Details:
Het strafbare lichaam: de orenmaffia, kwakdenken en het placebo-effect - Uitgeverij Singelpockets - Amsterdam 1992 - ISBN 978-90-413-50589 - 1e druk 1992 - 6e druk 2007 - 7, 50 euro
Bestellen:
Flaptekst:
Er zijn geen ongeneeslijke ziekten, alleen maar ongeneeslijke mensen’ stelt de kankerchirurg Berny Siegel. Samen met andere vertegenwoordigers van wat Karin Spaink ‘de orenmaffia’ noemt, meent hij dat ziek of gezond zijn vooral ‘tussen de oren’ wordt bepaald.
Publiciste Karin Spaink, zelf multiple sclerose-patiënte, verzet zich tegen de idee dat ziekte een fout is in de persoonlijkheidsstructuur. Zij geeft een heldere analyse van de new age-theorieëen die ziekte tot een hoogst individuele en met schuld beladen aangelegenheid maken. Hoe het medische verband tussen lichaam en geest mogelijk wel in elkaar zit, verkent zij in het tweede deel van Het strafbare lichaam.
Uit de recensies:
- ‘Een uitstekende repliek op de ideeën en vooral de pretenties van het psychosomatisch denken.’ - Beatrijs Ritsema in Vrij Nederland
- ‘De kracht van Het strafbare lichaam is dat zij de cirkel van factoren die gezondheid en ziekte, genezen en niet genezen bepalen wijd trekt, wetmatigheden afwijst en aantoont dat de dynamiek tussen factoren even persoonlijk als onverklaarbaar is.’ - Hans van Dam in De Volkskrant.
Aantal reacties: 2
Halverwege mijn studie tot psycholoog kon ik aanvoelen dat je met die kennis, als stoffelijk geleerde wijsheden, onmogelijk de geestelijk lijdende medemens van dienst kan zijn. Tot en met vandaag de dag worden echter nog steeds diagnoses gesteld en zondermeer ‘ziekten’ genoemd. Ik zeg u; “Bedrog, zwendel is het.”
De enigen die er beter van worden zijn de psychiaters en de psychologen zelf. Kassa! Bovendien doen ze dat een levenlang ongecontroleerd, omdat ze dat kunnen, en is er geen ander beroep op te noemen waar zoveel ongestraft fout kan/mag gaan.
De waarheid betreffende een ‘chemisch balans’ die er in ons zou moeten zijn, is zondermeer een leugen. Tot en met vandaag de dag is er nog niemand geweest die een onbalans heeft aan kunnen tonen. Van alle medicijnen kan dan ook alleen maar gesteld worden dat ze ons vergiftigen, maar niet genezen.
Vraagt u maar eens, nadat voor u een diagnose is gesteld, om een chemische testverklaring. Hij komt er niet. Men spreekt over ‘bipolaire stoornis’ of een ‘depressieve stoornis’ [= sterke wisselende stemming tussen twee extremen], maar zijn er wel medische of wetenschappelijke tests voor psychische stoornissen? Neen, er bestaat niet één biologische test voor mentale ‘ziekten’!
Het is nóg erger. De medicijnen die er bestaan kunnen - zonder enige uitzondering - de werking van de hersenen ernstig beschadigen. Kan de psychiatrie de mens dan wel genezen? Is dat nog een vraag? Psychiaters erkennen en bekennen dan ook, dat er geen medische tests bestaan, die kunnen bewijzen dat er ‘mentale ziekten’ bestaan en evenzo dat ze niet in staat zijn patiënten te kunnen genezen.
Eigenaardig is dan wel dat zorgverzekeraars aan zowel psychiaters als psychologen miljoenen euro’s besteden, is het niet?
Let u op? Niet alleen aan salarissen, maar ook aan vele, vele miljoenen aan medicijnen. Dit alles - want we zijn er nog niet - dat die medicijnen tot zelfdoding [suïcide], agressie, psychosen, hartaanvallen, plotselinge dood en wanen kunnen leiden. Moet u zich dan nog afvragen wie er beter van worden? Natuurlijk… dat zijn zij die de diagnosen stellen en derhalve de producenten van medicijnen.
Mogelijk bent u door het bovenstaande geschokt, maar we zijn er nog lang niet, want weet u… de westers georiënteerde geneesheren - al lijken ze voor de eigen omzet eerder en graag geneesknechten - missen de algehele structuur van de geestelijke anatomie van de [mede]mens. Daarmee hun respectievelijk patiënt/cliënt.
De aanduiding van hun beroep geeft aan dat het gaat om de Griekse woorden ‘psyche’, is ziel, en ‘loog’, van lógos, is rede, reden, doen ze zelfs geen enkele eer aan. Ze beschouwen en dus analyseren de mens louter als een chemisch proces, is er geen kennis van binnenuit en… basta. Punt!
Mij is het dan ook niet vreemd dat men ‘vlucht’ naar wat alternatief genoemd wordt. Dan bestaan er naast genoemde medicijnen - die leiden tot vergiftiging, onderdrukking en om de patiënt aanspreekbaar te krijgen - ook nog therapieën. Maar wie kent een therapie die naar aanleiding van een diagnose ‘werkt’? Soms heeft het daar de schijn van, maar wat schijnt te zijn, misleidt de mens slechts. Bovendien is er nog zoiets als ‘terugval’ en is mij ook bekend dat, is de ervaring van de cliënt met een psycholoog niet naar tevredenheid, men de rest van het leven lijdend zal voortzetten als ‘uitgedokterd’.
Stel je een diagnose en maak je die aan de patiënt/cliënt bekend, hij zal eerder/sneller lijden door die diagnose, dan aan de kwaal/klacht zelf. Dan nog, een cliënt die een therapie volgt, wat doet hij? Hij kweekt alleen maar andere gewoonten aan. Gelooft misschien zelfs heilig in die therapie, maar dat is er tevens het kwalijke van, want geloven in zich zelf… is er niet bij.
Hij herhaalt en herhaalt alleen maar bepaalde activiteiten, stompt zijn creatieve geest af en voilà… we kennen de niet-resultaten. Immers… zou er een therapie bestaan die werkelijk de mens geestelijk geneest, zou die alle mensen genezen en dát… is niet het geval. Kortom… er bestaat géén geloven in ‘, géén methode, géén systeem - die therapieën genoemd worden - welke de mens geestelijk weer op de rails zet. Er is niemand anders dan wijzelf en voor onszelf in staat innerlijke/geestelijke bevrijding te geven!
En nu maar hopen dat dit weer niet te lang is………
@ Andreas
U zei:
“En nu maar hopen dat dit weer niet te lang is………”.
Ik heb wel eens iemand op deze site horen zeggen dat een kort stukje tekst nooit iets kan zijn…
Naar aanleiding van uw tekst:
Wat is uw punt precies?
En wat zijn uw OPLOSSINGEN?
Het onvermogen om iets te kunnen verklaren in een paar DUIDELIJKE zinnen (zonder allerlei bijzaken te noemen) verhult meestal onbegrip…
Groet,
Schrijf een reactie