoseksuele hindoestaanse jongen. Afgelopen maanden was ik ook depressief en suicidaal. De hele wereld van lage kaste hindoes is zwaar suicidaal en de hogere brahmaanse kasten zeggen je ook gewoon van het is je karma, je moet lijden, er is geen hoop en lachen je uit, praten je echt grond in en verstoten je, als lage kaste. Nu besef ik steeds vaker hard dat het Hindoeisme een nazistisch geloof is, want in India is het honderd maal harder en wreder met kastediscriminatie. Ik heb gelukkig nu een nieuwe medicatie, orap en dat werkt al beter, over een week ga ik naar mijn ggz delfland hulpverlener. Ja, ik was altijd te zwak om echt die zelfmoord poging echt te ondernemen en te springen in mijn zelfmoordflat, dirk costerplein delft. Nu schrijf ik en dat geeft nieuwe hoop. Mijn love book gaat in Amerika gepubliceerd worden in engels eind dit jaar, ook dat geeft hoop. God bless America, geef jezelf altijd nog een heel kleine kans he en zoek hulp, of bel iemand. dewanand

  14. robert ≡ 24 Jul 2012 ≡ 21:21

    dank je maar het is zo moeilijk dat je gaat scheiden en dat je alles kwijt bent vind ik niet zo erg maar je kinderen dat is hard en daarom weet ik het gewoon niet meer ik krijg ze wel maar een week duurt bij mij 1 maand en dat maakt je kapot ik zie ze nu al weken niet en ik heb me vrouw en me kids nog nooit aan geraakt gewooon in eens weg

  15. Janus ≡ 24 Jul 2012 ≡ 23:27

    Hallo Robert,

    Ik heb lang geleden in een vergelijkbare situatie verkeerd, als de jouwe nu. En ik was toen ook suïcidaal. Maar ik denk ook dat je geen zelfmoord moet plegen in een opwelling van wanhoop, daarvoor is je leven toch te waardevol.

    Helaas heeft Karin haar forum over zelfmoord gesloten – waarom kun je via de homepage lezen – maar er is een vervangend forum gekomen:

    http://instrumenttune.com/forum/

    Dit forum is vooral bedoeld om met mensen te praten, die ook met zelfmoordgedachten rond lopen.

    Als je zo min mogelijk wilt praten, maar zo snel mogelijk tot de daad over wilt gaan, dan kan je je het beste wenden tot de NVVE (met .nl erachter heb je hun website). Zij begeleiden mensen met een doodswens.

    Ik hoop dat je hier wat aan hebt.

    Hallo Dewanand,

    Dit is geen draad over godsdienst, daarom hou ik het kort. Ik vind het jammer dat je het Hinduïsme afwijst ivm het kastenstelsel. Daarmee gooi je een heel waardevol kind met het badwater weg, vind ik.

    Een Hinduorganisatie, die (bij mijn weten) het kastenstelsel afwijst is de Arya Samaj, ook in Nederland vertegenwoordigd. Ik zou zeggen: steek daar je licht eens op. Ik geloof dat Gandhi het kastenstelsel ook afwees en toch het Hinduïsme in ere hield.

    Groet, Janus.

  16. dewanand ≡ 25 Jul 2012 ≡ 11:48

    namaste Janus,

    Leuke reactie. Ik ken Arya Samaj hindoes heel goed want ik ga al 20 jaar naar de asan en heb veel meegemaakt. Op grond van mijn eigen ervaring moet ik nu toegeven dat de kastehierarchie bij Arya Samaj hindoestanen een hele grote rol speelt. Voor hen is alles hoger en lager, en ze zijn heel status gevoelig. Ook je lengte en huidskleur speelt een grote rol. Ik heb vaak meegemaakt dat veel Arya Samaj hindoes sympathiseren met de gedachten en idealen van Adolf Hitler en de nazi’s beschouwen als de echte superieure Ariers. Heel veel Hindoes sympathiseren met nazi idealen voelen zich raszuivere Ariers. Ook de hele manier hoe Hindoes denken en zich gedragen is bijna nazistisch en ze zijn echte racisten, sociaal zwakkeren zijn lager en waardeloos voor veel HIndoes en moeten maar dood of lijden, want dat is hen karma en er is geen hoop. Ze bieden geen hulp aan sociaal zwakkeren en zijn intolerant en dat is het hele Hindoeisme in werkelijkheid he.

    Ik heb veel ellende meegemaakt met Hindoes als lagere kaste hindoejongen, omdat ik niet lang, niet blank en geen titel heb. Blanken discrimineren mij echt minder dan mijn eigen soort de Hindoes. Hierom is het geen wonder dat het zelfmoordcijfer bij Hindoes overal ter wereld de hoogste is, ze pikken zwakkeren dood, pesten ze, verstoten hen en zeggen keihard je wordt gestraft voor zonden uit je vorige leven en bent verdoemd om nu te lijden tot de dood en er is geen hoop. Hindoeisme is een ideaal zelfmoord geloof en ik ga hierover snel internationaal engelstalige teksten over publiceren, om ze eens een lesje te leren.

    IK praat uit eigen ervaring en verzin niets zelf. Het drama van Hindoeisme ga ik onderzoeken verder en ik zal hard zijn tegen elke Hindoe halfaap, want ze vinden mij toch een lagere kaste en inferieur, terwijl ze zelf niet veel beter zijn.

    Zonder hulp van blanken zou ik nu dood zijn en daarom geloof ik nu dat het Germaanse ras een goddelijk ras is en echt hoger en volmaakiter is dan dat zieke Hindoeras. Ga naar India en kijk met je eigen ogen naar het drama daar van inferieure Hindoerassen, is ook zo in Pakistan en Bangladesh.

    Nu werk ik aan een essay over emancipatie Hiindoestanen en ook het suicidale hindoeisme komt erin voor, ism stichting hindustani, van sunil narain den haag.

    dewanand

  17. tim ≡ 07 Jan 2013 ≡ 07:07

    hallo robert

    ik weet hoe je je voelt, ik ben zelf ook suicidaal al elf jaar lang. op sommige momenten meer dan andere maar het gevoel blijft altijd sterk. ben zelf ook op zoek naar z’n pil maar je kunt er op geen enkele manier aan komen. iedereen verwijst je weer door naar links of forums. waar je uiteindelijk ook niet verder mee komt. het is nu 2013 en heb al besloten dat het dit jaar echt gebeuren gaat voor mij. volgens mij is 240gr seleen sulfide gemengd met chocomelk genoeg. dat is zonder recept gewoon verkrijgbaar.

  18. Dyck Nicole ≡ 14 Jun 2013 ≡ 23:44

    Ben door mijn eigen schuld mijn fantastische man en mijn twee schatjes van katten kwijtgeraakt. Kan het leven zonder hen niet meer aan. Sorry pappie , Loortje en Peps . ik hou nog verschrikkelijk veel van julliexxxx

Schrijf een reactie

E-mail adressen worden niet getoond noch aan derden doorgegeven.
Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *